< <

Βαρδούσια, ανάβαση στον Κόρακα

Ανάμεσα σε τέσσερα ονομαστά βουνά, ο νομός Φωκίδος διεκδικεί μια θέση στην καρδιά των ορειβατών, ανεξαρτήτως εποχής. Η Γκιώνα, ο Παρνασσός, τα Βαρδούσια, η Οίτη από τη μια μεριά και ο Κορινθιακός κόλπος από την άλλη, σχηματίζουν ένα από εκείνα τα κομμάτια της Ελλάδος που δεν «ακούγονται» αλλά διαθέτουν σπάνια χαρακτηριστικά και μεγάλο ιστορικό, πολιτισμικό, και φυσικό πλούτο.

Ένα τεράστιο ορεινό ασφάλτινο και χωμάτινο οδικό δίκτυο ξεκινά από την περιοχή του Μπράλου και ενώνει τα μεγάλα ορεινά συγκροτήματα της κεντρικής Ελλάδος. Το καλύτερο που θα μπορούσαμε να κάνουμε μεσημέρι Σαββάτου με τη ζέστη να μας ταλαιπωρεί, ήταν να αφεθούμε στην πορεία μας χαλαρά, δίνοντας στον εαυτό μας την ευκαιρία να αποφασίσει που θέλει να σταματήσει, που θέλει να φτάσει. Προορισμός μας αυτή τη φορά οι δυτικές κορφές των Βαρδουσίων, μιας και το ανατολικό συγκρότημα του βουνού το επισκεφτήκαμε πριν δυο χρόνια. Η κορυφή Κόρακας στα 2.495 μ ο στόχος, μιας και μέχρι σήμερα είχε δυο φορές αναβληθεί από το πρόγραμμα μας για διάφορους λόγους.

Δυο χωριά φωλιάζουν κάτω από τα Βαρδούσια όρη σε διαφορετική πλαγιά το καθένα, με την καλύτερη πρόσβαση και από τις δυο πλευρές του βουνού. Ο Αθανάσιος Διάκος δυτικά και η Αρτοτίνα ανατολικά, δυο χωριά που διεκδικούν την πατρότητα του Εθνικού Ήρωα Αθανάσιου Διάκου, με διαμάχη που διαρκεί αρκετά χρόνια. Η Μουσουνίτσα όπως ονομαζόταν παλιά και μετονομάστηκε σε Αθανάσιος Διάκος μας προσφέρει ένα πλούσιο μεσημεριανό γεύμα, ξεκούραση και την αφετηρία για να φτάσουμε στα δυο ορειβατικά καταφύγια ακολουθώντας τον πολύ καλό χωμάτινο δρόμο.

Απόγευμα του Σαββάτου και η θέα των πανύψηλων κορυφών εντυπωσιακή. Οι Σούφλες, η Αλογόραχη, η Πυραμιδα, το Πάνω Ψηλό, το Κάτω Ψηλό, όλες σε διάταξη, μας κρατούν αποσβολωμένους, κόβοντας την ανάσα με την απότομη κλίση και το εντυπωσιακό ύψος. Δέος μας προκαλεί και η απότομη κλίση της πλαγιάς που οδηγεί στην κορυφή Κόρακας, καθώς την παρατηρούμε αργά το απόγευμα, προσπαθώντας να προσδιορίσουμε μέσα από τους βράχους με ακρίβεια την διαδρομή.

Όσοι έχουν κοιμηθεί στο ύπαιθρο και μάλιστα σε μεγάλο υψόμετρο ξέρουν πως είναι να ξυπνάς πριν ο βασιλιάς ήλιος δώσει το εγερτήριο ξεμυτίζοντας πίσω από τις πανύψηλες κορφές. Είναι και εκείνο το ρόδινο χρώμα της αυγής που μας δημιουργεί μια γλυκιά απόλαυση πρωί – πρωί που ξεκινάμε την δύσκολη όσο και επικίνδυνη ανάβαση για την κορυφή μέσα από τα απότομα βράχια και το σαθρό έδαφος. Ανεβαίνοντας με αργά βήματα και αυξημένη την προσοχή μας φθάνουμε στην κορυφή, αγναντεύοντας τον Ταΰγετο νότια μέχρι τον Όλυμπο και τα Άγραφα βόρεια και μέχρι όπου μπορεί να διακρίνει το ανθρώπινο μάτι. Ακόμη και της κολώνες της γέφυρας του Ρίου-Αντίρριου βλέπουμε καθαρά .

Τα Βαρδούσια, ο εντυπωσιακός αυτός σχηματισμός με τις πανύψηλες κορφές με το τεράστιο ορειβατικό και αναρριχητικό ενδιαφέρον προσελκύει πολύ κόσμο και αποτελεί μαζί με τον Όλυμπο, την Γκαμήλα και τα Τζουμέρκα τα αλπικά βουνά της Ελλάδος. Σίγουρα στο μέλλον θα έχουμε την ευκαιρία να ξανάρθουμε για να περπατήσουμε και να ανέβουμε και σε άλλες ψηλές κορυφές του.

Η κατάβαση γίνεται με μεγάλη προσοχή, και το μεσημέρι μας βρίσκει να απολαμβάνουμε άλλο ένα θαυμάσιο ρουμελιώτικο γεύμα κάτω από τα τεράστια πλατάνια της πλατείας του χωριού. Αποφασίζουμε να επιστρέψουμε από τις παρυφές της Οίτης μέσα από μια θαυμάσια χωμάτινη διαδρομή που μας οδηγεί αργά το απόγευμα στα Τρίκαλα.

Have your say