< <

Από το Βαθύρεμα στην Λέουσα

Διαβαίνοντας την πόρτα της Γκρόπας, μπαίνουμε σε έναν κόσμο διαφορετικό. Πάντα έτσι συνέβαινε. Τι κι αν το τούνελ παρέκαμψε το πλέον επίφοβο πέρασμα του ορεινού μας όγκου; Εδώ άλλοι θεοί επικρατούν. Έτσι, το φωτεινό ανοιξιάτικο πρωινό του κάμπου δίνει τη θέση του στα μολυβένια σύννεφα και τον παγωμένο άνεμο που σέρνει τα τελευταία ξερά φύλλα πάνω στο βρεγμένο οδόστρωμα.

Σταγόνες βροχής στα τζάμια του αυτοκινήτου. Προϊδεασμένοι από τις μετεωρολογικές προβλέψεις, καθόλου δεν αιφνιδιαζόμαστε. Εξάλλου κάθε μέρα έχει το δικό της ενδιαφέρον, αυτό που προσδίδει το ιδιαίτερο χρώμα σε κάθε διαδρομή, ακόμα και αν ο καμβάς είναι σκοτεινός.

Το Βαθύρεμα αποτελεί την αφετηρία της ανάβασης στις γειτονικές κορυφές Λέουσα και Ψηλή Τσιούμα. Το χωριό είναι χτισμένο σε υψόμετρο 940 μ. και απέχει από την πόλη των Τρικάλων 48χλ. Η πρώτη γραπτή αναφορά σε αυτό υπάρχει στην Τουρκική απογραφή του 1454/55 ως Vasirama. Σε έγγραφα του 16ου αι αναφέρεται ως Βαθύρεμα. Το όνομα σχετίζεται με την γεωγραφική θέση του χωριού. Γύρω του υπάρχουν άφθονα νερά: Γκούρα, Βλαχόβρυση, Λαιούσα, Μουσαμάς, Μπουκουβάλα, Παλιοκόπρι, Ποτιστής, Κανάλια, Λιβάδια, Βαθυρεματιώτης (ο οποίος είναι παραπόταμος του Αχελώου). Το χωριό περιστοιχίζεται από δάση με έλατα και οξιές ενώ πιο πάνω υψώνονται γυμνές βουνοκορφές. Οι κορυφές Λέουσα και Τραμπάλα προσφέρουν θέα προς τα χωριά της Άρτας ενώ από τη Μαγγανιάρα η θέα προς το Θεσσαλικό κάμπο είναι πανοραμική.

Το χωριό έχει πανηγύρι του Αγίου Πνεύματος. Μετά τη λειτουργία ακολουθεί γλέντι στην εκκλησία του χωριού. Σύμφωνα με το θρύλο, την ημέρα της γιορτής εμφανιζόταν ένα ελάφι που, αφού ξεκουραζόταν και έπινε νερό, επέτρεπε να το πιάνουν και προσφερόταν κοινό γεύμα στους συμμετέχοντες. Μια χρονιά όμως το έπιασαν χωρίς να προλάβει να ξεκουραστεί και από τότε δεν ξαναεμφανίστηκε.

Η πορεία μας ξεκινά από την εκκλησία των Αγίων Πάντων. Ακολουθούμε για λίγο τον χωματόδρομο που εξυπηρετεί την κτηνοτροφία, για τον αφήσουμε σύντομα, παίρνοντας μονοπάτι. Εδώ συναντάμε τα πρώτα χιόνια. Το λευκό σκεπάστηκε με την κόκκινη σκόνη της Σαχάρας που μετέφερε ο νοτιάς, κάτι συνηθισμένο αυτή την εποχή. Οι ανεβασμένες θερμοκρασίες των τελευταίων  ημερών μαλάκωσαν την επιφάνεια του χιονιού που υποχωρεί κάτω από το βάρος μας δυσκολεύοντας την πορεία. Είναι και η ομίχλη που κατεβαίνει χαμηλά εμποδίζοντας εμποδίζοντας την ορατότητα.

Μετά από μιας ώρας προσπάθεια φτάνουμε στη βάση της κορυφής, εκεί που τελειώνουν τα έλατα. Τώρα η ανηφοριά γίνεται έντονη και ο βηματισμός μας πιο αργός. Κινούμαστε δεξιά από τον στόχο μας, μέχρι την κορυφογραμμή που καλύπτεται από μια τεράστια κορνίζα χιονιού – δημιούργημα του ανέμου, αυτού που μας αναγκάζει να επιστρατεύσουμε ότι πιο ζεστό έχουμε για να αντέξουμε στην παγωμένη ανάσα του. Στρίβουμε αριστερά και μέσα σε πολύ πυκνή ομίχλη φτάνουμε στην Λέουσα (υψ. 1600 μ.) μετά από συνολική πορεία 2 ωρών.

Δεν μπορούμε βέβαια να μιλήσουμε για θέα λόγω της ομίχλης, ούτε για ξεκούραση αφού η ορμή και η θερμοκρασία του ανέμου δεν το επιτρέπει. Κινούμαστε λοιπόν χαμηλότερα, αναζητώντας καταφύγιο. Και πράγματι το βρίσκουμε στους τοίχους ενός πρόχειρου κτίσματος με στέγη από τσίγκο. Αφήνοντας απ’ έξω το κρύο και τον αέρα κάνουμε μια σύντομη στάση για φαγητό και ξεκούραση πριν συνεχίσουμε την κατηφορική πορεία μας.

Κάτω από την συνεχή απειλή της βροχής που εγκυμονεί ο σκοτεινιασμένος ουρανός επιστρέφουμε στο χωριό αναζητώντας τη ζεστασιά στην ξυλόσομπα του καφενείου.

Leousa3 Leousa7 Leousa10 Leousa25 Leousa31

Have your say