< <

Βάλια Κάλντα. Λίμνες Φλέγγα

Η Βάλια Κάλντα (Ζεστή Κοιλάδα) χαρακτηρίστηκε εθνικός δρυμός το 1966. Πρόκειται για μια κοιλάδα που είναι κυκλωμένη από τα βουνά Μαυροβούνι του οποίου ψηλότερη είναι η Φλέγγα, Αυγό, Μηλιά και Πυροστιά. Η Βάλια Κάλντα είναι ένα από τα λίγα καταφύγια αρκούδας και άλλων θηλαστικών που απέμειναν στη χώρα μας. Από το Περιβόλι, το ξακουστό βλαχοχώρι πήγαμε και κατασκηνώσαμε στην καρδιά του εθνικού δρυμού, στη διασταύρωση για Κρανιά και Μηλιά. Εκεί βρίσκεται ένα μεγάλο ξέφωτο όπου κοντά υπάρχει πηγή με κρυστάλλινο κρύο νερό ενώ λίγο μακρύτερα βρίσκονται δύο στάνες.

Αφού ετοιμάσαμε φωτιά κάτω από ένα τεράστιο δέντρο, ξεχυθήκαμε στη γύρω περιοχή για εξερεύνηση και όταν ετοιμάστηκαν αρκετά κάρβουνα μαζευτήκαμε για να ψήσουμε ένα αρνάκι και το συνοδευτικό κοκορέτσι. Με τα καλαμπούρια και τα παιχνίδια γύρω από τη φωτιά το ψήσιμο τελείωσε χωρίς να το καταλάβουμε. Χωρίς καθυστέρηση άρχισε το φαγοπότι που τελείωσε σε χρόνο ρεκόρ. Από τα κόκαλα που περίσσεψαν ταΐσαμε τα σκυλιά που καλεσμένα από τη μυρωδιά του ψητού μαζεύτηκαν από τις γειτονικές στάνες.

Το πρωί της άλλης μέρας ξεκινήσαμε από την κατασκήνωση, αφήσαμε αριστερά την πηγή και μέσα από κατηφορικό δρόμο συναντήσαμε ένα ξύλινο γεφυράκι και περάσαμε απέναντι ένα ρέμα. Βαδίσαμε πάνω σε δασικό δρόμο έχοντας το ρέμα στο αριστερό μας χέρι. Το ρέμα που πιο κάτω λέγεται Αρκουδόρεμα περιβάλλεται από δάσος που αποτελείται αποκλειστικά από πανύψηλα δέντρα μαύρης Πεύκης. Κατηφορίσαμε ελαφρώς στη σκιά των δέντρων μέχρι ένα στενό σημείο του αρκουδορέματος όπου βρίσκουμε τμήματα ξύλινου γεφυριού. Φαίνεται ότι το χειμώνα η ορμή του νερού τα παρέσυρε και έτσι περάσαμε το ρέμα κάνοντας άλματα από βράχο σε βράχο. Από αυτό το σημείο και μετά το μονοπάτι ήταν ανηφορικό και καλά σημαδεμένο. Σωροί από πέτρες ανά τακτά διαστήματα, πηγές με βρύσες φτιαγμένες με σκαλισμένο ξύλο, και ταμπέλες φανέρωναν τη σωστή πορεία. Στη διασταύρωση για Βοβούσα ακολουθήσαμε το αριστερό μονοπάτι για λίμνες Φλέγγα. Το δάσος τώρα είναι μεικτό αποτελούμενο από μαύρη Πεύκη και οξυά και όσο ανεβαίνουμε τόσο κυριαρχεί η οξυά. Φτάνουμε σε ένα σημείο που είναι εμφανή η καταστροφή που προκάλεσε μια πυρκαγιά μερικά χρόνια πριν. Μικρά δεντράκια δείχνουν ότι το δάσος αναγεννιέται αλλά θα χρειαστούν αρκετά χρόνια ακόμα για να γίνει όπως πριν. Πολύ πιο πάνω το δάσος αραιώνει και από τα 1650 μέτρα συναντούμε ρόμπολα, ένα είδος πεύκου με χαρακτηριστικά σχήματα σαν φολίδες στο φλοιό του κορμού τους. Εδώ σ’ αυτό το υψόμετρο βρίσκονται λιβάδια και ήμασταν τυχεροί γιατί συναντήσαμε αρκετά λουλούδια πολλά από τα οποία είναι ενδημικά με ομορφότερο το Lilium albanicum άλλα και φυτά όπως τις ξακουστές νάνες, ένα είδος χορταρικού που μοιάζει με τα βλίτα και γίνεται πολύ νόστιμη σαλάτα.

Εδώ χωριστήκαμε και κάποιοι κινήθηκαν κάθετα ψηλότερα για να πάνε πρώτα στην κορυφή Φλέγγα με υψόμετρο 2159 μέτρα ενώ οι υπόλοιποι ακολουθήσαμε το μονοπάτι για να πάμε κατευθείαν στις λίμνες Φλέγγα. Μετά από δυόμισι περίπου ώρες φτάσαμε στις λίμνες Φλέγγα που βρίσκονται σε υψόμετρο περίπου 1950 μέτρων. Πρόκειται για δύο αλπικές λίμνες που βρίσκονται η μία πάνω από την άλλη σε μια υψομετρική διαφορά είκοσι μέτρων. Η πρώτη τροφοδοτείται από πηγές ενώ ένα υδάτινο αυλάκι πέφτει από την ψηλότερη στη χαμηλότερη. Οι λίμνες έχουν βάθος μικρότερο από μισό μέτρο και σ’ αυτές ζει ο αλπικός Τρίτωνας ένα μικρό αμφίβιο. Το τοπίο είναι γαλήνιο ιδανικό για να ξεκουραστούμε και να ηρεμήσουμε. Πρόκειται για ένα από τα πιο σπάνια τοπία της χώρα μας. Για την επιστροφή διαλέξαμε άλλο δρόμο ώστε να κάνουμε κυκλική διαδρομή. Αφού γεμίσαμε τα παγούρια με νερό από τις πηγές ανεβήκαμε και πήραμε ένα μονοπάτι αριστερά ανεβήκαμε αφήνοντας την κορυφή Φλέγγα στο δεξί μας χέρι. Και αυτό το μονοπάτι είναι σημαδεμένο αλλά σίγουρα χρησιμοποιείται λιγότερο. Σε λιγότερο από τρεις ώρες φτάσαμε στην κατασκήνωση και ξεκινήσαμε για την πόλη έχοντας τις καλύτερες αναμνήσεις.

Have your say