< <

Βαρδούσια, κορυφή Πυραμίδα

Από το διάσελο της Γραμμένης Οξυάς το Βαρδούσι λαμποκοπά στον ήλιο του απογεύματος. Κορφές απόκρημνες, περάσματα στενά και επικίνδυνα. Καμία σχέση με τις γλυκές, δασωμένες πλαγιές της Γραμμένης Οξυάς από την οποία χωρίζεται με τον Εύηνο  ποταμό. Τις πλαγιές αυτές περπατήσαμε το Σεπτέμβρη του 94 και τώρα, μετά από 7 χρόνια, τίποτα δεν έχει αλλάξει, τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Το βουνό εξακολουθεί να αποπνέει την ίδια αίσθηση γαλήνης και ζεστασιάς. Το ίδιο παγωμένο είναι και το νερό στη βρύση του Αρβανίτη, ίδιος και ο χωματόδρομος που οδηγεί εδώ από το ορεινό χωριό Γαρδίκι του νομού Φθιώτιδας. Ίδιο και το δικό μας πάθος για το βουνό, αν και πλήθυναν οι άσπρες τρίχες στα μαλλιά μας και κάποιοι έγιναν ελαφρά υπέρβαροι.
Ο Γιάννης, γέννημα-θρέμμα της περιοχής και γνώστης των ιδιαιτεροτήτων της, μας οδηγεί στο μικρό χωριό Γραμμένη Οξυά και στη συνέχεια στην Αρτοτίνα, πύλη των Βαρδουσίων, αλλοτινό κέντρο της ορεινής οικονομίας της ευρύτερης περιοχής. Η ευωδιά του κοκορετσιού σέρνει από τη μύτη το Νίκο που δεν εννοεί να αφήσει το χωριό χωρίς να δοκιμάσει την τοπική σπεσιαλιτέ. Εννοείται βέβαια ότι και οι υπόλοιποι επωφελούμεθα της ευκαιρίας.
Στριμωγμένοι τώρα στα τζιπ, άνθρωποι και πράγματα, σκαρφαλώνουμε στο δύσβατο δασικό δρόμο που εξυπηρετεί την κτηνοτροφία του χωριού. Στο τέλος του δρόμου αφήνουμε τα οχήματα και μετά από σύντομη πορεία καταλήγουμε στα λιβάδια της Αρτοτίνας, στα 1700 μέτρα, έναν τόπο μοναδικής ομορφιάς, εφάμιλλης του οροπεδίου των Μουσών. Γύρω μας οι κορυφές του ΒΔ τμήματος των Βαρδουσίων: Κωστάριτσα (2375 μ), Αλογόραχη (2264 μ), Πλάκα-Πυραμίδα (2247 μ), Κάτω Ψηλό (2120 μ) και οι εντυπωσιακές Σούφλες –Δυτική, Κεντρική (2260 μ) και Βόρεια.
Στο τελευταίο φως της μέρας στήνουμε τις σκηνές μας. Σε λίγο το κρύο γίνεται αισθητό. Φοράμε χοντρά μπουφάν και τρώμε πρόχειρα.
Ένα–ένα ανάβουν τα φώτα της Αρτοτίνας. Ένα–ένα ανάβουν τα αστέρια πάνω από το Βαρδούσι.
Νωρίς το πρωί της Κυριακής και ενώ ο ήλιος ροδίζει την Κεντρική Σούφλα ξεκινάμε την επίπονη πορεία για την Πυραμίδα. Ακολουθώντας Α-ΒΑ πορεία περνάμε ανάμεσα στις κορυφές Κάτω Ψηλό και Πλάκα, από όπου βλέπουμε καθαρά την Πάτρα και το λιμάνι της. Από εδώ κινούμενοι ανατολικά σε στενό μονοπάτι, φτάνουμε στο στενό πέρασμα ανάμεσα στο Πάνω Ψηλό και στην Πυραμίδα μετά από συνολική πορεία 2 ωρών. Οι πιο έμπειροι της ομάδας φορτώνονται τον αναρριχητικό εξοπλισμό και ξεκινάνε για την Πυραμίδα. Παρακολουθούμε την προσπάθειά τους από το Πάνω Ψηλό (2140 μ). Σε 30′ περίπου πατάνε την κορυφή που προσφέρει μια πανοραμική άποψη ολόκληρου του ορεινού συγκροτήματος. Θεωρείται το πιο ενδιαφέρον βουνό της χώρας μας μαζί με τον Όλυμπο και την Γκαμήλα αφού έχει πάμπολλες κορυφές με ύψος πάνω από 2000 μ. με ιδιαίτερες τεχνικές δυσκολίες, πολλές αναρριχητικές διαδρομές αλλά και διαδρομές πεζοπορίας και ορειβατικού σκι. Είναι σπουδαίος υδροκρίτης της κεντρικής Ελλάδας αφού τροφοδοτεί το Σπερχειό, το Μόρνο, τον Κόκκινο και τον Εύηνο ποταμό.
Επιστρέφουμε από την ίδια διαδρομή και μαζεύουμε τα υλικά της κατασκήνωσης. Στη Γραμμένη Οξυά ένα ολόκληρο ψητό αρνί είναι το αντίτιμο της πετυχημένης ανάβασης. Τελευταία ο σύλλογός μας θυμίζει το γαλατικό χωριό στις ιστορίες του Αστερίξ. Μετά από κάθε περιπέτεια ακολουθεί γλέντι και φαγοπότι.
Αργά το απόγευμα, το αυτοκίνητο κινείται γλυκά στις στροφές του οροπεδίου της Ξυνιάδας. Ο ήλιος εδώ και ώρα έχει πάρει τον κατήφορο αλλά δεν λέει να βασιλέψει. Οι ατέλειωτες μέρες του Ιούνη με την αίσθηση της αιωνιότητας.

Have your say