< <

Διάβα – Βυτουμά – Κρομηλιά

ο νέο πρόγραμμα προέβλεπε, ως πρώτη εξόρμηση της νέας χρονιάς, την διάσχιση από Αη Γιώργη Διάβας στου Βυτουμά. Έτσι φθάσαμε στην Διάβα, μετά το χωριό στον δρόμο για την Κορομηλιά, είναι ένα ξωκλήσι ο Αη Γιώργης. Ο οδηγός μας άρρωστος, έτσι πήραμε λάθος χωματόδρομο. Μετά δύο ώρες  πορείας το μοναστήρι το είδαμε από ψηλά, περίπου 400 μέτρα κάτω καθώς κοιτάγαμε ανάμεσα στις πατούσες μας. Ποιος να κατέβει εκεί κάτω; Υπάρχει χειρότερο από την κατηφόρα; Πάλι πίσω από τον ίδιο δρόμο;

Πέφτει η ιδέα: κοντά είναι η Κορομηλιά, λίγο ανήφορος ακόμα και μετά γυρνάμε από τον δρόμο που τη συνδέει με την Διάβα. Μα είναι μακριά, άλλο τόσο και βάλε, το χιόνι ψηλότερα θα είναι πολύ ειδικά μετά τον αυχένα, για περίπατο ήρθαμε δεν έχουν όλοι γκέτες, έχουμε και καινούργιους δεν είναι μαθημένοι. Τίποτα από αυτά δεν μας κάνει να αλλάξουμε γνώμη. Παίρνουμε το ανήφορο, πολύ το χιόνι μέχρι 70 εκατοστά. Δώδεκα κάθιδροι ακολουθούν τον καημένο τον προπορευόμενο που ανοίγει τον δρόμο βουλιάζοντας μέσα στο αφράτο χιόνι.

Διασχίζουμε τον αυχένα και κατηφορίζουμε επιτέλους για την Κορομηλιά. Περπατάμε μέσα σε πυκνό ελατοδάσος. Τα έλατα απελπισμένα από το βάρος του χιονιού, με τα κλαδιά γερμένα στην γη, προσκυνούν τον θεό Χειμώνα που μετά ολιγόχρονη απουσία επέστεψε στα βουνά μας. Το αμόλυντο χιόνι γεμάτο ίχνη λύκου. Τον αισθανόμαστε να μας παρακολουθεί αθέατος, πίσω από τα χιονισμένα έλατα, σαν φευγαλέα φιγούρα, σαν ξωτικό του χιονιού μέσα στην πυκνή ομίχλη. Τα μάτια του πύρινα, γεμάτα μίσος για τους ανθρώπους που τον έχουν εξορίσει εδώ πάνω. Ακούμε, σαν σφύριγμα ανέμου, το γουργούρισμα της άδειας κοιλιάς του. Η ενοχή μας γίνεται ανατριχίλα, σφίγγουμε τα buttons, μόνη μας παρηγοριά η αριθμητική μας υπεροχή.

Φτάνουμε στην Κορομηλιά, ερημιά. Ξεκουραζόμαστε έξω από το καφενείο με την μύτη γεμάτη φανταστική μυρουδιά καφέ. Με πόνο ψυχής αναλογιζόμαστε το γιουβέτσι που μας περίμενε στο σπίτι του Θανάση την τελευταία φορά που περάσαμε από δω. Είμαστε κατάκοποι, δεν υπάρχει ούτε ένα στεγνό σημείο να ξαποστάσουμε. Μόλις μαζευόμαστε όλοι ροβολάμε τον κατήφορο. Τα πέντε χιλιόμετρα μέχρι τα αυτοκίνητα είναι γεμάτα χιόνι,  βορεινή η πλευρά. Μετά από έξι ώρες πορεία φθάνουμε στα αυτοκίνητα, δεν έχουμε κάτσει ούτε δευτερόλεπτο. Μόλις αναπαυόμαστε στα αυτοκίνητα τότε πραγματικά θαυμάζουμε τον τεχνολογικό μας πολιτισμό, εκτιμούμε την πολυτέλεια που προσφέρει αφειδώς η βιομηχανική μας κοινωνία.

Have your say