< <

Από το διάσελο Αέρας προς την Καραβούλα

Επιτέλους χιόνι!

Είχαμε δυο χρόνια να χαρούμε τις κορυφογραμμές σκεπασμένες με χιόνι. Να βυθίσουμε τα άρβυλα στο λευκό αφρό, να διαταράξουμε την απόλυτη σιγή με το τρίξιμο της περπατησιάς μας πάνω στο συμπαγές χιόνι, να νοιώσουμε τον άνεμο να μας πυροβολεί με παγωμένα σκάγια και να μας πασπαλίζει με ριπές αμόλυντου χιονιού, να καταποντιζόμαστε στις χιονότρυπες, να απλώνουμε το βλέμμα μας στο απέραντο λευκό, να συμπονούμε τους καημένους καμπίσιους θαμμένους κάτω από το σάβανο της ομίχλης.

Με κατάνυξη γονατίζουμε πάνω στο ιερό ζωοδότες χιόνι και προσφέρουμε τον ιδρώτα μας σπονδή στον θεό Χειμώνα των βουνοκορυφών.

Μόλις χθες σταμάτησε η χιονόπτωση και ο λαμπρός Ηλιος βάφει ροζ και μετά πάνλευκες τις χιονισμένες κορυφές των Αγράφων. Η δίχρονη στέρηση χιονιού μας οδηγεί στην παράτολμη σκέψη να κατακτήσουμε την Καραβούλα από το διάσελο Αέρας, τον αυχένα πίσω από τον Τύμπανο που ταλαιπωρεί τους Αργιθεάτες κάθε χειμώνα κατά την μετακίνησή τους προς το Μουζάκι και τον κάμπο.

Δίχως σωφροσύνη και δίχως αλυσίδες καταφέραμε να φτάσουμε στον αυχένα. Από εδώ τα 1869 μέτρα της Καραβούλας, χωρίς το χιόνινο φρένο, απέχουν δύο ώρες. Η προσέγγιση είναι δυνατή παρά το χιόνι που πολλές φορές είναι σαν σωρός ζάχαρης. Μετά από αρκετά σκαμπανεβάσματα στην αυχένα, που ενώνει τον Τύμπανο με την Καραβούλα και συνεχίζει ως τον αυχένα της Γκρόμπας, φθάσαμε κάτω από την κορυφή.

Μέχρι τώρα ό Ήλιος μας φώτιζε τον δρόμο και μας έσπρωχνε προς τον στόχο. Από την μία η διαδρομή που χρειάζεται τον διπλάσιο χρόνο για να καλυφθεί και από την άλλη η ξαφνική ομίχλη που μας σκέπασε μας ανάγκασε να σταματήσουμε. Χιόνι και ομίχλη η πλήρης σύγχυση, μπερδεύεις το πάνω με το κάτω, το αριστερά με το δεξιά, το εμπρός με το πίσω, περπατάς με τα μάτια σκεπασμένα με λευκό πανί. Η μόνη σωτηρία τα ίχνη πίσω μας πάνω στο παρθένο χιόνι, ο μίτος της Αριάδνης προς το αυτοκίνητο. Και μόνο ή μύχια σκέψη για μια ξαφνική χιονοθύελλα που θα έκοβε τον μίτο μας οδήγησε γρήγορα στον δρόμο της επιστροφής.

Ταπεινοί, υποταγμένοι στην μεγαλοσύνη της μητέρας φύσης αλλά γεμάτοι με την ευφορία των πέντε ωρών μέσα στο χιόνι φθάσαμε στο σημείο εκκίνησης. Αλλά το πιο επικίνδυνο κομμάτι της ημέρας αποδείχθηκε η κάθοδος από τον αυχένα με το αυτοκίνητο του Γιάννη να χορεύει τσάμικο πάνω στο παγωμένο χιόνι.

Have your say