< <

Ανάβαση στο Περιστέρι

Αν υπάρχει επί γης παράδεισος, είναι εδώ. Στα δυο χιλιάδες μέτρα, στα αλπικά λιβάδια της Βερλίγκας. Εδώ γεννιέται ο Αχελώος, άρα εφάμιλλο ενός θεού πρέπει να είναι το λίκνο του. Με την ορμή της νιότης πετιέται μέσα από τα έγκατα του βουνού, σέρνεται σαν φίδι και χάνεται σε μυστικά περάσματα για να εμφανιστεί πάλι χαμηλότερα σαν καταρράκτης, σαν ρέμα, σαν ποτάμι.

Είναι απίστευτη η ομορφιά του τοπίου, είναι κάτι συγκλονιστικό. Όσο το χιόνι διατηρείται και τα νερά δεν βρίσκουν διέξοδο, μια λίμνη σχηματίζεται. Στα νερά της αντικατοπτρίζονται λευκές οι γύρω κορυφές. Όπου τα χιόνια υποχωρούν, καταπράσινο χορτάρι αποκαλύπτεται διάστικτο με κρόκους. Χιλιάδες μωβ διάφανα φύλλα λικνίζονται στο παραμικρό άγγιγμα του ανέμου.

Πως μπορούν αυτές οι άγριες, απόκρημνες πλαγιές να γεννήσουν τέτοια ομορφιά; Η μήπως είναι η έντονη αντίθεση δύναμης και γαλήνης που μας καθηλώνει αμίλητους γύρω από τα νερά; Δεν είναι η πρώτη φορά που φτάνουμε μέχρι εδώ, αφού πρόκειται για τόπο αγαπημένο. Αραιή όμως στο χρόνο είναι η παρουσία μας και αυτό έχει την εξήγησή του. Να μην τον συνηθίσουμε, να μην λυθούν τα μάγια που μας δένουν μαζί του, η συνήθεια να μην σκοτώσει τον έρωτα.

Ναι, και πάντα άνοιξη, και δη στο τέλος του Μάη, τότε που η φύση ιερουργεί μεταλλάσσοντας συνηθισμένα βοσκοτόπια σε πολύχρωμους λειμώνες. Λίγο πριν ανέβουν τα κοπάδια, είναι τα δικά μας πόδια που πατούν για πρώτη φορά το χορτάρι, είναι τα δικά μας μάτια που γεμίζουν με το θαύμα τις ζωής.

Και για την ιστορία, ήταν μια διαδρομή που ξεκίνησε από το Χαλίκι και ακολουθώντας το σημαδεμένο μονοπάτι (χωρίς τζιπ και αγροτικά για να προωθηθούμε ψηλότερα), έτσι όπως αρμόζει σε αυτόν τον τόπο, μας οδήγησε μετά από δυόμισι ώρες στην Βερλίγκα και από εκεί σε άλλη μια ώρα στην Τσουκαρέλα, την ψηλότερη κορυφή του Περιστερίου, στα 2.295 μέτρα.

Have your say