< <

Αραράτ

Ορειβατική αποστολή και ανάβαση στο όρος Αραράτ της Ανατολικής Τουρκίας, υψόμετρου 5.165 μέτρων πραγματοποίησε το μέλος του Συλλόγου Πεζοπορίας και Ορειβασίας Τρικάλων (ΣΠΟΡΤ) Ιωάννης Ξηρός, Τρικαλινός αλπινιστής, ταξιδευτής του κόσμου. Με τις παρακάτω λέξεις καταθέτει την εμπειρία του.

Από 4 μέχρι 12 Ιουλίου έλαβε χώρα το ταξίδι στην Ανατολική Τουρκία που διοργάνωσε το Base Camp του επαγγελματία ορειβάτη Παναγιώτη Κοτρωνάρου και από 6 μέχρι και 9 Ιουλίου διήρκησε η ανάβασή μας στο μυθικό Αραράτ, 5.165 μέτρων. Το Αραράτ, στην κορυφή του οποίου ο Θεός, σύμφωνα με την Αγία Γραφή, φανέρωσε στον Νώε την απόφασή του να αφήσει την ανθρωπότητα να συνεχίσει να υπάρχει μέσω περιστεράς, είναι παγκοσμίως ξακουστό βουνό, το οποίο ανεβαίνουν ορειβάτες από όλο τον κόσμο. Βουνό ηφαιστιογενές, χωρίς δάση, δεσπόζει του κάμπου Dogubayazit, μόνο του και κυρίαρχο στην περιοχή, η πετρωμένη λάβα του οποίου εκτείνεται σε εκατοντάδες χιλιόμετρα πέραν αυτού.

Δευτέρα 6 Ιουλίου η ομάδα των 16 ατόμων ξεκίνησε την πορεία από υψόμετρο 2.000μ. στους πρόποδες, οι οποίοι απέχουν 60-70 χλμ. Από την πόλη Dogubayazit, η οποία με την σειρά της απέχει 30χλμ. από τα τουρκικο-περσικά σύνορα. Μετά από πορεία 4 ½ ωρών περίπου κατασκηνώσαμε στο πρώτο camp σε υψόμετρο 3.200μ. Τα υλικά κατασκήνωσης, οι προμήθειες και τα υλικά μας ερχόντουσαν πίσω μας φορτωμένα σε θαυμάσια τοπικής ράτσας άλογα. Περιπετειώδη στήσιμο σκηνών και όπως – όπως τακτοποίηση υπό βροχήν, συνεχές φαινόμενο στα Αραράτ.
Τρίτη 7 Ιουλίου ανάβαση στα 3.900μ. και κατάβαση πάλι στο πρώτο camp των 3.200μ. για εγκλιματισμό. Την Τετάρτη 8 Ιουλίου ανεβήκαμε υπό βροχήν στο δεύτερο camp των 3.900μ. και ετοιμάσαμε τα πράγματά μας για την τελική ανάβαση στην κορυφή, με ώρα αναχώρησης την 10:30 μ.μ. Πράγματι, μετά από ολιγόωρη ανάπαυση, η ομάδα την 10:35 μ.μ. της Τετάρτης με τρεις τοπικούς οδηγούς βουνού και φακούς ανά κεφαλήν ξεκίνησε.

Στα 4.200μ. βρήκαμε τα πρώτα χιόνια και βάλαμε κραμπόν. Η πλαγιά είχε 30-35ο κλίση και ήταν δύσκολη λόγω συνδυασμού χιονιού – λίθων. Ένα υπέροχο φεγγάρι μας κρατούσε συντροφιά, όταν δεν το έκρυβαν τα σύννεφα και η ομίχλη. Στα 4.600μ. άρχισε ο αέρας και η ομίχλη. Περί ώραν 4:30-5:00 οπότε ξημέρωνε, η πορεία έγινε δυσκολότερη λόγω ισχυρών ανέμων και έλλειψης ορατότητας. Στο σημείο αυτό ο γράφων υπογραμμίζει την θέληση και την ψυχική δύναμη των συντρόφων του να ανέβουν το Αραράτ παρά τις αντίξοες συνθήκες. Η πρώτη ομάδα κορυφής την πάτησε την 6:07 π.μ. της Πέμπτης 9 Ιουλίου και η κυρίως ομάδα έφθασε 8 λεπτά αργότερα. Συνολικά 12 άτομα από τα 16 έφθασαν στην κορυφή, αναλογία καλή δεδομένων των δυσμενών καιρικών συνθηκών και της δυσκολίας του Αραράτ.

Μετά τους ολιγόλεπτους πανηγυρισμούς και τις φωτογραφήσεις ήλθε η δύσκολη ώρα της επιστροφής. Αυτή μας φάνηκε δυσκολότερη από την ανάβαση λόγω κόπωσης και ελλιπούς εγκλιματισμού. Ορισμένοι δυσκολεύτηκαν πραγματικά να  κατέβουν ομαλά, πάντα με την υποστήριξη των παλαιοτέρων. Περί ώραν 10:30 π.μ. της Πέμπτης 9 Ιουλίου, ευτυχώς χωρίς ατυχήματα, φτάσαμε όλοι στο camp των 3.900μ. Μετά από ολιγόωρη ανάπαυση ξεκινήσαμε για την τελική κατάβαση μέχρι τα 2.000μ. όπου μας περίμεναν τα αυτοκίνητα και η περιπέτεια τελείωσε πάντα με την απαραίτητη συνοδεία της αιώνιας βροχής του Αραράτ.

Για τους γνώστες της Ιστορίας είναι συγκλονιστικό να βλέπουν τα πεδία και τα ορεινά περάσματα, από τα οποία τόσες αυτοκρατορίες του παρελθόντος δημιουργήθηκαν ή καταλύθηκαν. Λυδοί, Πέρσες, Έλληνες, Ρωμαίοι, Άραβες, Τούρκοι και Μογγόλοι  πέρασαν από τις πεδιάδες αυτές και έγραψαν τη δική τους Ιστορία μέχρι το 1.514, οπότε σημειώνεται η τελευταία προσπάθεια των Περσών να επεκταθούν δυτικά. Τότε, το τουρκικό πυροβολικό, 50χλμ. από τους πρόποδες του Αραράτ, συνέτριψε τα όνειρα του σάχη Ισμαήλ Σαφαβί να ανασυστήσει την περσική δυτική αυτοκρατορία και από τότε η περιοχή ζει εν ειρήνη.

Οι κάτοικοι είναι Κούρδοι, οι οποίοι μετά την εξάλειψη των Αρμενίων ζουν εδώ ασχολούμενοι κυρίως με την κτηνοτροφία. Εντύπωση προκαλεί η παραμέληση της γεωργίας σε μια τόσο πλούσια πεδιάδα. Τα χωριά είναι φτωχά και πετρόχτιστα και οι κατασκευές απλές. Γενικά η επαρχία Van δίνει την εντύπωση παραμελημένης περιοχής, πιθανόν από πολιτική του τουρκικού κράτους. Η περιοχή αποτελεί το όριο κεντρικής και δυτικής  Ασίας και δείχνει ανάγλυφα τον τρόπο ζωής των νομάδων της Κεντρικής Ασίας όπως και τα τοπία της, πανομοιότυπα όλα από το υψίπεδο της Άγκυρας μέχρι την κοιλάδα του Γάγγη, απέραντα βοσκοτόπια χωρίς δάση.

Την Παρασκευή 10 Ιουλίου επισκεφθήκαμε το παλάτι του Ισάκ Πασά, προστατευόμενο από την Unesco. Εντύπωση μας προκάλεσε ο κρατήρας ύψους 60 μ. και διαμέτρου 35 μ. που προήλθε από πτώση μετεωρίτη το 1892 σε μια περιοχή κοντά στα σύνορα. Η διαδρομή μας από το Dogubayazit μέχρι τα σύνορα Ιράν αποτελούσε κάποτε τμήμα του Δρόμου του Μεταξιού. Η εκδρομή έκλεισε με επίσκεψη στην Κων/πολη και το απαραίτητο προσκύνημα στην Αγία Σοφία, αιώνιο σύμβολο του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας.

Ο γράφων εξαίρει την οργανωτική ικανότητα του Fairways Travel του Γεωργίου Εξάρχου και του Base Camp του Παναγιώτη Κοτρωνάρου, υπεύθυνου για τον ορειβατικό τομέα. Σημειώνω την εξυπηρετικότητα του τοπικού γραφείου οδηγών βουνού και την φιλικότητα του λαού του Κουρδιστάν, ο οποίος αξίζει μια καλύτερη μοίρα.

Have your say