< <

Από την Πιαλεία στην Ελάτη

Είναι η εποχή, είναι και οι ιδιαίτερες καιρικές συνθήκες της κάθε μέρας αυτά που κάνουν μια διαδρομή να ξεχωρίζει από τις προηγούμενες επαναλήψεις της. Αν πιστεύετε ότι μια ηλιόλουστη μέρα στο δάσος έχει περισσότερο ενδιαφέρον από μια υγρή και ομιχλώδη κάνετε λάθος. Αν παρατήσετε τις φωτογραφικές σας μηχανές θεωρώντας ότι μέσα στη θολούρα της βροχής δεν έχουν λόγο ύπαρξης σφάλετε ακόμη περισσότερο. Τι πιο όμορφο από μια ανθρώπινη φιγούρα που σβήνει απαλά στην ομίχλη; Μα για πιο πράγμα κουβεντιάζουμε τόση ώρα; Τι θέλουμε με όλα αυτά να πούμε; Απλά, ότι κάθε μέρα είναι και ένα δώρο, κάθε στιγμή έχει το δικό της νόημα που εμείς καλούμαστε να βρούμε. Φιλοσοφίες θα πείτε. Κάθε άλλο, μια που τα παραπάνω αποδίδουν τις αρχές ενός συλλόγου ορειβασίας όπως ο δικός μας. Έτσι δεν σταματάμε ακόμα και σε συνθήκες αποτρεπτικές όπως αυτές της προηγούμενης Κυριακής να παίρνουμε τις στράτες των βουνών.

Το πρωινό ψιλόβροχο μας βρήκε στο κέντρο της Πιαλείας, αρχή μιας μακράς πορείας με κατάληξη την Ελάτη. Μαύρος βαρύς ο Κόζιακας, ψηλό θεόρατο τείχος που έπρεπε να διαβούμε. Το κέφι περίσσευε από τα πρώτα κιόλας μέτρα της διαδρομής αφού κινούμασταν σε μια από τις πλέον όμορφες περιοχές του βουνού. Το χλωρό πράσινο των φυλλοβόλων δέντρων έλαμπε κάτω από τις σταγόνες της βροχής που σιγά – σιγά δυνάμωνε και μας ανάγκασε να ανοίξουμε ομπρέλες ή να φορέσουμε αδιάβροχα. Η εκπληκτική ποικιλία της βλάστησης είναι το βασικότερο χαρακτηριστικό αυτής της πλευράς του βουνού κάτι που γνωρίζουμε και από τις προηγούμενες εξορμήσεις μας εδώ. Όπως γνωρίζουμε και για τη μεγάλη κλίση του μονοπατιού που δεν χάσαμε καθόλου, παρά την ατελή του σήμανση.

Μετά από μιάμισης ώρας πορεία φτάσαμε στη θέση «Μαντρινιά» που όπως και το όνομά της δηλώνει, είναι τόπος ιδανικός για βόσκηση. Όπως πάντα, εδώ η ομίχλη πυκνώνει, το μονοπάτι χάνεται αλλά γνωρίζοντας την κατεύθυνσή του δεν αργήσαμε να φτάσουμε στο ρέμα και στο εκπληκτικής ομορφιάς μικρό οροπέδιο που διασχίζει. Κρίμα που η ομίχλη δεν μας επέτρεψε να θαυμάσουμε τα πέτρινα τείχη που περιβάλλουν το πράσινο λιβάδι. Ήταν η μόνη στιγμή που ευχηθήκαμε λίγες ακτίνες ήλιου να έφταναν μέχρι εδώ. Αντί γι αυτό, η βροχή ξανάρχισε, δυνατότερη.

Αναζητήσαμε το πέρασμα στα βράχια, τη μόνη οδό διαφυγής προς τα πάνω και μετά από συνολική πορεία δυόμισι ωρών φτάσαμε στο γνωστό κιόσκι που προσφέρει μια υποτυπώδη προστασία από τις καιρικές συνθήκες. Το παρατημένο και ρημαγμένο στο πέρασμα του χρόνου κιόσκι. Μια σύντομη ξεκούραση, μια επίσκεψη στη σπηλιά μέσα από την οποία κυλά το ρέμα και ξανά στο μονοπάτι με κατεύθυνση την Ελάτη. Δάσος πυκνό και ανάμεσα στα έλατα υπολείμματα χιονιού. Πορεία ελαφρά ανηφορική, άνετη και ξεκούραστη. Σε μια ώρα διασταυρώσαμε το δασικό δρόμο και στρίψαμε αριστερά. Χρειαστήκαμε άλλη μια ώρα για να φτάσουμε στο κέντρο του χωριού. Εκεί όπου υπομονετικά μας περίμεναν άλλα μέλη του συλλόγου που δεν συμμετείχαν στη διάσχιση για να μας επιστρέψουν στην αφετηρία μας. Τους ευχαριστούμε θερμά για την προθυμία και την υπομονή τους.

Have your say