< <

Από την Οξιά στο Κλουκουτσάρι

Υπάρχουν κάποιες μέρες της πρώιμης άνοιξης που προσφέρουν ευκαιρίες μοναδικές για ανάβαση σε κορυφές ψηλές. Δεν χρειάζεται παρά να στραφούμε προς τους ορεινούς όγκους που οριοθετούν την περιοχή μας από τα δυτικά για να επιλέξουμε. Εκείνο που σίγουρα εντυπωσιάζει είναι ο ορεινός όγκος των Αγράφων που προνομιακά διατηρεί τα χιόνια του πολύ περισσότερο από τα υπόλοιπα βουνά.

Αναζητώντας την ομορφιά του λευκού λοιπόν κατευθυνθήκαμε προς την Καράβα, το υψηλότερο βουνό των Αγράφων που κατέχει το βόρειο τμήμα τους. Επιλέξαμε μια διαδρομή ελάχιστα γνωστή που ξεκινά από την περιοχή της Οξιάς με στόχο το Κουλκουτσάρι (2016 μ.)

Αφετηρία μας ο δασόδρομος που ξεκινά ακριβώς στην πρώτη μεγάλη δεξιά στροφή του δρόμου που ανεβαίνει στον Τύμπανο, λίγο μετά τη διασταύρωση για την Οξιά. Ψάχνουμε για το παλιό μονοπάτι που σκαρφαλώνει την πλαγιά στα δεξιά μας, αλλά κανένα ίχνος του. Αφήνουμε αριστερά ένα κατηφορικό παρακλάδι που οδηγεί σε μικρό πέτρινο οίκημα κάτω από απόκρημνη και πυκνοδασωμένη κορυφή (να ένας μελλοντικός προορισμός μας) και συνεχίσουμε ανηφορικά μέχρι να συναντήσουμε ένα μαντρί. Έτσι όπως βρίσκεται στη μέση του δρόμου τον έχει κόψει στα δυο αχρηστεύοντας το υπόλοιπο κομμάτι του. Αυτό είναι φανερό από το πλήθος των βράχων που κείτονται καταμεσής.

Δρασκελώντας πέτρες και κλαδιά φτάνουμε στην αρχή του φαραγγιού συναντωντας έναν εποχιακό καταρράκτη. Τα νερά του οφείλονται στα χιόνια που λιώνουν στις ανατολικές πλαγιές του βουνού. Ο στόχος βρίσκεται ακριβώς πάνω από τα κεφάλια μας. Επιβλητικό το Κουλκουτσάρι, κατάλευκος πύργος στον γαλάζιο ουρανό, απαιτεί μια μακρά και κουραστική ανάβαση. Σε ορισμένα σημεία το χιόνι είναι παγωμένο και γλιστρά επιβάλλοντας τη χρήση μπατόν.

Στο σπασμένο τριγωνομετρικό της κορυφής δεν μας υποδέχεται όπως συνήθως ο δυνατός αέρας- χαρακτηριστικό γνώρισμα του βουνού αλλά το κρύο είναι αισθητό. Απέναντί μας ο γίγαντας που λέγεται Καράβα και στα πόδια του η μικρή λίμνη, παγωμένη και δυσδιάκριτη για όποιον δεν γνωρίζει την ύπαρξή της. Οπωσδήποτε πρέπει να κατεβούμε μέχρι τις όχθες της, τουλάχιστον για μια φωτογραφία.

Εκεί που υποχωρούν τα χιόνια, αμέτρητοι μωβ κρόκοι ξεπροβάλλουν.

Κάνουμε το γύρο της λίμνης. Κάτω από τα άρβυλα μας ο πάγος σπάει τρίζοντας. Στη νότια πλευρά ο άνεμος σώρευσε το χιόνι μέτρα ολόκληρα πάνω από την όχθη, σμιλεύοντας μια εντυπωσιακή κορνίζα. Πάνω από τις κορυφές τα σύννεφα περνούν σαν τρένα. Εδώ ο κόσμος ξαναγεννιέται άσπιλος και αμόλυντος. Για ώρα πολύ μείναμε στο εξαίσιο αυτό σημείο, μέχρι που κάποιος μίλησε για την ανάγκη της επιστροφής.

Κάτω από το Κουλκουτσάρι σχηματίζεται μια μικρή χαράδρα που τώρα καλύπτεται από χιόνι. Επιλέγουμε να επιστρέψουμε από εδώ. Στο μέσο της χαράδρας στρίβουμε αριστερά και βαδίζουμε σε ευδιάκριτο και αραιά σημαδεμένο μονοπάτι που κάνει τον κύκλο της κορυφής φτάνοντας μέχρι τον καταρράκτη. Από εδώ ακολουθούμε την πρωινή μας διαδρομή για να επιστρέψουμε στο σημείο εκκίνησης.

Ήταν  μια συναρπαστική εξάωρη πορεία που σημαδεύτηκε από εικόνες πανέμορφες, μοναδικές.

Have your say