< <

Ανθοχώρι. Μεγάλη πορεία στα χιόνια

Ξεκινώντας για ένα περίπατο στο χιόνι που αρκετά μας έλλειψε φέτος, δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι αυτός θα εξελισσόταν σε μια εξάωρη πορεία με όλα τα χαρακτηριστικά μιας δύσκολης χειμερινής διαδρομής. Έχοντας κατά νου το μονοπάτι που ξεκινά έξω από το Ανθοχώρι, στο σημείο ακριβώς που το ρέμα συναντά το δρόμο και στη συνέχεια μέσω δασόδρομων κινείται κυκλικά γύρω από το ρέμα για να καταλήξει στο Ανθοχώρι, επιχειρήσαμε να κάνουμε τουλάχιστον ένα τμήμα του.

Είναι μια πορεία τριών περίπου ωρών μέσα σε έλατα και σε νερά που δεν παρουσιάζει καμία δυσκολία όπως διαπιστώσαμε πριν πέντε χρόνια που ξανακάναμε τη διαδρομή, στα μέσα του Μάρτη. Τώρα όμως ήταν όλα διαφορετικά. Το χιόνι που σκεπάζει τις πλάκες του μονοπατιού, η σκοτεινή μέρα, ένα τοπίο καθαρά χειμωνιάτικο που προδιαθέτει μάλλον για ήρεμες ώρες κοντά σε τζάκι και όχι για περπάτημα στο κρύο. Μα θες ο ήχος των νερών που ορμητικά κυλάνε δίπλα στο μονοπάτι, θες η προσμονή της θέας των καταρρακτών λίγο ψηλότερα, η ευάριθμη ομάδα που αυθόρμητα συγκεντρώθηκε το πρωινό του Σαββάτου πραγματικά απολαμβάνει κάθε στιγμή της πορείας.

Περνώντας το μικρό γεφύρι ο πρώτος καταρράκτης καλύπτει με το βουητό του τα επιφωνήματα θαυμασμού. Λίγο ψηλότερα ο δεύτερος και εντυπωσιακότερος διπλός καταρράκτης στο τέλος του πέτρινου μονοπατιού. Από εδώ χρειάζεται να σκαρφαλώσουμε μέχρι το δασόδρομο που σκεπάζεται με χιόνι ύψους σχεδόν μισού μέτρου. Τώρα κάποιος πρέπει να οδηγήσει ανοίγοντας πατήματα. Μια δύσκολη προσπάθεια, ειδικά όταν το χιόνι είναι φρέσκο και βουλιάζει.

Ο ένας πίσω από τον άλλον σε μια γραμμή πολύχρωμη πάνω σε καμβά λευκό. Τα πόδια κινούνται ρυθμικά, τα μπατόν ανεβοκατεβαίνουν συνοδεύοντας τις κινήσεις των χεριών. Από μακριά μοιάζει σαν χορογραφία. Ένα μπαλέτο στο χιόνι. Στιγμές σπάνιας αισθητικής απόλαυσης. Στιγμές που αποτυπώνονται σε πλήθος φωτογραφιών, τόσες όσες σε καμία άλλη από τις φετινές πορείες. Ικανές να γεμίσουν άλμπουμ φωτογραφικά και σελίδες στο internet.

Είναι η ομορφιά αυτών των στιγμών που επιτάσσει τη συνέχιση της προσπάθειας παρά τη βροχή που δεν θα λείψει σε όλο το υπόλοιπο της διαδρομής. Οι ομπρέλες ανοίγουν για να προστατέψουν αλλά και για να προσθέσουν στην ομορφιά των φωτογραφιών. Οι επικεφαλείς της ομάδας εναλλάσσονται ώστε όλοι να παίρνουν ανάσες. Πίσω από τα πατήματα του τελευταίου μένει ένα βαθύ αυλάκι που όλο και μακραίνει καθώς η ομάδα προχωρά.  Τριγύρω έλατα πανύψηλα κατάφορτα από χιόνι βαρύ που τσακίζει τα κλαδιά τους. Δέος προκαλούν κορμοί σπασμένοι ή ξεριζωμένοι που κείτονται καταμεσής του δρόμου.

Εκεί που το ρέμα συναντά την πορεία μας πρέπει να το διαβούμε. Αν ήταν καλοκαίρι θα βγάζαμε τα παπούτσια και θα περνούσαμε απέναντι μα τώρα ο βρεγμένος τι να φοβηθεί; Με το νερό ως τον αστράγαλο, με παπούτσια αδιάβροχα ή όχι, η προσπάθεια συνεχίζεται.

Ο δρόμος στρίβει και ξανατρίβει αποκρινόμενος από το ρέμα ανηφορίζει λευκός και απάτητος. Όμως η κούραση που συσσωρεύτηκε μετά από τεσσάρων ωρών πάλη με τα χιόνια και η αμφιβολία για το υπόλοιπο της διαδρομής μας αναγκάζουν να επιστρέψουμε χωρίς να συμπληρώσουμε τον κύκλο. Μουσκεμένοι, κατάκοποι αλλά γεμάτοι εμπειρίες μιας πορείας ανεπανάληπτης.

Have your say