< <

Από το Μουζάκι στην Οξιά

Περνώντας πρωί της Κυριακής τα στενά του Μουζακίου και με κατεύθυνση το φαράγγι της Οξιάς, διαβαίνουμε τη στενή γέφυρα που δαμάζει τον θυελλώδη και ορμητικότατο κατά τους χειμερινούς μήνες ποταμό Πάμισο. Σε λίγο στρίβουμε με τα αυτοκίνητά μας δεξιά στον στενό και φιδωτό δρόμο που θα μας βγάλει στην αρχή του φαραγγιού για το ξεκίνημα της πορείας μας. Αυτή τη φορά θα είναι το ανέβασμά μας από τη δεξιά πλευρά του ποταμού Πάμισου έχοντας σαν αφετηρία τον παραδοσιακό νερόμυλο που κινείται με κρύα νερά φερμένα από πολύ ψηλά. Αλλά είναι καιρός να συνεχίσουμε την πορεία μας στον δασικό δρόμο που ενώνει τους κάτω οικισμούς με το χωριό Οξιά (ή Σιάμ). Ο δρόμος ανηφορικός ελίσσεται ανάμεσα σε πλήθος ήμερα και άγρια δέντρα όπως δρυς, κουτσουπιές, γάβροι πουρνάρια και άλλα.

Είμαστε στην ανατολική πλευρά του Τυμπάνου με τις καταπράσινες πλαγιές και τα γύρω βουνά που σου γεμίζουν την καρδιά και σε ανεβάζουν ψηλά σε όμορφους κόσμους. Θέλεις δεν θέλεις ξεκολλάς από του κάμπου το τέλμα, ξεχνάς την πολυθόρυβη πόλη με την αρκετά κουραστική ζωή της, λησμονείς τις χίλιες δυο υποθέσεις που σε απασχολούν και αφήνεις τον εαυτό σου ελεύθερο στην αγκαλιά της όμορφης φύσης νοιώθοντας το απαλό της χάδι. Τα πνευμόνια σου αναπνέουν άφθονο οξυγόνο, το πνεύμα σου αναπαύεται, ο οργανισμός σου ανακουφίζεται, οι δυνάμεις σου –ψυχικές και σωματικές ξεσπούν ζωηρά ώστε να αισθάνεσαι νέος άνθρωπος ξαναγεννημένος και δυνατός.

Σε μια άκρη του ανηφορικού δρόμου στεκόμαστε για λίγο, αγναντεύοντας κάτω χαμηλά. Εκεί ελίσσεται ο αμαξιτός δρόμος ο οποίος περνά από το μοναστήρι της Αγίας Τριάδας και συνεχίζει ενώνοντας πάμπολλους συνοικισμούς μέχρι να καταλήξει στην Οξιά. Η θέα είναι απεριόριστη. Πάνω ψηλά περνά και χάνεται πίσω από τα βουνά ο δρόμος που επικοινωνούν τα χωριά της ανατολικής Αργιθέας.

Συνεχίζουμε την πορεία μας κερδίζοντας συνεχώς ύψος. Περνάμε μέσα από μια μεγάλη λαγκαδιά που γεφυρώνεται με μια παλιά πέτρινη καμάρα. Από εδώ περνούσε πριν δεκαετίες το μονοπάτι που ένωνε το Μουζάκι με την Οξιά και στη συνέχει με τα χωριά της Αργιθέας. Η παρατήρηση όλων είναι ότι χρειάζεται συντήρηση για να μην καταρρεύσει.

Συνεχίζουμε και σε λίγη ώρα φτάνουμε στην αρχή του χωριού. Εκεί στην άκρη που δεν ενοχλούμε κανέναν από τους λίγους κατοίκους που απέμειναν καθόμαστε για ξεκούραση. Η Νάνση και η Όλγα θέλουν να μάθουν περισσότερα για την περιοχή. Φτάνει μόνο σαν αρχή να πούμε πως βρισκόμαστε πολύ κοντά σε μια από τις ψηλότερες κορφές της Πίνδου (υψ. 2184 μ.) που σύμφωνα με τον τοπικό θρύλο άραζαν τα καράβια όταν ετούτα τα μέρη τα έλουζε το κύμα της θάλασσας.

Αλλά ο χρόνος πέρασε. Πρέπει να ξεκινήσουμε για την επιστροφή στον κάμπο.

Have your say