< <

Ανάβαση στο Ντελιδίμι

Άγραφα. Ένας χείμαρρος από εικόνες, ήχους, λέξεις. Ένας κόσμος ερμητικός. Κρυμμένος από τις κουρτίνες της πρωινής ομίχλης, οχυρώνεται πίσω από επίφοβα ορεινά περάσματα. Τόπος άγραφος στους χάρτες της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, άγνωστος στα φορολογικά κατάστιχα των Τούρκων. Ορμητήριο ανθρώπων γενναίων που αντιστάθηκαν σε όλους τους κατακτητές.

Για άλλη μια φορά επισκεπτόμαστε τα Άγραφα λοιπόν. Τούτη τη φορά στόχος μας είναι το Ντελιδίμι, πανύψηλο βουνό στο κέντρο της περιοχής. Παρέα μας οι φίλοι του Ε.Ο.Σ. Λάρισας, σύνολο 23 άτομα.
Κυριακή 23/10 ακολουθούμε τη διαδρομή Μουζάκι – Πευκόφυτο. Μετά το διάσελο του Αγίου Νικολάου ο δρόμος χωρίζεται. Το ένα παρακλάδι κινείται παράλληλα με το ρεύμα του Αγραφιώτη και καταλήγει στο Καρπενήσι, το δικό μας οδηγεί προς τη Στεφανιάδα. Η άσφαλτος φτάνει μέχρι το Βλάσι. Από εδώ και πέρα, χωματόδρομος.
Σε 20′ είμαστε στο Πετρίλο. Πρόκειται για ένα σύνολο οικισμών (εξ ου και Πετρίλια) σε υψόμετρο περί τα 1100 μ ανάμεσα σε δυο θεόρατα βουνά, το Βουτσικάκι και το Ντελιδίμι.
Έξω από τον οικισμό, ένα μονοπάτι ακολουθεί το ρέμα και στριφογυρίζει μέσα σε πυκνό δάσος από καρυδιές, καστανιές και έλατα. Πάνω στα πεσμένα φύλλα, καρύδια τρυπημένα από επιτήδεια σκιουράκια. Μετά το φευγιό του ανθρώπου, τα ζώα διεκδικούν το μερίδιό του στη φύση. Γέμισε το μονοπάτι ορειβάτες. Ντυμένοι με ποικίλα χρώματα, αστειεύονται, ιδροκοπούν στην ανηφόρα, ανασυγκροτούνται, φωτογραφίζονται.

Μετά από επίπονη πορεία 2 ωρών, το δάσος τελειώνει. Απογοήτευση! Η κορυφή χαμένη στα σύννεφα, μακρινή και απρόσιτη. Η ΒΑ πλευρά της αστράφτει στο φως. Είναι το πρώτο χιόνι;
Αποφασίζουμε να περπατήσουμε και όπου φτάσουμε. Διασχίζουμε το μικρό οροπέδιο. Περνάμε κάτω από την κορυφή Κοκκινόλακκες (υψ. 1911 μ Εκεί το 2005) και συνεχίζουμε για την κορυφή Αφορισμένη (υψ. 2070 μ). Τα πόδια μας είναι πλέον βαριά. Και ξαφνικά μπροστά στα μάτια μας το θαύμα! Ολόκληρη η πλαγιά είναι γεμάτη φρύγανα και θάμνους σκεπασμένους με παγοκρυστάλλους. Η υγρασία με τη βοήθεια του παγωμένου αέρα μεταμόρφωσε τα ταπεινά χόρτα σε έργα τέχνης που αστράφτουν στο φως. Σχήματα πέρα από κάθε φαντασία μαγνητίζουν τους φωτογραφικούς φακούς μας. Αυτό ήταν το χιόνι που βλέπαμε από μακριά.
Επιτέλους, είμαστε στην κορυφή. Γύρω μας όλες οι κορφές των Αγράφων: Καράβα, Βουτσικάκι, Μπορλέρο, Σβώνη, Βελούχι, Χελιδόνα, Φτέρη, Λιάκουρα, Γαλάτσι. Το πυροφυλάκιο της Καζάρμας παίζει με τα σύννεφα κρυφτό. Κάτω από τα πόδια μας το Τροβάτο, το Φουντωτό, το Λεοντίτο.
Ένα καλό γεύμα και επιστροφή. Πρέπει να κάνουμε γρήγορα, αφού ο ήλιος είναι ήδη χαμηλά.
Με το τελευταίο φως της μέρας μπαίνουμε στο χωριό. Το κρύο είναι τσουχτερό. Στο καφενείο η ξυλόσομπα προσφέρει θαλπωρή. Ζεστές είναι και οι καρδιές των ανθρώπων που μας υποδέχονται. Τα ίδια πρόσωπα που γνωρίσαμε και πριν από επτά χρόνια που ξανάρθαμε εδώ. Πόσους από αυτούς θα ξαναβρούμε στην επόμενη επίσκεψή μας;

Μαθαίνουμε ότι η κορυφή πήρε το όνομά της από τον Άγιο Κοσμά που περνώντας από την περιοχή συνάντησε την αδιαφορία των βοσκών και τους καταράστηκε. Τα πρόβατά τους έγιναν όρνια που φτεροκοπούν ακόμα στις απόκρημνες κορυφές του βουνού.
Το σκοτάδι πέφτει μαλακά έξω από τα παράθυρα του καφενείου. Ώρα να φεύγουμε, παρά τις αντιρρήσεις του Μήτσου, που ευχαρίστως θα έμενε εδώ για πάντα, μαζί με τους τελευταίους κατοίκους του χωριού.

Have your say