< <

Από τα Πετρίλια στην Αφορεσμένη

Οι τακτικοί αναγνώστες της στήλης γνωρίζουν καλά την αγάπη μας για τον ορεινό όγκο των Αγράφων, αφού οι κορυφές τους αποτελούν συχνότατο στόχο των εξορμήσεων του συλλόγου μας. Έτσι, την περασμένη Κυριακή είχαμε τη χαρά να ξαναβρεθούμε μετά από αρκετό καιρό στα Πετρίλια, στο μεγαλύτερο χωριό της  Ανατολικής Αργιθέας.

Πρόκειται για ένα από τα καλύτερα θέρετρα της περιοχής με πλούσια βλάστηση, γραφικά σπίτια και μοναδικές εκκλησίες. Βρίσκεται περίπου στο κέντρο των βορείων Αγράφων και στην ουσία είναι ένα σύνολο πολλών συνοικισμών που απλώνεται εκατέρωθεν της κοιλάδας του Αγραφιώτη, ανάμεσα στους ορεινούς σχηματισμούς Βουτσικάκι και Ντελιδήμι. Στο πλήθος των συνοικισμών -Λειβάδια, Πολύδροσο (Καμπουρέικα), Αργυρέικα, Βλαχογιαννέικα, Τεκέικα, Κουκλαρέικα, Παγουρέικα, Λαθηρέικα- Μάγειρος, Βιλλέϊκα, Έλατος, Κρανιά (Χάρις), Χαλκιόπουλο, Βασιλάδες και Ρώσση οφείλεται το ανεπίσημο (και πιο συνηθισμένο) όνομα Πετρίλια.

Σήμερα είναι η έδρα της Κοινότητας Ανατολικής Αργιθέας και απλώνεται σε υψόμετρο 1100-1200 μέτρων. Στο χωριό μένουν 30 περίπου άτομα το χειμώνα, ενώ κατά τους θερινούς μήνες γύρω στα 1500.

Στα δυτικά και βόρεια υψώνεται η Καράβα (υψ. 2.184 μ) στα ανατολικά το Βουτσικάκι (υψ. 2154 μ.) ενώ ολόγυρά του αντικρίζει κανείς χαμηλότερα βουνά: το Γεννητάκι (1770 μ), το Ζγουρολίβαδο (1977 μ), η Κοκκινόλακκα (1911 μ), το Παλιομάντρι (1832 μ), τα Τρία Σύνορα (1400 μ), οι Τσιούτες (1659 μ), ο Φλάμπουρας (1600 μ) και το Χαρίσι (1773 μ).

Το Πετρίλο, έχει μακρόχρονη ιστορία αφού αναφέρεται στην απογραφή του 1454-55 ως Petril. Το τοπωνύμιο Πετρίλο είναι ελληνικό. Πρόκειται για κυριωνύμιο, που δηλώνει ότι ο οικιστής του οικισμού ονομαζόταν Πετρίλος (Πέτρος).

Κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας το χωριό παρέμεινε αδούλωτο, γνώρισε μεγάλη ακμή και είχε πάνω από τριάντα εκκλησιές από τις οποίες σήμερα σώζονται δώδεκα. Επί τουρκοκρατίας ζούσαν 8.000 άνθρωποι, γιατί η περιοχή ήταν ελεύθερη. Από το Μάιο μέχρι το Σεπτέμβριο 1944, ήταν η έδρα της Κυβέρνησης της ελεύθερης Ελλάδας υπό τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Αλέξανδρο Σβώλο Κυβέρνηση και είχε τα γραφεία της στο Δημοτικό Σχολείο Πετρίλου.

Στον συνοικισμό Ρώσση βρεθήκαμε πρωί της Κυριακής για την προγραμματισμένη ανάβαση στο μακρινό Ντελιδήμι, μια διαδρομή που είχαμε ξανακάνει πριν από πολλά χρόνια. Τώρα βέβαια τα πράγματα δυσκόλεψαν λίγο αφού το μονοπάτι που συνέδεε τον οικισμό με τα υποαλπικά λιβάδια – βοσκότοπους κόβεται από τον χωματόδρομο και έχει εγκαταλειφθεί. Μετά από κάποιες προσπάθειες καταφέραμε να το εντοπίσουμε και να το ακολουθήσουμε στο μεγαλύτερο μήκος του περνώντας μέσα από την πυκνή βλάστηση που κατά τόπους έδινε τη θέση της σε διάσελα με φτέρες.

Βγαίνοντας μετά από δυο ώρες στο δασόριο, δεν μπορούσαμε να μην φωτογραφηθούμε απέναντι από το μοναδικής άγριας ομορφιάς σύμπλεγμα των κορυφών Σαλαγιάννη – Ντελιδήμι – Αφορεσμένη. Από εδώ, βαδίζοντας πλέον σε οροπέδιο, φτάσαμε στη ρίζα της Αφορεσμένης, έχοντας κάτω δεξιά μας τα χωριά Φουντωτό και Λεοντίτο.

Από εδώ και πέρα ακολούθησε μια επίπονη ανάβαση πάνω στην πέτρινη ράχη μέχρι το άκρο της κορυφογραμμής. Σύνολο πορείας τέσσερις ώρες έως εδώ με σύμμαχο το δροσερό αεράκι που θυμίζει ότι έχουμε μπει πλέον στην εποχή του φθινοπώρου.

Μια βαθιά χαράδρα χωρίζει τη μύτη της Αφορεσμένης από το Ντελιδήμι που ορθώνεται απέναντι, πανύψηλο και τρομερό στην όψη του. Το προχωρημένο της ώρας και το πολυάνθρωπο της ομάδας, αποτρέπει την περαιτέρω πορεία, αναγκάζοντάς μας να επιστρέψουμε στο χωριό έγκαιρα.

Have your say