< <

Διήμερο στην Βάλια Κάλντα

Το βασικότερο ίσως χαρακτηριστικό της Βάλια Κάλντα είναι το υγρό στοιχείο. Νερό που τρέχει ορμητικό σε ρέματα και σε ρυάκια, νερό που ρέει άφθονο με την μορφή επίμονης βροχής ή καταιγίδας, νερό που μουσκεύει το χώμα. Αυτό το περίεργο σκουρόχρωμο ηφαιστειακό υλικό γεννά έναν εντελώς ιδιαίτερο τύπο βλάστησης – σφραγίδα της μοναδικότητας της Ζεστής Κοιλάδας.

Ζεστή; Κάθε άλλο. Κρύα όσο λίγες και υγρή όσο καμιά. Μούλιασαν οι σκηνές μας όλη νύχτα στο ξέφωτο, στο κέντρο του Εθνικού Δρυμού.

Ύπνος σύντομος, ανήσυχος για τον ασυνήθιστο έγκλειστο των άστεων. Ο ήχος του νερού, η πνοή του αέρα, το πήγαινε – έλα των νυχτόβιων κατοίκων του δάσους που καθόλου δεν σκοτίζονται για την παρουσία μας. Κάτω από το φως των άστρων, αιώνες τώρα, το ίδιο απαράλλαχτο έργο.

Το λυκαυγές κρεμάστηκε στις παρυφές των πεύκων, μετέωρο ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι. Η μυρωδιά καμένου ξύλου και τα κουδούνια των προβάτων. Οι φήμες για την αρκούδα που τριγυρνούσε το μαντρί κρατώντας σε εγρήγορση τα τσοπανόσκυλα. Αλήθεια ή μύθευμα, ποιος  ξέρει; Ας το πιστέψουμε για να κάνουμε πιο συναρπαστική την ανάμνηση της εδώ παρουσίας μας. Σύντομο κολατσιό και εφ ενός ζυγού για την μακρά πορεία ως την Βοβούσα, το ανατολικότερο των Ζαγοροχωρίων. Πορεία «μυθική» που ακόμα και μετά την παρέλευση δεκαπενταετίας από την πρώτη διεξαγωγή της, ακόμα συζητιέται στο ορειβατικό κοινό της πόλης μας.

Το δάσος κρατά ακόμα τα σπαράγματα της νύχτας. Συστάδες κολχικών σηματοδοτούν την έλευση του φθινοπώρου. Ο αχός του ρέματος συνοδεύει τα βήματά μας. Το Αρκουδόρεμα. Η βασική αρτηρία της Βάλια Κάλντα αυλακώνει το κορμί αποστραγγίζοντας τους χυμούς της. Δεκάδες μικρότερα ρέματα ενώνονται με τα νερά του οδεύοντας προς τον Αώο. Η ανοιξιάτικη ορμή του παρέσυρε μεγάλο τμήμα του δασόδρομου αποκλείοντας την μια από τις δυο διόδους προς τον πυρήνα του δρυμού. Δεν θα άφηνε βέβαια ανέπαφα τα γεφύρια που έζευαν τις όχθες του. Ξύλινες κατασκευές που έγιναν άθυρμα των διαθέσεων του μεγάλου ρέματος της Αρκούδας. Μόνο αυτή την εποχή μπορεί πλέον κάποιος να επιχειρήσει την σημερινή διαδρομή.

Πέτρα την πέτρα περνάμε αντίκρυ, προσπάθεια που θα επαναλάβουμε πολλές φορές στη συνέχεια, αφού η διαδρομή (τμήμα του διεθνούς μονοπατιού Ε6) διασχίζει το ρέμα αναζητώντας περάσματα στο στενό φαράγγι. Οι ανηφόρες στους λιθοσωρούς εναλλάσσονται με απότομα κατεβάσματα στις κοίτες των ρεμάτων και οι σκιές των πεύκων με μικρά καταπράσινα λιβάδια.

Μας ας μιλήσουμε λίγο για τα μαυρόπευκα, τον χαρακτηριστικότερο τύπο δέντρου της κοιλάδας. (Τα ρόμπολα φυτρώνουν ψηλότερα στις πλαγιές φτάνοντας ως τις κορυφές). Κορμοί ευθυτενείς, χαρακτηριστικά φολιδωτοί, σε μικρή απόσταση ο ένας από τον άλλο, κρύβουν το φως της μέρας. Λεπτοί οι περισσότεροι αφού τα δάση ξυλεύονται, χωρίς να λείπουν όμως και κάποιοι τεράστιοι, διάσπαρτοι κυρίως στις παρυφές του δάσους. Οι χαρακτηριστικές κουτσουρεμένες κορυφές υψώνονται πολλά μέτρα πάνω από την βάση τους.

Το μεγαλύτερο τμήμα της πορείας γίνεται υπό σκιά, γεγονός που διευκολύνει την προσπάθειά μας αφού η ζέστη της ημέρας είναι αισθητή. Μετά από πεντάωρη πορεία και αφού ξεπεράσαμε τα τελευταία δύσκολα κομμάτια συναντάμε πλέον τον Αώο που από εδώ και πέρα θα μας συνοδέψει ως την Βοβούσα. Στην κεντρική πλατεία της φτάνουμε μετά από άλλη μιας ώρα πορείας.

Τώρα που τα πόδια μας είναι βαριά και τα κορμιά μας κουρασμένα η δροσιά του καφενείου είναι μια όαση.

ValiaCalda27 ValiaCalda32 ValiaCalda36 ValiaCalda42 ValiaCalda54

Have your say