< <

Αργιθέα, γεφύρι Τριζόλου

Η Αργιθέα είναι μια μεγάλη σε έκταση περιοχή που κατέχει το ΒΔ τμήμα των Αγράφων. Από τις πιο δύσβατες περιοχές της χώρας μας, αυτή που αποκλείεται με τα πρώτα χιόνια. Οι λιγοστοί μόνιμοι κάτοικοί της μένουν αποκλεισμένοι για πολλές μέρες, αντιμετωπίζοντας ακόμη και πρόβλημα επιβίωσης, αφού οι περισσότεροι είναι ηλικιωμένοι.
Ουσιαστικά μιλάμε για δυο ξεχωριστές περιοχές που χωρίζονται από τον τεράστιο ορεινό όγκο της Καράβας. Η πρώτη προσπελαύνεται από το διάσελο «Αέρας» ανάμεσα στον Τύμπανο και στην Καράβα και η δεύτερη από το διάσελο του Αγίου Νικολάου, στα νότια της Καράβας. Επίφοβα περάσματα και τα δυο, σε υψόμετρα των 1550 μέτρων, παγωμένα στο μεγαλύτερο μέρος του χειμώνα. Είναι οι δύο πύλες της Αργιθέας που οδηγούν σε χωριά και οικισμούς κτισμένους σε πλαγιές, πάνω από τη ροή ποταμών και ρεμάτων. Τα 24 χωριά μαζί με τους οικισμούς συγκέντρωναν παλιότερα 12.000 κατοίκους. Σήμερα, αποτελούν Δήμο με έδρα τα Κουμπουριανά και παρά τη γεωγραφική απομόνωση, τα περισσότερα έχουν μόνιμους κατοίκους.
Τα Άγραφα έχουν μια ξεχωριστή θέση στις ορειβατικές μας προτιμήσεις και η Αργιθέα κατέχει ένα μέρος της καρδιάς μας. Δεν μπορούσαμε λοιπόν, παρά να την περιλάβουμε στο νέο μας πρόγραμμα με μια πεζοπορική διαδρομή που επίκεντρο είχε το γεφύρι του Τριζόλου, σήμα κατατεθέν της περιοχής αφού είναι το αρχαιότερο της Αργιθέας και η ιστορία του χάνεται στο Μύθο. Σήμερα, μακριά από δρόμους, σε μια απομονωμένη και δύσβατη περιοχή, συνεχίζει την αιώνια κουβέντα του με το νερό που κυλά κάτω από την καμάρα του. Κουβέντα από την οποία λείπει πλέον ο άνθρωπος, αυτός που με υπομονή το έχτισε πριν από επτακόσια τόσα χρόνια.
Με αφετηρία την Αγορασιά – κομβική θέση για τα γύρω χωριά αφού εκεί συγκεντρώνονται για την αγοραπωλησία των αγαθών (εξ ου και το όνομα) ακολουθήσαμε το Τριζολιώτικο ρέμα, παραπόταμο του Αχελώου που πηγάζει από την Καράβα. Στη δεξιά κοίτη του υπήρχε μονοπάτι, ίχνη του οποίου διατηρούνται μέχρι σήμερα. Αυτό μετά από 45’ περίπου μας οδηγεί στην καμάρα, την ψηλότερη μονότοξου γεφυριού σε ολόκληρη τη Θεσσαλία. Έτσι όπως υψώνεται απότομα και χωρίς στηθαίο, προκαλεί δέος σε όλους μας. Μόνο φευγαλέες ματιές τολμάμε να ρίξουμε στην κοίτη του ρέματος.
Περνώντας στην απέναντι όχθη βρίσκουμε το μονοπάτι που ανεβαίνει στην Καρυά, το χωριό που έχει την τύχη να καμαρώνει το γεφύρι από το ψηλότερο σημείο του δρόμου που οδηγεί στα Κουμπουριανά, ενώνοντας τα δυο τμήματα της Αργιθέας. Αφού το μονοπάτι δεν χρησιμοποιείται πλέον παρά μόνο περιστασιακά για τη βόσκηση ζώων, κατά τόπους χάνεται μέσα σε πυκνή θαμνώδη βλάστηση. Βαδίζουμε λοιπόν έχοντας ανατολική κατεύθυνση και με την ελπίδα ότι κάπου θα δούμε τα σπίτια του χωριού. Αυτό έγινε μόνο μετά από πορεία μιάμισης ώρας, που αποδείχτηκε κουραστική λόγω της ζέστης και της υγρασίας. Φανταστείτε τώρα την έκπληξη του τσομπάνου, καθώς μας έβλεπε να βγαίνουμε μέσα από το δάσος ο ένας μετά τον άλλο, ένα τσούρμο άνθρωποι. Εύλογη λοιπόν η απορία του – «Τι ρόλο παίζετε;» και η δυσπιστία του καθώς είναι γνωστές οι ιστορίες για κυνηγούς θησαυρών που σαρώνουν όλη την ορεινή Ελλάδα. Γρήγορα όμως οι αμφιβολίες έδωσαν την θέση τους σε μια απολαυστική κουβέντα διανθισμένη με το πηγαίο χιούμορ των ανθρώπων του βουνού.
Το μεσημέρι πια καταλήξαμε στο καφενείο του χωριού, ένα εκπληκτικό μπαλκόνι πάνω από τη χαράδρα του Τριζόλου, να σβήνουμε τη δίψα μας με παγωμένες μπύρες. Έχει και ο πολιτισμός τα καλά του, δεν μπορείς να πεις!

Have your say