< <

Ανθούσα – Χαλίκι

Πριν από αρκετές δεκαετίες, τότε που τα χωριά του ορεινού μας όγκου είχαν ζωή και λόγους ύπαρξης, η επικοινωνία τους γινόταν με μονοπάτια. Φτιαγμένα με μεράκι και με τη συσσωρευμένη εμπειρία αιώνων, ελίσσονταν πάνω από γκρεμούς, έτρεχαν μέσα σε δάση, γεφύρωναν κομψά τις όχθες ποταμών.
Σήμερα εξαφανίζονται. Όπως τα νεοκλασικά των Αθηνών και τα αρχοντόσπιτα της Μακεδονίας.  Μαζί τους χάνεται κι ένα σημαντικό κομμάτι του λαϊκού πολιτισμού μας. Κάποιες ελπίδες αναπτερώθηκαν τα τελευταία χρόνια χάρη στα Ευρωπαϊκά κονδύλια. Ορισμένα βασικά μονοπάτια συντηρήθηκαν ή ανακατασκευάστηκαν. Σταγόνα στον ωκεανό. Κι όταν στερέψουν τα διάφορα Leader θα στερέψει και ο ζήλος μας. Με το 4 x 4 αυτοκίνητό μας θα κατακτήσουμε και το τελευταίο ορεινό προπύργιο. Για μονοπάτια θα συζητάμε τώρα; Αν δεν ευαισθητοποιηθούν οι κάτοικοι των ορεινών χωριών, όσοι τουλάχιστον από αυτούς κάτω από τον πλάτανο της κεντρικής πλατείας βλέπουν τον ίσκιο των πατεράδων τους και όχι το καταφύγιο από τη ζέστα της πόλης, ελπίδα δεν υπάρχει.
Λαμπρό παράδειγμα οι κάτοικοι της Ανθούσας, ενός από τα πιο απομακρυσμένα χωριά του νομού μας. Σημάδεψαν, συντήρησαν και προέβαλλαν το μονοπάτι που ενώνει το χωριό τους με το γειτονικό Χαλίκι. Η διαδρομή περιελήφθη στο πρόγραμμα του Συλλόγου Ορειβασίας Μετεώρων –  Ασπροποτάμου (Σ.Ο.Μ.Α.) και στη συνέχεια και στο δικό μας.
Έτσι, το πρωί της Κυριακής 23 Οκτωβρίου, στην κεντρική πλατεία του χωριού συγκεντρωθήκαμε 43 άτομα και με οδηγό τον Ανθουσιώτη κ. Δογάνη που ήρθε από την Αθήνα ειδικά για την πορεία αυτή (τον ευχαριστούμε θερμά), ξεκινήσαμε ακολουθώντας τα κίτρινα και μπλε σημάδια. Αφήσαμε τα τελευταία σπίτια του χωριού και ανηφορίσαμε σε καλντερίμι, ψηλά πάνω από το Ανθουσιώτικο ρέμα. Εντυπωσιακή αρχή μιας εξ ίσου εντυπωσιακής συνέχειας. Μετά από πορεία 30′ κατεβήκαμε στο δρόμο που οδηγεί στο Χαλίκι για να τον αφήσουμε αμέσως κατηφορίζοντας στο δάσος. Τώρα ακολουθούμε τη ροή του Καπραλιώτικου ρέματος, του κορμού του Αχελώου. Του πολύπαθου ποταμού που από θεός έγινε παιχνίδι στα χέρια των ανθρώπων. Η φετινή ανομβρία τον κατάντησε ταπεινό ρέμα.
Μέσα σε πυκνό δάσος ακολουθούμε το μονοπάτι για 20′ μέχρι να βγούμε στο ξέφωτο. Γύρω μας τα φυλλοβόλα δέντρα έχουν όμορφα κιτρινισμένα τα φύλλα τους και λάμπουν ολόφωτα στο φθινοπωρινό φως. Μια σύντομη στάση για ξεκούραση και ξεδίψασμα. Είμαστε στη μέση της διαδρομής και το κομμάτι που απομένει περιλαμβάνει πέρασμα του ποταμού (εύκολο λόγω της μειωμένης ροής) και πορεία σε χωματόδρομο.
Μπαίνουμε στο Χαλίκι περνώντας το πέτρινο γεφύρι του. Εδώ που στροβιλίζονταν τα νερά σκάβοντας το βράχο, λιμνάζουν τα σκουπίδια. Ο καθρέφτης του χωριού θάμπωσε. Πόσο λείπουν τα χιόνια και οι βροχές που θα παρασύρουν στην ορμή τους τα σημάδια της φθοράς. Στο καφενείο του χωριού ξεκουραζόμαστε και τρώμε πρόχειρα. Για την επιστροφή μας προτιμάμε τον ποδαρόδρομο και όχι την καρότσα του φορτηγού που ευγενικά επιστράτευσαν οι Ανθουσιώτες για όσους κουράστηκαν.

Μεσημέρι πια, στην πλατεία της Ανθούσας το παγωμένο νερό της βρύσης μας ξεδιψά και μας τονώνει. Ο αέρας σέρνει τα παγωμένα φύλλα στην πλατεία. Ο χειμώνας έρχεται.

Have your say