< <

Από την Βάλια Κάλντα στην Φλέγγα

Καιρό είχαμε να κάνουμε ένα καλό διήμερο με κατασκήνωση στην ύπαιθρο. Ξεσυνηθίσαμε τη διανυκτέρευση κάτω από τα αστέρια και την κουβέντα ως αργά το βράδι. Ας ξεχάσουμε τις πανσιόν και τα ξενοδοχεία, στη Βάλια Κάντα είμαστε, έχουμε μακρά παράδοση υπαίθριας διαμονής στο χώρο.

Μετά τον αυχένα της «Τίζας» και λίγο πριν τον Εθνικό Δρυμό, σε ξέφωτο με φτέρες, παλεύουμε να στήσουμε σκηνές. Ξεμάθαμε και επιβάλλονται σχετικά μαθήματα το γρηγορότερο.

Έπεται το φαγητό και ακολουθεί η κουβέντα στο ξύλινο κιόσκι του χώρου αναψυχής. Κουβέντα για αρκούδες που σύμφωνα με τον τσομπάνο γείτονά μας αφθονούν στις γύρω ράχες και μάλιστα συχνά κατεβαίνουν ως εδώ, θες από περιέργεια, θες από την πείνα. Βάρδιες δεν φυλάξαμε, έλλειπε εξάλλου και ο κατάλληλος οπλισμός. Κάποια μουγκρητά ακούστηκαν, αλλά μάλλον ήταν ροχαλητά καλοφαγάδων. Ας είναι και έτσι. Αρκούδες λάιβ, την επόμενη φορά.

Ξημέρωμα της Κυριακής, επί ποδός. Μάζεμα σκηνών (μούσκεμα από την υγρασία) και με τα αυτοκίνητα ως την είσοδο του Δρυμού, στη θέση «Σταυρός». Δύσκολος χωματόδρομος, με πέτρες και νεροφαγώματα. Μόνο για τα αγροτικά που κινούνται προς και από τις στάνες. Στρίβοντας δεξιά ακολουθούμε τον δρόμο για τα Αρκουδόρεμα. Πέντε χιλιόμετρα κατηφορικής πορείας μέχρι να φτάσουμ,ε στην κοίτη του ρέματος. Από εδώ και πέρα ακολουθούμε μονοπάτι που σύντομα στρίβει αριστερά οδηγώντας αντίπερα. Υπήρχε μια ξύλινη γέφυρα παλαιότερα που έγινε φύλλο και φτερό μετά από μια περίοδο έντονων βροχοπτώσεων. Εδώ κόπηκε ολόκληρος δρόμος, το γεφυράκι θα έμενε;

Πέτρα την πέτρα διαβαίνουμε το ρέμα αβρόχοις ποσίν και συνεχίζουμε ανηφορίζοντας. Σε δάσος μαυρόπευκων. Πανύψηλα ευθύκορμα δέντρα, υπόδειγμα υγιούς δάσους. Με άπειρα αγριολούλουδα στις άκρες του μονοπατιού που οδηγεί στη Βοβούσα. Τμήμα του διεθνούς μονοπατιού Ε6, παρατημένου στην καλή διάθεση ορειβατικών συλλόγων και τοπικών σωματείων. Μια από τις ομορφότερες πεζοπορικές διαδρομές της χώρας μας, υπάρχει μόνο στα χαρτιά και στις ιστοσελίδες που αντιγράφουν ανύπαρκτα στοιχεία, χωρίς τον κόπο της επαλήθευσης.

Λίγο πιο πάνω, μια αριστερή διακλάδωση οδηγεί στη Φλέγγα. Είναι το παρακλάδι που ονομάζεται Ρ6, πανέμορφο, πάνω από το ρέμα του οποίου ακούμε τη βουή. Μια πηγή αναβλύζει κάτω από τον κορμό ενός πεύκου, μια άλλη λίγο ψηλότερα με νερό παγωμένο. Γεμίζουμε τα παγούρια μας αφού η πορεία προβλέπεται μεγάλη.

Πιό πάνω, τα καμμένα ρόμπολα από τη μεγάλη πυρκαγιά της 27/7/2000 που για  μέρες μαίνονταν στις πλαγιές. Έντονη αντίθεση με τα θαλερά δέντρα που πήραν τη θέση των μαύρων, ιστάμενων ακόμη νεκρών κορμών. Αυτοί έγιναν φωλιές για τους δρυοκολάπτες.

Το μονοπάτι ανηφορίζει απότομα δίπλα στο ρέμα «Αρκουδόλακκος» μέσα σε πυκνότατο δάσος οξιάς. Ψηλότερα, τα αλπικά λιβάδια του Μαυροβουνίου και τα ρόμπολα. Τα θαυμαστά πεύκα – σήμα κατατεθέν της περιοχής. Εύρωστα δέντρα που αναπτύσσονται σε διάμετρο και όχι τόσο σε ύψος, λόγω των καιρικών συνθηκών. Κάποιο αγκάλιασε τα βράχια και έγινε ένα μαζί τους. Θυμίζει δράκοντα των παραμυθιών με τον φολιδωτό κορμό του που έρπει στην προσπάθειά του να αντισταθεί στους δυνατούς βοριάδες.

Απέναντι μας η ψηλότερη κορυφή όλης της περιοχής με όνομα «Αυγό» και υψόμετρο 2.177 μέτρα. Μια κοκκινωπή έρημος. Σπαράγματα ρόμπολων, λευκοί κορμοί πεσμένοι καταγής, ένα μαυσωλείο της φύσης. Τι διαφορά με το πράσινο χοτράρι και τα τρεχούμενα νερά της στράτας μας. Που συνεχίζει ανηφορικά, θαρρείς να φτάσει τον ουρανό.

Στα 2000 μέτρα προσεγίζουμε τον αυχένα της Αρκούδας που ενώνει τις κορυφές Φλέγγας και Αυτιάς. Στρίβοντας αριστερά, φτάνουμε στη Φλέγγα (υψ. 2157 μ.) της ψηλότερης του Μαυροβουνίου, ανατολικού συνόρου της Βάλια Κάλντα.

Από εδώ η κατάβαση στις λίμνες Φλέγγας είναι υπόθεση ενός τετάρτου. Μια οπτική απόλαυση το θέαμα των δίδυμων λιμνών που τροφοδοτεί το ρέμα «Μνήματα» όπως έρχεται από την κορυφή.

Ένα μοναπάτι αριστερά από τις λίμνες ανηφορίζει ψηλά προσφέροντας θέα προς την Τύμφη και τον Σμόλικα. Πανδαισία. Γιορτή των αισθήσεων.

Από εδώ κατεβαίνουμε στο μονοπάτι Ρ6. Στο πυκνό δάσος αναζητάμε καταφυγή από τη ζέστη του μεσημεριού. Σύντομες στάσεις μέχρι το Αρκουδόρεμα. Το πιό επίπονο κομμάτιόείναι ο ανηφορικός χωματόδομος μέχρι τον «Σταυρό». Εδώ, ολοκληρώνεται η οκτάωρη πορεία μας στη Βάλια Κάλντα.

Have your say