< <

Γομάρα

Σκαρφαλώνουμε στη Βόρεια Πίνδο, πάνω από το χιονοδρομικό της Βασιλίτσας. Τα σύννεφα κινούνται γύρω μας με ιλιγγιώδη ταχύτητα, ανοίγοντάς μας πότε την πόρτα του παράδεισου, πότε την πόρτα της κόλασης. Εκεί που χαμένοι στην ομίχλη ψάχνουμε περάσματα, νάσου μπροστά μας οι κορφές λουσμένες στο φως και πίσω τους η εκτυφλωτική οροσειρά της Γκαμήλας. Και το φαράγγι του Αώου και το Δίστρατο και η Βασιλίτσα και η Φλέγγα. Και τα ρόμπολα, λευκοφορεμένοι χορευτές, ισορροπούν στο χείλος του γκρεμού. Γιγάντια δέντρα, ρωμαλέα, βαθιά σημαδεμένα από τη αδυσώπητη πάλη τους με το νερό, τον αέρα και τον κεραυνό.

Και σε κλάσματα δευτερολέπτου όλα χάνονται πάλι στην ομίχλη αφήνοντας μετέωρες στα χέρια μας τις φωτογραφικές μηχανές. Καλύτερα, αφού κανένα μέσο δεν μπορεί να αποδώσει τούτη την ομορφιά, ούτε βέβαια αυτές οι ταπεινές γραμμές που προσπαθώ να συνταιριάσω. Μόνο στη σκέψη μας αποτυπώνονται και εσαεί μας καθορίζουν.

Πότε στο φως και πότε στο σκοτάδι, πότε στο χιόνι και πότε στον πάγο, μετά από δίωρη προσπάθεια πατάμε στο τριγωνομετρικό της κορυφής. Εδώ, στα 2126 μέτρα, πάνω από τα σύννεφα και την ομίχλη, λευκές και απέριττες αποκαλύπτονται του Σμόλικα οι γραμμές, θαρρείς σε μιας πετριάς απόσταση. Κι απέναντι, της Γκαμήλας οι ορθοπλαγιές κατρακυλούν σε απύθμενο φαράγγι.

Πόσες φορές αλήθεια ανεβοκατεβήκαμε ετούτες τις κορφές! Καθρεφτιστήκαμε στα παγωμένα νερά της Δρακόλιμνης, ανάψαμε φωτιές κάτω από τα αστέρια, πεζοπορήσαμε στο χάραμα. Εκεί αφήνουμε κάθε φορά κι ένα κομμάτι από τον εαυτό μας να τριγυρνά στα βράχια, την επιστροφή μας περιμένοντας.

Have your say