< <

Ανεβαίνοντας στο Αυγό

Δέος είναι αυτό που αισθάνεσαι όταν βλέπεις τη γιγάντια κορυφή του Αυγού από το Βαθύρεμα. Ο τεράστιος κώνος του επιβάλλεται σε όλη την περιοχή επισκιάζοντας τις άλλες κορυφές. Σημείο αναφοράς για τους ορειβάτες, την άνοιξη κεντημένο με άπειρα λουλούδια, το καλοκαίρι με το αεράκι να χαϊδεύει το τσάι που φυτρώνει στις πλαγιές του, και το χειμώνα, ω το χειμώνα το μεγαλείο του χιονοσκέπαστου βουνού είναι ανώτερο κάθε περιγραφής! Πρέπει όμως να βρεις την κατάλληλη μέρα για να επιχειρήσεις μια χειμωνιάτικη ανάβαση. Μέρα σαν την προηγούμενη Κυριακή. Με ήλιο για να φωτίζει το μεγαλείο της φύσης. Με θερμοκρασία που χωρίς να παγώνει ούτε να λιώνει το χιόνι, επιτρέπει την ανάβαση με ασφάλεια.

Μετά το Βαθύρεμα στρίβουμε δεξιά για Λιβαδοχώρι κατεβαίνοντας στο ποτάμι. Σε 4 χιλιόμετρα φτάνουμε στο χωριό που είναι χτισμένο στην αγκαλιά του βουνού, στα 1100 μέτρα. Οι λίγοι κάτοικοι που μένουν το χειμώνα ασχολούνται με την κτηνοτροφία και τις εποχιακές εργασίες. Το καλοκαίρι μαζεύονται εδώ γύρω στα 400 άτομα. Από την πλατεία ξεκινά ένας δρόμος που κατηφορίζει στο ρέμα ενώ ένας άλλος κατεστραμμένος από την κακοκαιρία οδηγεί στα νερά των πηγών της Γκούρας που έρχονται από το Αυγό και υδρεύουν το χωριό. Από εδώ το ανηφορικό μονοπάτι φτάνει στο διάσελο κάτω από την κορυφή που υψώνεται τόσο απότομα, ώστε πρέπει να σηκώσουμε ψηλά τα κεφάλια μας για να τη δούμε.

Η υψομετρική διαφορά των 500 περίπου μέτρων καλύπτεται σιγά – σιγά. Σιγουρεύουμε τα βήματά μας φτιάχνοντας σκαλοπάτια στο χιόνι που μας οδηγούν όλο και πιο ψηλά. Μέχρι τα 2148 μέτρα του τριγωνομετρικού. Γύρω μας απλώνεται μια επίπεδη έκταση όπου ο παγωμένος αέρας σαρώνει το χιόνι δημιουργώντας κυματισμούς. Μια ατέλειωτη λευκή θάλασσα μέχρι τις κορφές Μαρόσα και Λουπάτα. Τα μπατόν καρφωμένα γύρω από το κολονάκι σημαδεύουν το τέλος της τρίωρης ανάβασης και δημιουργούν ένα όμορφο σκηνικό για να φωτογραφίσουμε τις απέναντι κορυφές της Κακαρδίτσας, του Χατζή και των Τζουμέρκων. Ο ήλιος κρύβεται πίσω από τα σύννεφα και ο καιρός αγριεύει. Ώρα να επιστρέψουμε.

Το κατέβασμα είναι εξ ίσου επίπονο με το ανέβασμα αφού τώρα γλιστράμε συχνά ή σκοντάφτουμε στις κρυμμένες κάτω από το χιόνι πέτρες. Στη βάση του κώνου το χιόνι έχει πλέον νερουλιάσει και μουσκεύει τα ρούχα μας. Κάποιες τελευταίες ματιές στην κορυφή που για λίγο μας χαμογελά πίσω από τα σύννεφα και ξαναβουτάμε στα νερά και στη λάσπη του δρόμου της επιστροφής.

Την επόμενη μέρα, 5/4 νέα χιόνια έπεσαν στην περιοχή αλλάζοντας ριζικά το τοπίο.

Have your say