< <

Από το Σκαμνέλι έως το Βρυσοχώρι

Στο παγκάκι της πλατείας του Βρυσοχωρίου ξεκουραζόμαστε μετά την εξαντλητική δεκάωρη πορεία που μας οδήγησε από το Σκαμνέλι έως εδώ διασχίζοντας ένα μεγάλο τμήμα του ορεινού κορμού της Τύμφης. Έχουμε αντίκρυ μας όλες τις κορυφές που διαβήκαμε, όλο το μήκος της διαδρομής. Μοιάζει απίστευτο.

Ήταν μια ιδέα που χρόνια είχαμε στο μυαλό μας αλλά δεν βρίσκαμε τις κατάλληλες συγκυρίες για να την υλοποιήσουμε: καιρικές συνθήκες, άνεση χρόνου και κυρίως συγκρότηση της ορειβατικής ομάδας. Διαδρομές σαν αυτή λοιπόν δεν μπορούν να συμπεριληφθούν σε κανονικό πρόγραμμα συλλόγου αλλά γίνονται έκτακτα σε κάποια νεκρή περίοδο. Όπως αυτή του πρώτου σαββατοκύριακου του Αυγούστου.

Η ιδέα της διανυκτέρευσης σον Γυφτόκαμπο αποδείχτηκε εξαιρετική. Τρεχούμενο νερό, χώρες για σκηνές, θέσεις για άναμμα φωτιάς. Οι μπριζόλες που περίμεναν να ψηθούν, το φεγγάρι που έτρεχε στον ουρανό του Ζαγορίου, τα εφόδια που έφτασαν από το Βρυσοχώρι, ο Λάμπρος που επιμελήθηκε για όλα (τον ευχαριστούμε θερμά).

Σύντομος αλλά καλός ύπνος και έγερση πολύ πριν το ξημέρωμα. Είναι τα πράγματα που πρέπει να μαζέψουμε και να τακτοποιήσουμε στα αυτοκίνητα και ο δρόμος ως το Σκαμνέλι για να προλάβουμε να βρισκόμαστε ψηλά με το χάραμα. Στην στράτα που οδηγεί στα αλπικά λιβάδια, στην αγκαλιά της Τύμφης.

Στο τέλος του ορεινού χωματόδρομου στρίβουμε δεξιά και ανηφορίζουμε για τα ριζά της Γκούρας. Ένας πέτρινος γίγαντας. Στα πόδια του στοιβάζονται κομμάτια από το κορμί του που σμιλεύει ο χρόνος με σύμμαχο τις καιρικές συνθήκες. Και ένα χορτάρι πράσινο σαν ψεύτικο στο μικρό οροπέδιο, για να τρέφονται τα λίγα ζωντανά που απέμειναν στις ορεινές βοσκές. Στόχος μας το πέρασμα κάτω από την Τσούκα Ρόσσα για την ανατολικότερη πλευρά της Τύμφης.

Φτάνοντας στα Μεγάλα Λιθάρια ο άνεμος λυσσομανά. Κρύος και δυνατός, κουβαλά στην πλάτη του εικόνες του χειμώνα. Μαζί του φέρνει σύννεφα που σκοτεινιάζουν τις κορφές. Η απότομη ανηφόρα συναντά τα ζωνάρια που καταλήγουν σε μεγάλο παγετώνα, από αυτούς που συχνά συναντώνται στις χαράδρες και στα σκιερά σημεία του βουνού.

Η Τσούκα Ρόσσα, μερικές δεκάδες μέτρα πάνω από το μονοπάτι ζητά την παρουσία μας. Δεν μπορούμε να το αρνηθούμε. Ανταμοιβή η ανεπανάληπτη θέα προς τις πανύψηλες δίδυμες κορυφές της Γκαμήλας βορειότερα. Κάτω δεξιά το Βρυσοχώρι, πόσο μακριά αλήθεια! Θα φτάσουμε άραγε και πότε;

Τώρα το μονοπάτι καταλήγει σε λιθώνα για να συνεχίσει σε νέο μικρό οροπέδιο. Εδώ το χρώμα περισσεύει. Το μωβ των γερανιών, των δωρόνικων το κίτρινο, το άσπρο της αχίλλειας. Μια κρυμμένη άνοιξη καταμεσής του Αυγούστου. Η στάση επιβάλλεται όχι τόσο από την κούραση όσο από την θέα των γυμνών, απόκρημνων κορυφών: Μεγάλα Λιθάρια, Καρτερός, Γκαμήλα 1 και Γκαμήλα 2. Ότι πιο συγκλονιστικό έχουν να παρουσιάσουν τα βουνά της χώρας μας είναι αυτό. Ευγνωμονούμε την τύχη που οδήγησε έως εδώ τα βήματά μας.

Στη ράχη πίσω από την πλάτη μας ένα μεγάλο κοπάδι αγριοκάτσικων παρατηρεί τις κινήσεις μας. Αυτοί είναι οι οικοδεσπότες, εμείς απλοί φιλοξενούμενοι, μάλλον απρόσκλητοι αφού ταράζουμε την ησυχία τους. Μια απότομη κατηφόρα ως την στάνη του Κάτσανου από την οποία δεν απομένουν παρά λιθοσωροί σε κυκλική διάταξη. Από εδώ το μονοπάτι μας οδηγεί σε δάσος οξιάς και στη συνέχεια πάνω από το φαράγγι του Αώου και δίπλα σε κορμούς τεράστιων μαυρόπευκων.

Στη δροσερή σκιά της Νεραιδόβρυσης η επόμενη στάση μας. Άφθονο το νερό και παγωμένο ξεπηδά από τα σπλάχνα του βουνού. Άλλος ένας λόγος για να φτάσουμε έως εδώ. Μα είναι μακρύς ο δρόμος ως το τέρμα. Πορεία δυο ωρών άλλοτε σε μέρη δασωμένα και άλλοτε εκτεθειμένα στον καυτό ήλιο του μεσημεριού μέχρι να φτάσουμε στο Βρυσοχώρι.

Skamneli_Vrisohori3 Skamneli_Vrisohori5 Skamneli_Vrisohori34_Gamila Skamneli_Vrisohori39_Gamila Skamneli_Vrisohori49

Have your say