< <

Αρδάνι, μακρυά από την απειλητική καταιγίδα

Την Κυριακή 28 Μαΐου 2017  πραγματοποιήσαμε  την προγραμματισμένη διαδρομή στους λόφους ανάμεσα από το Αρδάνι  και τον Παλαιόπυργο, παραβλέποντας τις προβλέψεις του καιρού για βροχές και καταιγίδες.

Το Αρδάνι βρίσκεται βόρεια της πόλης των Τρικάλων και σε απόσταση 9χλμ από αυτή, σε σταθμικό υψόμετρο 180 μέτρων ανάμεσα σε δύο κατάφυτους με πεύκα και κυπαρίσσια λόφους, το Φαρμάκι και τον Κούκο. Όπως αναφέρεται στις απογραφές του 1896 και 1907 αποτελούσε θερινή πρωτεύουσα του Δήμου Παραληθαίων. Το 1912 με την κατάργηση των δήμων (Β.Δ. 29/ 08/1912, ΦΕΚ A 261/1912.) αναγνωρίστηκε ως κοινότητα Αρδανίον.

Όσον αφορά την ονομασία το Αρδάνιον είναι παράγωγο από το αρχαιοελληνικό ρήμα άρδω και αργότερα αρδεύω. Η λέξη Αρδάνιον σημαίνει πήλινο αγγείο (σε είδος γλάστρας) ή το κάτω μέρος στάμνας, από το οποίο ποτίζονται (αρδεύονται) τα ζώα .

  Στο κέντρο του χωριού είναι κτισμένη η βυζαντινού ρυθμού εκλησσία (βασιλική με τρούλο) του Αγίου Νικολάου, η δε κτίση της ανάγεται στο 1819. Σε κοντινή απόσταση βρίσκονται τα ξωκλήσια Παναγία και Άγιος Νικόλαος, γύρω στα οποία υπήρχε ο αρχικός οικισμός “Βελουτά” που εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους του, οι οποίοι μετοίκησαν στο Αρδάνι. Ψηλά στη κορυφή του λόφου “Φαρμάκι” δεσπόζει το ξωκλήσι του προφήτη Ηλία.

Φτάνοντας στο Αρδάνι και χωρίς να  πτοούμαστε από τη συννεφιά , άλλοι φορώντας  αδιάβροχα και  άλλοι έχοντας τις ομπρέλες ανά χείρας, ξεκινήσαμε  με την ελπίδα να βελτιωθεί  ο καιρός. Όσο για τον τόπο προορισμού δεν ανησυχούσαμε: βλέποντας τις διαθέσεις του καιρού και αναλόγως κάνοντας! Διασχίσαμε λίγα χιλιόμετρα και φτάσαμε στη βρύση με την τοπική ονομασία «Κατουριάρης» . Ο «Κατουριάρης» είναι μία μικρή ανάβρα που σύμφωνα με τους παλαιότερους  είχε «νόστιμα νερά» αλλά όχι  καθ΄όλη τη διάρκεια του χρόνου. Παρόλο που πήρε τ΄όνομά της  από το λίγο νερό που βγάζει , εμείς καταφέραμε και να ξεδιψάσουμε και να γεμίσουμε τα παγούρια μας ! Συνεχίσαμε λίγα μέτρα και στα αριστερά μας , κατηφορικά και  στο βάθος αντικρίσαμε ένα  θολωτό πέτρινο κτίσμα που σύμφωνα με την πέτρινη σκαλιστή, και εντοιχισμένη επιγραφή που υπήρχε , ήταν η  « ΠΗΓΗ ΑΠΑΝΩΒΡΥCΗC- METABYZANTINO KTICMA». Ο θρύλος λέει πως  ο πρωτομάστορας για να στεριώσει το κτίσμα, πήρε από το δρόμο που βρίσκεται στο  πλάι , το αποτύπωμα από τα χνάρια μιας νύφης. Παλαιότερα οι κάτοικοι του χωριού στην πηγή της Απανόβρυσης  πότιζαν τα ζώα. Με πήλινους σωλήνες, που διακρίνονται  καθαρά σε ορισμένα σημεία, το νερό της πηγής κατέβαινε στο χωριό για να εξυπηρετεί τους κατοίκους στην καθημερινότητά τους αλλά και για να ποτίζουν τα φυτώρια καπνού τα λεγόμενα «Κασλαμάδια» .  Πριν από την πηγή της Απανόβρυσης υπήρχε μία βρύση που έπαιρναν νερό και κοπάνες που πότιζαν  τ΄ άλογα και τα γαϊδουράκια .

Αφήσαμε την Απανόβρυση και ακολουθήσαμε  το δρόμο προς τα βόρεια. Στη διαδρομή  περάσαμε πολύ όμορφα σημεία και είχαμε και τα  απρόοπτά μας. Περπατήσαμε  ανάμεσα από κυψέλες  μελισσών και γυρίσαμε πάλι  πίσω, αφού οδηγηθήκαμε σε αδιέξοδο.

Με τον καιρό να είναι με το μέρος μας , αφού πλέον είχε βγει ένας λαμπερός ήλιος,  αποφασίσαμε  να πάμε στο μοναστήρι του Κόρμποβου και να επιστρέψουμε στο Αρδάνι.  Οι μοναχές μας υποδέχτηκαν εγκάρδια και μας ξενάγησαν στο χώρο του μοναστηριού που ήταν πολύ περιποιημένος και όμορφος. Μας φίλεψαν  νοστιμότατα λουκούμια και δροσερό νερό. Αφού ξεκουραστήκαμε και αποχαιρετιστήκαμε πήραμε το δρόμο της επιστροφής με τη βροχή πλέον να πέφτει για τα καλά.

Have your say