< <

Βάλια Κάλντα, ανάβαση στην Πυροστιά

Σαββατόβραδο στο Περιβόλι Γρεβενών και οι μυρωδιές από το ψητοπωλείο ανασταίνουν και νεκρούς. Μετά από κουραστική οδήγηση δυόμισι ωρών νομίζουμε ότι φτάσαμε στον παράδεισο. Τα υπόλοιπα μέλη της παρέας ήρθαν το μεσημέρι και από ώρα μας περιμένουν υπομονετικά για να φάμε παρέα. Τους ευχαριστούμε πολύ και θαυμάζουμε την αυτοσυγκράτησή τους.
Το ψητό αρνάκι είναι υπέροχο, το ίδιο και τα παϊδάκια, αλλά το καλύτερο μας το φύλαγαν για το τέλος. Ντόπια μανιτάρια τηγανητά, εξαιρετικής νοστιμιάς.
Περασμένα μεσάνυχτα πλέον, βολευόμαστε στο φιλόξενο σπίτι του προέδρου της κοινότητας. Ο ίδιος, νωρίς το πρωί της Κυριακής, μας οδηγεί με το τζιπ στην αφετηρία της διαδρομής μας, στην είσοδο της Βάλια Κάλντα, στη θέση Σταυρός.
Βάλια Κάλντα, η περίφημη Ζεστή Κοιλάδα των βλάχων, το καμάρι των Περιβολιωτών. Γνωρίζουμε καλά τον πυρήνα του Δρυμού αλλά και την περιφερειακή του ζώνη, αφού αρκετές φορές κάθε χρόνο επισκεπτόμαστε την περιοχή. Σημερινός μας στόχος είναι το ΒΑ κομμάτι των κορυφών που περιβάλλουν την κοιλάδα: Πυροστιά, Αγιουάρα. Νοτιότερα οι Μπάλτες, ΝΔ το Μαυροβούνι και ΒΔ η Φλέγγα και το Αυγό με λίγα χιόνια ακόμη. Χιόνια που τροφοδοτούν με τα νερά τους τα ρέματα της κοιλάδας, ρέματα που σμίγουν για να γεννήσουν τον Αώο.
Βαδίζουμε στην κορυφογραμμή. Γιγάντια ρόμπολα παγιδεύουν το βλέμμα μας. Όλα με το σημάδι του κεραυνού πάνω τους. Κάποια με τσακισμένες τις κορυφές, τα περισσότερα μισά, καμένα, σπαραγμένα, ριγμένα κατά γης. Σε τούτο το απέραντο κοιμητήριο η φύση ανέλαβε ρόλο καλλιτέχνη και σμίλεψε τους νεκρούς κορμούς σε σχήματα παράξενα, μοναδικά.
Ποιες καταιγίδες οργώνουν τούτες τις κορφές, ποιοι άνεμοι σαρώνουν τα αιωνόβια δέντρα, που να απαγκιάσει κανείς, εδώ, στο βασίλειο του κεραυνού;
Στην κορυφή, αμπριά από την εποχή του εμφυλίου. Τώρα ξεκουραζόμαστε στον ίσκιο τους, εδώ που κάποτε οι σφαίρες θέριζαν τις ζωές.
Συνεχίζουμε ανατολικότερα, διαγράφοντας ένα μεγάλο τόξο γύρω από το βόρειο άκρο του Δρυμού. Κατεβαίνοντας, το τοπίο ημερεύει. Πανσεδάκια κίτρινα και μοβ χρωματίζουν ολόκληρες περιοχές. Πανέμορφες κίτρινες τουλίπες και ρόμπολα. Καθένα με τη δική του μορφή και τη δική του ιστορία γραμμένη στο κορμί του. Γιγάντιοι κορμοί με τεράστιες κουφάλες. Σε μια από αυτές, κάποια αρκούδα μάζεψε φύλλα και κλαδιά και έφτιαξε το γιατάκι της.
Ένας λαγός τρέχει να κρυφτεί από τα μάτια μας. Κατεβαίνουμε τώρα προς το ποτάμι. Πυκνό δάσος οξιάς εμποδίζει την κίνησή μας. Δασικοί δρόμοι που ενώνονται με μονοπάτια. Ένας αληθινός λαβύρινθος που ανά πάσα στιγμή κινδυνεύεις να χαθείς.
Το ποτάμι σημαδεύει το τέλος της πολύωρης διαδρομής μας και το κρύο νερό του προσφέρει ανακούφιση στα πονεμένα πόδια μας.
Φεύγουμε από το Περιβόλι με την υπόσχεση ότι θα ξανάρθουμε μέσα στο καλοκαίρι για να προβάλλουμε διαφάνειες από τη σημερινή μας πορεία. Ευχαριστούμε τον πρόεδρο της κοινότητας κ. Απόστολο Ζιόμπορα για τη φιλοξενία του και την όλη βοήθεια που μας πρόσφερε.

Have your say