< <

Ας κρατήσουν οι χοροί. Βέρμιο

Όταν επικοινωνούσαμε με τον ΕΟΣ Νάουσας για να κανονίσουμε τη διαμονή μας στο καταφύγιο του Βερμίου και πληροφορούμασταν ότι την ίδια μέρα θα φιλοξενούνταν και ο σύλλογος της Βέροιας, ήταν αδύνατο να φανταστούμε το τρικούβερτο γλέντι που θα ακολουθούσε.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Μετά από τετράωρο ταξίδι φτάσαμε στη Νάουσα ακολουθώντας την Εθνική οδό και στη συνέχεια την Εγνατία. Από εδώ το χιονοδρομικό κέντρο στη θέση 3-5 Πηγάδια απέχει 18 χλμ. Ανεβαίνουμε τις ανατολικές πλαγιές του Βερμίου που είναι κατάφυτες με οπωροφόρα δέντρα και ιτιές, πλατάνια και άλλα υδρόφιλα δέντρα. Μετά το υψόμετρο των 1000 μέτρων ταξιδεύουμε σε ένα κίτρινο πέλαγος από οξιές που λάμπουν στην ήλιο του απογεύματος. Στο τέλος του δρόμου και σε υψόμετρο 1450 μ. σε ένα μεγάλο οροπέδιο, είναι κτισμένα τα καταλύματα. Ένα πολυτελές ξενοδοχείο, ένα καταφύγιο που λειτουργεί σαν ξενοδοχείο και ένα μικρότερο καταφύγιο που θα μας φιλοξενήσει. Γύρω, ατέλειωτη σειρά τροχόσπιτων μόνιμα εγκατεστημένων για καλοκαιρινές και (κυρίως) χειμερινές διακοπές. Δυτικά υψώνονται απότομα οι κορυφές του Βερμίου από όπου ξεκινούν οι χιονοδρομικές πίστες.

Οι υπεύθυνοι του ΕΟΣ Νάουσας μας υποδέχονται εγκάρδια. Μαζεμένοι γύρω από το αναμμένο τζάκι κουβεντιάζουμε γιατί άλλο; Για τα βουνά που μας ενώνουν και που τόσο πολύ αγαπήσαμε. Σε λίγο φτάνουν και τα μέλη του ΕΟΣ Βέροιας, παρέες – παρέες. Αποθέτουν δίπλα στην είσοδο μεγάλα φορητά ψυγεία, σακίδια, τσάντες, μπουκάλια. Έρχονται και τα όργανα: μπουζούκι, κιθάρα, μπαγλαμάς. Και η παρέα συνέχεια μεγαλώνει. Και η σάλα γεμίζει. Τα ποτήρια αδειάζουν όσο γρήγορα γεμίζουν. Κόκκινο ξινόμαυρο της Νάουσας (κάβα Δαλαμάρα – έκτακτο προϊόν). Τα τραπέζια γεμίζουν φαγητά που μαγείρεψαν οι γυναίκες της Βέροιας. Απίθανες ποσότητες φαγητών. Και λουκάνικα ψημένα στο τζάκι. Και γλυκά κάθε είδους. Και φρούτα. Όλα προσφέρονται απλόχερα σε όλους. Απίστευτο!

Και όταν παίζει η ορχήστρα όλοι τραγουδούν. Από Θεοδωράκη μέχρι Ζαμπέτα. Τρώνε και τραγουδούν. Μαζί τους και εμείς σε μια ατμόσφαιρα που δεν είχαμε ξαναζήσει. Και όσο μακραίνει η νύχτα αδειάζουν τα μπουκάλια και τα πιάτα. Ο Γιάννης, ο ανεπανάληπτος μπουζουκτσής δίνει χρώμα στο γλέντι με το ανεξάντλητο ρεπερτόριό του αλλά και την προσωπική του λάμψη. Ένας αληθινός σταρ. Μέχρι αργά μετά τα μεσάνυχτα που καταλήγουμε στα ζεστά κρεβάτια της σοφίτας για ύπνο.

Νωρίς το πρωί της επομένης, ο Περικλής, έμπειρος Ναουσαίος ορειβάτης, μαζί με την παρέα του από το Λιτόχωρο, μας οδηγεί στο μονοπάτι για την κορυφή Καρατάση, τη δεύτερη ψηλότερη του Βερμίου (υψ. 2027 μέτρα). Μέσα σε πανέμορφο δάσος οξιάς βαδίζουμε πάνω στα παλιά πεσμένα φύλλα μέχρι να συναντήσουμε το δασικό δρόμο που οδηγεί στο Σέλι. Από εδώ, βλέποντας την κορυφή περπατάμε έως το βορειότερο άκρο του Βερμίου όπου φτάνουμε μετά από συνολική πορεία δυο ωρών. Στα πόδια μας η Πτολεμαϊδα και απέναντί μας ο Βαρνούντας, το Βίτσι, το Καϊμακτσαλάν, το Πίνοβο, η Τζένα. Ζωή! Ζωάρα όπως αναφωνεί ο Αντώνης.

Ευχαριστούμε θερμά τον ΕΟΣ Νάουσας για τη φιλοξενία που μας παρείχε. Ελπίζουμε σύντομα να βρεθούμε ξανά σε μια κοινή εκδρομή.

vermio5 vermio11vermio14m

Have your say