< <

Από τον Μέγδοβα στο Βουτσικάκι

Υπήρχε μέχρι πρόσφατα ένα μονοπάτι καλά σημαδεμένο που ξεκινούσε από τη Νεράιδα, το ορεινότερο χωριό της περιοχής του Μέγδοβα (υψ. 1120 μ.) και αφού διέσχιζε ένα πολύ όμορφο ελατόδασος κατέληγε μετά από μια περίπου ώρα σε ένα μικρό οροπέδιο, στο υψόμετρο των 1500 μέτρων, μπροστά στο ορειβατικό καταφύγιο (υψ. 1536 μ.)  Από εκεί μπορούσε κανείς να ανεβεί στην κορυφή της Τέμπλας (υψ. 1808 μ.) και αν είχε το χρόνο και την αντοχή να συνεχίσει για το πανύψηλο Βουτσικάκι (υψ. 2152 μ.), την κορυφή των Αγράφων που δεσπόζει στην περιοχή.

Τώρα, ένας νέος ασφάλτινος δρόμος παρακάμπτει το χωριό και ελίσσεται κόβοντας το μονοπάτι, μέχρι έξω ακριβώς από το καταφύγιο. Στα πλαίσια της ανάπτυξης φτιάχτηκε για να οδηγεί τους επισκέπτες της Κυριακής από τα νερά της λίμνης στα χιόνια των Αγράφων. Είναι και αυτή η ταμπέλα «προς Χιονοδρομικό Κέντρο» που λειτουργώντας συνειρμικά προδιαθέτει τους ανυποψίαστους για glamour καταστάσεις εφάμιλλες ίσως του Παρνασσού. Χιονοδρομικό κέντρο βέβαια δεν υφίσταται ουσιαστικά αλλά και ούτε χρειάζεται σε αυτή την κατά τα άλλα πανέμορφη πλευρά των Αγράφων.

Φτάνοντας μέχρι εδώ με το αυτοκίνητο, δεν έχουμε παρά να ανεβούμε στην Τέμπλα από την ανατολική πλευρά της ψάχνοντας την πορεία μας αφού σήμανση καμία δεν υπάρχει, ούτε καν στην αρχή του μονοπατιού. Και όμως, είναι από τα πολυσύχναστα της περιοχής, γεγονός που δεν τιμά κανέναν από αυτούς που στέλνουν εδώ επάνω επισκέπτες. Για ακόμα μια φορά θα πρέπει να τονίσουμε ότι ο εναλλακτικός τουρισμός είναι το μέλλον της ανάπτυξης καθώς δεν επιβαρύνει το περιβάλλον και συγχρόνως δημιουργεί συνείδηση οικολογική και πλουτίζει νου και αισθήσεις.

Σε 45’ καλύπτουμε την υψομετρική διαφορά των τριακοσίων μέτρων για να βρεθούμε στην Πετσαλούδα, λίγο βορειότερα της Τέμπλας και από εκεί να συνεχίσουμε βορειοανατολικά πάνω στη ράχη του βουνού για άλλα 15’ στοχεύοντας στο Βουτσικάκι.
Φτάνοντας στην άκρη της κορυφογραμμής πρέπει να κατεβούμε τριακόσια περίπου μέτρα για να προσεγγίσουμε τον αυχένα που ενώνει την Τέμπλα με το Βουτσικάκι. Εδώ, σε καταπράσινο από τις συνεχείς βροχές οροπέδιο βόσκει αμέριμνα ένα κοπάδι αγελάδες. Ατάραχα τα τεράστια ζώα από την παρουσία μας συνεχίζουν το έργο τους, ενώ τώρα αρχίζει η δική μας δύσκολη προσπάθεια για την κορυφή.

Ακολουθώντας το ξερό αυτή την εποχή ρέμα οδηγούμαστε σε μικρό διάσελο στα 1900 μ. και από εκεί κινούμαστε αριστερά, στην κόψη της πλαγιάς. Υγρά τα βράχια καθώς δεν τα είδε ακόμα ο ήλιος, γλιστράνε και απαιτούν την προσοχή μας. Με σίγουρα πατήματα βρίσκουμε τα σωστά περάσματα και λαχανιασμένοι βγαίνουμε στην κορυφογραμμή, μια κόψη με βορειοδυτική κατεύθυνση. Τώρα το τριγωνομετρικό της κορυφής είναι πολύ κοντά μας. Φτάνουμε σε αυτό μετά δυόμιση ώρες συνολικής πορείας που απαίτησε υπομονή και αρκετό κουράγιο πρέπει να ομολογήσουμε. Ανταμοιβή μας η όμορφη θέα και το ότι για μια φορά ακόμα είμαστε ψηλά, πάνω από τα συνηθισμένα μέτρα του ανθρώπου.

Have your say