< <

Διήμερο στην Κακαρδίτσα

Σαββατόβραδο 16 του Ιούνη και εκεί ψηλά στα 1400 μέτρα, κάτω από τις κορυφές της Κακαρδίτσας, το γλέντι έχει για τα καλά ανάψει. Μετά το φαγητό και το κρασί, γύρω από τη φωτιά, ξεδιπλώνεται το μουσικό ταλέντο των μελών της συντροφιάς μας. Πρώτοι οι φίλοι του ΕΟΣ Λάρισας, συνοδεία κιθάρας και φυσαρμόνικας μας θυμίζουν παλιές αγαπημένες μπαλάντες από τη χρυσή εποχή του ροκ εντ ρολ. Κι όσο η νύχτα προχωρεί, ένα – ένα ανάβουν τα αστέρια στον καλοκαιριάτικο ουρανό. Τα ξύλα καίγονται τριζοβολώντας, φωτίζουν με ρόδινες λάμψεις τα πρόσωπα, ζεσταίνουν τα κορμιά από την υγρασία της βραδιάς.
Τώρα είναι η σειρά των ορειβατών από την Καρδίτσα να μας συγκινήσουν με τραγούδια του νέου κύματος. Μελωδίες με το άρωμα της νιότης, την ποίηση του απλού και ανεπιτήδευτου. Αλήθεια, που χάθηκε αυτή η ανεπανάληπτη γενιά του 60, στη βουή ποιας πόλης, στον ήχο ποιων τηλεφώνων κινητών πνίγηκε η φωνή της;
Και μετά Σαββόπουλος, Μικρούτσικος, Λοϊζος. Ζηλεύουμε, αφού δεν υπάρχει κανένας μουσικός στο σύλλογό μας. (Τούτο ας θεωρηθεί σαν έκκληση προς κάθε ενδιαφερόμενο).
Τα ρολόγια σημαδεύουν τις μικρές ώρες της νύχτας και από τη φωτιά δεν απέμεινε παρά μόνο η θράκα όταν τυλιγόμαστε στα σλίπινγκ μπάγκ για λίγες ώρες ύπνου.
Με το λυκαυγές και ενώ η πούλια συντροφεύει ακόμα το νέο φεγγάρι στον ουρανό, εγερτήριο και σύντομο πρωινό. Η πολυπληθής παρέα μας ξεκινά για την ψηλότερη κορυφή της Κακαρδίτσας. Τριάντα περίπου άτομα γεμίζουν τις πλαγιές. Μοχθούν, κοντανασαίνουν, πίνουν λίγο νερό και συνεχίζουν. Αστειεύονται, φωτογραφίζουν, ανταλλάσσουν  τις εμπειρίες τους, ιδρώνουν κάτω από τον ήλιο που όλο και ανεβαίνει. Μια υψομετρική διαφορά χιλίων μέτρων δεν είναι εύκολη υπόθεση. Οι κλίσεις είναι μεγάλες, το έδαφος πετρώδες και άδεντρο.
Η Κακαρδίτσα είναι ένα ορεινό συγκρότημα με πολλές κορφές που ξεπερνούν τα 2000 μέτρα. Τσούμα Πλαστάρι (2299 μ), Καταρραχιάς (2299 μ), Κακαρδίτσα (2429 μ), Σκλίβα (2007 μ), Καταφύγι (2098 μ), Χίλια Εξήντα (2253 μ), Κρυάκουρας (2120 μ), Φούρκα (2100 μ). Βόρεια χωρίζεται από το Περιστέρι με το ρέμα Νέγκρη. Ανατολικά και νότια οριοθετείται με τον Ασπροπόταμο και από τα δυτικά με το ρέμα των Μελισσουργών.

Μετά από πορεία 2 ωρών βγαίνουμε σε μικρό διάσελο κάτω από την κορυφή. Εδώ υπάρχουν ακόμα χιόνια πάνω στους ατέλειωτους χαλιάδες. Είναι το δυσκολότερο, το πιο επίπονο κομμάτι της διαδρομής, που απαιτεί άλλη μισή ώρα για να φτάσουμε στα 2429 μέτρα. Εδώ πια, είμαστε πάνω από όλα τα έργα του ανθρώπου και της φύσης. Το Ματσούκι μια ανάσα, ξεχωρίζουν οι στέγες των σπιτιών του, απέναντι οι Καλαρρύτες, πιο πάνω το Συράκο (πότε πέρασε κιόλας ένας χρόνος από την τελευταία μας επίσκεψη), στο βάθος τα Γιάννενα

Have your say