< <

Βουτσικάκι ή «Μαζέψτε τα φυσίγγια (ρε)»

Παρακαλώ σε Σταυραϊτέ για χαμηλώσου ολίγο,
και δώσε μου τες φτερούγες σου και πάρε με μαζί σου,
πάρε με επάνου στα βουνά, τί θα με φάει ο κάμπος!
Κ. Κρυστάλλης
Το «Βουτσικάκι», ως βουνοκορφή, βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα μετά το χωριό Πευκόφυτο, του δήμου Μουζακίου. Δεκαπέντε λεπτά μετά το Πευκόφυτο φτάσαμε στο διάσελο του Αγ. Νικολάου. Από τη μια μεριά ο Θεσσαλικός κάμπος αχνίζει και ανασαίνει την πρωινή ομίχλη και από την άλλη οι κορυφογραμμές της Αιτωλοακαρνανίας και της Ευρυτανίας επιτείνουν μακριά τα γεωγραφικά όρια.
Δυο σκηνικά ανέβαλαν την ορειβασία για λίγο. Από τη μια, το προσκύνημα στο γραφικό ξωκλήσι, ρυθμού βασιλικής άνευ τρούλου, γεμάτο με δωρεές κατοίκων και με έντονη τη μυρωδιά από τα αναμμένα κεριά των πιστών. Και από την άλλη, η ετοιμασία μας έξω από το καταφύγιο των κυνηγών. Από το διάσελο εδώ, τα άγρια όμορφα πουλιά κάνουν «βουτιές» στους αιθέρες ένθεν κακείθεν των ορέων, ενώ πολλά απ΄ αυτά σκοτώνονται από τις άφθονες βολές των κυνηγών. Γι’ αυτό αγανακτισμένος επισκέπτης από την ανεξέλεγκτη θήρα , τους συνιστά με σύνθημα γραμμένο στο καταφύγιο : «Μαζέψτε τα φυσίγγια, (ρε)!»
Η ανάβαση αρχίζει σε έδαφος γυμνό και απολιθωμένο, μια και τα πεύκα παραχωρούν οικειοθελώς τη θέση τους στις φωλιές των αετών και στις παγωμένες οροσειρές. Το πλούσιο γρασίδι διακόπτει ενοχλητικά το περπάτημά μας, η βούληση μας, όμως, για την κατάκτηση της κορυφής είναι ισχυρά, παρόλα τα προχωρημένα ηλικιακά όρια της ομάδας μας.
Μια αγέλη βοών σταματά απότομα, κοιτάζοντας με τα μεγάλα μάτια, μουγγίζοντας και ανιχνεύοντας τις διαθέσεις μας. Ένα μικρό μοσχαράκι από ενστικτώδη φόβο ρίχνεται με κουτουλιές στο μαστό της μητέρας του, ενώ μαινόμενος ταύρος φωτογραφίζεται από τους καλλιτέχνες της ορειβατικής ομάδας. Βους (=βόδι) και (κατσι)κάκι = «Βουτσικάκι» είναι μία πιθανή ετυμολογία, η οποία δηλώνει εμφατικά το είδος της πανίδας της περιοχής. Μαρμάρινα ολόλευκα λιθάρια, σπαρμένα μέχρι την βουνοκορφή, πλακόστρωτα αυτοσχέδια από το χέρι ενός Δημιουργού, λειασμένα από τον άγριο βόρειο άνεμο (2.150 μ) και από το άπλετο ηλιακό φως, κατευθύνουν ανάμεσά τους την πορεία μας όλο και ψηλότερα. Διαδρομές αιγοπροβάτων με σεβασμό στη σειρά τους και στο επικλινές του εδάφους εγγυώνται την ασφαλή ανάβαση πάνω στα αιώνια χνάρια των βοσκοτόπων τους. Δυο βαθουλώματα, μπηγμένα, ως βαθιές πληγές στην καρδιά της κορυφής του βουνού, φέρνουν στο νου μας ματωμένες μνήμες από το ατύχημα των Φάντομ (το 1986) σε αυτό το σημείο. Νοτιότερα, ένα εγκαταλελειμμένο εικόνισμα απονέμει φόρο μνήμης και τιμής και υπενθυμίζει στον άνθρωπο να μην «πετάει» ψηλότερα από τα όρια της φύσης.
Από το ύψος της κορυφής λοιπόν, από το Βουτσικάκι, χαιρετίζεις άλλες βουνοκορφές, όπως την Καράβα και τον Τύμπανο, την Καζάρμα (CASA + ARMA = Σπίτι + όπλα = παρατηρητήριο), – που επιβλητικά στέκει φύλακας άγγελος του Μουζακίου -, το Βελούχι, τα όρη του Βάλτου, την κοιλάδα του Αγραφιώτη. Οι μελωδικοί ήχοι των άγριων πουλιών και οι μακρόσυρτοι νωχελικοί των κουδουνιών των αιγοπροβάτων διακόπτονται, όχι απρόσμενα, από μηχανές ανωμάλου δρόμου με επίδοξους αναβάτες εναλλακτικού τουρισμού.
Μια τεράστια γούβα στην κορυφή, ως ένα είδος τεχνητής αποθηκευτικής λίμνης, οδηγεί τα νερά σε υπόγειες κρυψώνες και σε ανύποπτες αναβλύζουσες πηγές. Όλη η ορειβατική ομάδα αναπαύεται για λίγο στο «θρόνο» της κορυφής, αφουγκράζεται τους ήχους της συμπαντικής αρμονίας, ενώ ταυτόχρονα εμπνέεται για άλλες βουνοκορφές και σχεδιασμούς «υψηλούς» του Συλλόγου. Κάποιοι από την ομάδα μαζεύουν επιμελώς τις «νάνες», δοκιμασμένο σαλατικό, απαραίτητο στη φιλοξενία των κατοίκων των γύρω χωριών. Πέντε αφηνιασμένα άγρια άλογα στην κοντινή πλαγιά, ανεμίζοντας τις χαίτες τους, σηκώνονται στα δυο τους πόδια,.….. για μια ανάσα στις ατέλειωτες πορείες τους. Σε τέτοιες πορείες οδηγείται ο ορειβατικός μας Σύλλογος. Μια ανάσα λοιπόν, και στην κατάβαση στο χωριό Πευκόφυτο για ένα γλυκό από κεράσι, μια βυσινάδα, και ένα τσίπουρο με λίγο κρεμμύδι, και …προφανώς πολλή όρεξη.

Have your say