< <

Από τον Τύμπανο στην Καραβούλα

Οι χαμηλές θερμοκρασίες των τελευταίων ημερών, οι λίγες χιονοπτώσεις στα μεγάλα υψόμετρα και η καθαρή ατμόσφαιρα της Κυριακής μας κάνει να κατευθυνθούμε προς το Μουζάκι. Από εκεί περνώντας την στενή δίοδο της κοιλάδας του Ενιπέα παίρνουμε για άλλη μια φορά τον ανηφορικό φιδίσιο δρόμο προς τις πλαγιές του Τυμπάνου. Αυτή τη φορά θα βαδίσουμε στην νότια πλαγιά της όμορφης Καραβούλας. Το υψόμετρό της είναι 1862 μέτρα και η ανάβαση από αυτή την πλευρά είναι ευκολότερη από την βόρεια.

Στο πέρασμα του Τυμπάνου η ώρα είναι 9.30 και το θερμόμετρο του αυτοκινήτου δείχνει -6 βαθμούς. Λίγο πιο κάτω και στον πρώτο δεξιά χωματόδρομο που είναι κλειστός από το χιόνι και την παγωνιά αφήνουμε τα αυτοκίνητά μας. Από εκεί και πέρα θα επιλέξουμε την διαδρομή με τον καλύτερο τρόπο. Το παγωμένο χιόνι και το σκληρό έδαφος δεν μας αφήνουν περιθώρια ξεγνοιασιάς. Είμαστε προσεκτικοί και τα βήματά μας είναι σίγουρα και σταθερά.

Στα πρώτα λεπτά της ώρας ανηφορίζουμε και σε λίγο βγαίνουμε στον πρώτο αυχένα της μεγάλης ράχης. Εδώ ο αέρας δεν είναι δυνατός όπως τον ξέραμε από παλαιότερες πορείες. Είναι ήπιος και καθαρός από υγρασία. Τώρα μπροστά μας απλώνεται η ομαλή ράχη και φαίνεται καθαρά η πορεία μας. Στο βάθος υψώνεται η Καραβούλα και η πρόκληση είναι φανερή, θα μας ξεναγήσει και θα μας φορτωθεί στη ράχη της.

Οι 19 νοματαίοι σαν στρατιώτες με τις βαριές στολές και τα μπατόν σαν λόγχες ο ένας μετά τον άλλον, πότε στη ράχη και πότε στα γιδόστρατα, προχωράμε προς το μεγάλο πέρασμα. Πριν δεκαετίες από εδώ περνούσε ο στενός αμαξιτός δρόμος που ανοίχτηκε με τα χέρια δεκάδων ανθρώπων από την γύρω περιοχή της Αργιθέας. Είχαν θέληση και κουράγιο για το έργο αυτό. Ήθελαν και αυτοί σε τούτη την απομονωμένη περιοχή να ακούγεται η χαρακτηριστική κόρνα του φορτηγού που θα τους εξυπηρετούσε αν χρειαζόταν. Τώρα πλέον όλα έχουν ξεχαστεί και μόνο έναν εικονοστάσι στέκει εκεί για να θυμίζει το πέρασμα που κατά τους χειμερινούς μήνες άφησε στους Αργιθεάτες μνήμες ανεξίτηλες. Λίγο πιο πίσω μια βρύση ξεδιψά τα κοπάδια που τους καλοκαιρινούς μήνες βόσκουν στα μέρη αυτά.

Δεξιότερα το μονοπάτι φαίνεται να χάνεται στο λεπτό παγωμένο χιόνι και η πορεία μέσα στο μικρό λούκι μας βγάζει στην πρώτη παγωμένη βραχώδη ράχη. Εδώ τα πράγματα δυσκολεύουν περισσότερο. Η βορεινή απότομη πλευρά της Καραβούλας είναι δίπλα μας. Μας συντροφεύει και συνάμα μας απωθεί με το σκληρό της πρόσωπο. Κάτω στο βάθος, το Ροπωτό λούζεται στο φως του ήλιου, παρηγοριά στο λαβωμένο χωριό.

Ισορροπώντας για λίγο ακόμα, περνάμε στο ξέφωτο. Μπροστά μας ο μεγάλος λαμπερός σταυρός που τοποθετήθηκε στην κορυφή πριν λίγα χρόνια σε ένδειξη μνήμης. Μας θάμπωσε η λάμψη και το ύψος της κυλινδρικής κατασκευής. Ο ένας μετά τον άλλον φτάνουμε στο ψηλότερο σημείο της κορυφής, δίπλα στον σταυρό. Εδώ έχουμε πολλά να θαυμάσουμε. Η λίμνη Πλαστήρα ανατολικά, τα Τζουμέρκα δυτικά, το Βίτσι βόρεια. Νότια ξεχύνονται αμέτρητες κορυφές και χάνονται στη Πελοπόννησο. Περιφερόμαστε για αρκετή ώρα στον λίγο χώρο που υπάρχει, μέχρι που κάποιος δίνει το σύνθημα της επιστροφής.

Έχουμε μακρύ δρόμο μπροστά μας και όσο περνά η ώρα ο ήλιος πέφτει, και το κρύο γίνεται τσουχτερό.

Karavoula02 Karavoula03 Karavoula04 Karavoula05

Have your say