< <

Βαρνούντας – Βίτσι

Το γλυκό φως του φθινοπώρου αγκαλιάζει τις ήμερες πλαγιές του Βαρνούντα, χαϊδεύει τα φυλλώματα της οξιάς στα πυκνά δάση του Βερμίου. Μεσημέρι στο χιονοδρομικό κέντρο της Βίγλας Πισοδερίου, στο ψηλότερο σημείο του δρόμου Καστοριάς – Φλώρινας. Αραιά και που κάποιο αυτοκίνητο, ανίκανο να ταράξει την γαλήνη των στιγμών. Μοτοσικλετιστές περνούν και χάνονται, χορεύοντας στις στροφές. Ιδανικοί ταξιδευτές μιας νιότης αιώνιας. Έχουν κάτι από την ακινησία του καλοκαιριού ετούτες οι στιγμές αλλά και την προσμονή της αλλαγής που φέρνει το φθινόπωρο. Ο αέρας άρχισε να κρυώνει εδώ στα 1600  μέτρα και το γαλάζιο του ουρανού έγινε πιο φωτεινό, ξεπλύθηκε από την σκόνη. Οι πρώτες κίτρινες ανταύγειες στο  σκούρο πράσινο της οξιάς.

Ας τελειώνουμε με την αναπόληση, καιρός για δράση. Απέναντί μας ο Βαρνούντας. Φιλικός, γαλήνιος παρά το μπόι του. Γίγαντας των συνόρων, μοιράζει την ζωή του ανάμεσα σε Σκόπια και Ελλάδα. Στις ράχες του, ερείπια απέμειναν τα στρατιωτικά φυλάκια. Το χορτάρι σκέπασε τις θύμησες εποχών αλλοτινών, σκληρών καιρών που πέρασαν. Πάνω του βαδίζουμε αμέριμνοι, κατευθυνόμενοι στην νοτιότερη κορυφή του την Μπέλα Βόδα που δεν έχασε το σλάβικο όνομά της όπως πολλές από τις υπόλοιπες. Κοπάδια αγελάδων βόσκουν στις παρυφές της κάτω από την χαλαρή επίβλεψη αλβανών τσομπάνων.

Από εδώ θα κινηθούμε βορειότερα για να βαδίσουμε στο σύνορο. Μεγάλες τσιμεντένιες πυραμίδες σημαδεύουν μια μεθόριο που πλέον κανένας δεν υπολογίζει. Σκοπιές και περιπολίες και φόβοι αλλοτινοί που χάθηκαν στο διάβα της ιστορίας.

Ο ήλιος γέρνει πάνω από τον καθρέπτη των Πρεσπών. Σβήνουν οι γραμμές των μακρινότερων οροσειρών και οι σκιές μακραίνουν. Ας επιστρέψουμε στο καταφύγιο μας, και αύριο μέρα είναι.

Μέρα δοξαστική με τον ήλιο να ανατέλλει πίσω από τις ομίχλες της Φλώρινας. Μέρα για περιπλάνηση στο Βίτσι, τον μικρότερο αδελφό του Βαρνούντα. Βουνό κατάφυτο από την βάση μέχρι την κορφή του. Με ιστορία βαριά, καλά κρυμμένη κάτω από το γλυκύτατο πράσινο της οξιάς.

Μέσα από τα πυκνά φυλλώματα βαδίζουμε προς το ψηλότερο σημείο του χιονοδρομικού κέντρου. Στην αποψιλωμένη κορυφή οι θηριώδεις εγκαταστάσεις του λιφτ και γύρω ένα κοπάδι πρόβατα. Κάποιες ράχες και αρκετά χιλιόμετρα δασόδρομου μας χωρίζουν από το Ανταρτικό, το τέρμα της πορείας μας.

Άλλο ένα από τα χωριά – φαντάσματα του δήμου Πρεσπών. Το Ζέλοβο των σλαβόφωνων, αιώνια διαιρεμένο σε παρατάξεις αντιμαχόμενες. Μακεδονομάχοι και κομιτατζήδες, αντάρτες και δοσίλογοι. Ερείπια τα όνειρα των ανθρώπων. Λιώνουν οι πλίνθινοι τοίχοι, χρόνο με τον χρόνο εξαφανίζονται. Παράθυρα που χάσκουν, πόρτες γκρεμισμένες. Ιστορίες ανθρώπων ξεριζωμένων που φυλάσσονται ακόμα κρυφές, καλά κρυμμένα μυστικά στοιχειώνουν τον τόπο ακόμα και μια μέρα λαμπερή σαν την σημερινή.

Pisoderi-Antartiko6 Pisoderi-Antartiko9 Varnuntas6 Varnuntas13

Have your say