< <

Ανεπανάληπτος χιονισμένος Κόζιακας

Την Κυριακή 18-11-2018 σύμφωνα με το πρόγραμμα είχαμε εναλλακτική δράση, όμως το απρόσμενο χιόνι που έπεσε στην περιοχή μας αντί να μας καθηλώσει στη θαλπωρή του σπιτιού μας οδήγησε σε αλλαγή σχεδίων για μια σύντομη πεζοπορία στον αγαπημένο μας Κόζιακα. Η λήψη της απόφαση δεν ήταν καθόλου δύσκολη, μιας και  στο παρελθόν με αφετηρία τα Περτουλιώτικα λιβάδια σε παρόμοιες καιρικές συνθήκες επιχειρούμε ανάλογες πορείες. Κι’ αυτό γιατί με αφετηρία το χιονοδρομικό κέντρο, το οποίο  φροντίζει πάντοτε η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση να είναι προσβάσιμο οδικώς,  έχουμε εξασφαλισμένη την  πρόσβαση  με τα οχήματά μας.

Έτσι   και στην  εξόρμηση μας  αυτής της  Κυριακής  φτάσαμε το παγωμένο  πρωινό ταυτόχρονα σχεδόν με τα εκχιονιστικά μηχανήματα στα Περτουλιώτικα λιβάδια. Τα  έλατα  ήταν ήδη κάτασπρα και βαρυφορτωμένα αφού χιόνιζε ακατάπαυστά από βραδύς, και λύγιζαν τα κλαδιά τους παίρνοντας σχήματα κυλινδρικά. Γκρίζος ουρανός, νιφάδες στροβιλίζονται στην παγωμένη ατμόσφαιρα. Προχωράμε και όπου βγούμε.

Οι δυσκολίες εμφανίστηκαν από τα πρώτα βήματά μας στον δασόδρομο όπου το φρέσκο χιόνι ξεπερνά τα σαράντα εκατοστά. Όταν μπαίνουμε στο μονοπάτι, το χιόνι είναι πάνω από τα γόνατά μας  και οι δυσκολίες αυξάνονται. Αυτό δεν λειτουργεί αποτρεπτικά αφού είναι τέτοια η ομορφιά του δάσους, τόση η ευφορία που μας πλημμυρίζει, ώστε η κούραση δεν υπολογίζεται. Το μονοπάτι είναι εξαφανισμένο κάτω από μέτρα ολόκληρα χιονιού. Ευτυχώς είναι ευδιάκριτες οι  ενδείξεις στους κορμούς των δέντρων, παρότι είναι  γερμένα λόγω του φορτίου τους στα κλαδιά. Μόνο ο ήχος των βημάτων μας στην απόλυτη σιωπή του λευκού που αγαλλιάζει την ψυχή  μας.  Διαβαίνοντας, αφήνουμε ένα βαθύ χαντάκι πίσω μας, σημάδι της παρουσίας μας, πολύτιμος οδηγός για την επιστροφή.

Δεν φτάσαμε και πολύ μακριά βέβαια αφού το εμπόδιο του χιονιού,  έφτανε όσο προχωρούσαμε έως και το ένα μέτρο σε κάποια σημεία, καθώς η χιονόπτωση συνεχιζόταν  με  αμείωτη ένταση.  Μετά από τρεις ώρες δύσκολης αλλά μοναδικής ομορφιάς πορείας επιστρέψαμε. Η επιστροφή βέβαια  αποδείχτηκε πολύ ευκολότερη της ανάβασης αλλά και πολύ διασκεδαστική. Το χιόνι προσφέρονταν για παιχνίδια που πρέπει να ομολογήσουμε δεν τα αποφύγαμε όπως και να βγάλουμε  τις απείρου κάλλους φωτογραφίες που φροντίζει η φύση ως μαστόρισσα της τέχνης να δημιουργεί για μας.

Με το πέρας της πορείας αναμειχθήκαμε με τους πολυάριθμους επισκέπτες που κατέφθαναν στο χιονοδρομικό για να χαρούν τα πρώτα χιόνια της χρονιάς και χαλαρώσαμε πίνοντας ζεστά ροφήματα.

Have your say