< <

Βλαχόστρατα (Πύλη-Κοτρώνι)

Το πρωινό ψιλοβρόχι της περασμένης Κυριακής (16/11ου) κράτησε πολλά από τα μέλη μας στο κρεβάτι.  Οι πληροφορίες περί του κακού καιρού που είχαμε από τους συνορειβάτες της Καλαμπάκας , με τους οποίους, θα κάναμε μαζί την διάσχιση «Στεφάνι-Μπουρλόκο-Κουκουφλί» της περιοχής τους , ήταν η αιτία να ακυρώσουμε την προγραμματισμένη ορειβασία υπέρ της βλαχόστρατας που ξεκινάει από την Πύλη και συγκεκριμένα από την όμορφη Καμάρα του Αγίου Βησσαρίωνα και φτάνει μέχρι τα βλαχόφωνα χωριά του Αχελώου / Ασπροπόταμου.

Δεν περπατήσαμε ολόκληρη την βλαχόστρατα… Για να την διαβείς, θέλεις μέρες, όσο κρατούσαν και τα αγώγια εκείνης της εποχής και όχι λίγες ώρες της Κυριακής που διαθέτουμε οι σύγχρονοι πεζοπόροι. Με αφετηρία την λιθόχτιστη καμάρα του Αγίου Βησσαρίωνα που φέτος το καλοκαίρι οι ντόπιοι γιόρτασαν τα 500 χρόνια από την ημέρα του θεμέλιου λίθου της, συνεχίσαμε αριστερά πάνω στο καλλιγωμένο, με πέτρα, μονοπάτι που ελίσσεται στην ρίζα του τεράστιου βράχου όπου τελειώνει ο Κόζιακας, στον Πορταϊκό ποταμό.

Βαδίζαμε πάνω στα παλιά χνάρια των Κυρατζίδων. Πατούσαμε εκεί που κάποτε πάτησαν πέταλα αλόγων. Αλλάζαμε το βήμα μας εκεί που στο μακρινό παρελθόν πατούσαν τα τσαρούχια από αγωγιάτες, μιας εποχής που χαρακτηρίζονταν από την απουσία του αυτοκίνητου, για χάρη του οποίου καταστράφηκε και η εν λόγω βλαχόστρατα, εφόσον κατά το μήκος της, διανοίχτηκαν οι δρόμοι του. Ένα μακρινό ταξίδι πολλών ημερών με ανυποψίαστες και πολλές περιπέτειες που ένωνε τον Κάμπο με τα Βουνά, έγινε…”ένα τσιγάρο δρόμος” .

Μπαίνουμε σε δάσος με πεύκα, ολοένα και ξεμακραίνοντας από το ποτάμι. Συνεχίζουμε ανεβαίνοντας σε μια πορεία που διαβαίνει τις κοίτες των ξεροχείμαρρων με τα πολλά Πλατάνια που αυτήν την εποχή χρωματίζουν το περιβάλλον με τα κοκκινόξανθα φυλλώματά τους. Στα δεξιά μας γυμνές πέτρινες πλαγιές, κάθετες και απόκρημνες σαν πελώριοι υαλοπίνακες για να καθρεφτίζονται οι απέναντι Αγραφιώτικες κορυφές της «Καράβας» και της «Καραβούλας». Τυπικοί κοκκινωποί ασβεστόλιθοι του Κόζιακα, πέτρωμα που διαβρώνεται εύκολα δημιουργώντας το πολυποίκιλο ανάγλυφο που χαρακτηρίζει το βουνό.

Ο αμαξιτός χωματόδρομος που βρίσκουμε μπροστά, μας βγάζει από τις εικόνες του μακρινού παραμυθιού που είχαμε μέχρι τώρα στο μυαλό μας και μας μπάζει στην «σύγχρονη εποχή». Είναι τμήμα του δικτύου των δασόδρομων που οργώνουν τις πλαγιές οδηγώντας σε κτηνοτροφικούς οικισμούς.  Το ήσυχο πρωινό ταράζει συχνός μεταλλικός πάταγος από την κάτω γέφυρα που οδηγεί προς τα απέναντι χωριά, ενώ πίσω μας ξεχωρίζει ο φορέας της γέφυρας Κονδύλη που είχε την δική της περιπέτεια κατά τον πόλεμο.

Τα μόνα πράγματα που ξαναγυρίζουν την σκέψη μας σε έναν πολιτισμό όπου κάθε μικρή κοινότητα στο βουνό φρόντιζε και για την αυτάρκειά της είναι οι λιγοστές και σκόρπιες πέτρινες κατοικίες στις δυτικές πλαγιές του Κόζιακα με τους λαχανόκηπους και τις  στάνες των οικόσιτων. Με τα κλουβιά των πουλερικών και τις κληματαριές ως «κρεβατίνες σκίασης» στις χωμάτινες αυλές. Λίγο παραπάνω βγαίνουμε σε μεγάλο διάσελο , απ΄ όπου αντικρίζουμε το απέναντι χωριό που έρπει. Το Ρωποτό στην πρωινή ομίχλη.

Συνεχίζουμε ανηφορίζοντας ελαφρά πάνω στον δρόμο όπου τα μικρά φορτηγά των κτηνοτρόφων πηγαινοέρχονταν… Όντας αστοί πεζοπόροι, αλλάζαμε την καλημέρα μας με εποχούμενους αγρότες που πήγαιναν για την πρωινή χειρονακτική εργασία τους. Στην εμπασιά του χωριού, μας «υποδέχεται» το ξωκλήσι με τα λυγερόκορμα κυπαρίσσια.

Πατάμε στα 709 μέτρα του βουνού. Κοινότητα, Κοτρωνίου Πύλης, Τρικάλων. Μια μικρή ομάδα ανθρώπων ξεχειμωνιάζει εδώ… Γέροι, παρόντες. Παιδιά, απόντα. Ο καπνός που βγαίνει από τις καμινάδες των τζακιών δηλώνει και πια από τα σπίτια είναι…ανοιχτά. Τα πολλά, ερμητικά κλειστά.

Have your say