< <

Ανάβαση στον Ίταμο

Ο Ίταμος είναι το πλησιέστερο βουνό της περιοχής μας και μια εύκολη λύση όταν ο καιρός δεν επιτρέπει την ανάβαση σε ψηλότερα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι υπολείπεται των άλλων. Τόσο από φυσική όσο και από ορειβατική σκοπιά παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον. Αποτελεί φυσική συνέχεια του Κόζιακα από τον οποίον αποκόπηκε με τον σχηματισμό του Πορταϊκού ποταμού. Έτσι, το κλίμα και το γεωλογικό του υπόβαθρο διαμόρφωσαν τον ίδιο τύπο βλάστησης που συναντάμε και στον Κόζιακα.

Το βουνό αποτέλεσε από την αρχαιότητα σημείο αναφοράς λόγω της στρατηγικής του θέσης στο πέρασμα από την ανατολική Ελλάδα στα δυτική, γεγονός που δηλώνουν τα ερείπια δυο κάστρων στις κορυφές του. Τα κάστρα αυτά κατελήφθησαν από τον Φίλιππο Ε΄ της Μακεδονίας το 189 π.Χ. και καταστράφηκαν από τον Ιούλιο Καίσαρα το 46 π.Χ. Στην ίδια περιοχή τοποθετείται η αρχαία πόλη Αθήναιον.

Η ψηλότερη κορφή του είναι στο κέντρο περίπου του συγκροτήματος και υψώνεται στα 1212 μέτρα προσφέροντας μια καλή υψομετρική διαφορά αν την προσεγγίσουμε από την Πύλη. Εναλλακτικά μπορούμε να ξεκινήσουμε από τον μοναστήρι της Γκούρας, από το υψόμετρο των 640 μέτρων, ακολουθώντας το καλά σχεδιασμένο και σημαδεμένο μονοπάτι του ΟΠΟΠ.

Η γυναικεία μονή της Κοιμήσεως Θεοτόκου Γκούρας ιδρύθηκε το 1743 με δαπάνη του άρχοντα Δημάκη που κατάγονταν από το Χαλίκι του Ασπροποτάμου, όπως δηλώνει και σχετική μαρμάρινη επιγραφή. Το 1870 η μονή λεηλατήθηκε από τους Τούρκους, το 1823 κάηκε από τον Σούτζε Κόρτζα, ενώ το 1854 καταστράφηκε και πάλι. Το 1864 ανακαταστευάστηκε για να πυρποληθεί και πάλι στις 11 Μαΐου του 1878 επειδή χρησιμοποιήθηκε ως ορμητήριο των επαναστατών για την επίθεσή τους εναντίον του Μουζακίου. Ξαναχτίστηκε το1893 από τον νέο ηγούμενο Μελέτιο Καρανίκα. Τέλος το 1943 βομβαρδίστηκε και κάηκε από τους Γερμανούς, ενώ το 1960 κατέρρευσε ο ετοιμόρροπος ναός. Με εντολή του αείμνηστου Μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών Διονυσίου το 1961 το μοναστήρι μετατράπηκε σε γυναικείο. Έκτοτε ανακαινίστηκε και λειτουργεί κανονικά.

Έντονα ανηφορική η πορεία μας σε αραιό δάσος πεύκων αρχικά. Σύντομα μπαίνουμε σε δάσος καστανιάς. Τεράστια δέντρα με κορμούς καλυμμένους από βρύα στη βορινή πλαγιά τους. Σύντομα τα πράγματα δυσκολεύουν αφού το χιόνι καλύπτει τα βράχια και τα κάνει γλιστερά. Ένα βήμα μπροστά και δυο πίσω. Είναι και αυτός ο ήλιος ο αδύναμος, που δεν μπορεί να διασπάσει τη συνέχεια των σύννεφων. Αραιές νιφάδες χιονιού συνεχίζουν να πέφτουν σε όλη τη διαδρομή, θυμίζοντάς μας ότι παρότι ημερολογιακά μπήκαμε στην άνοιξη, ο χειμώνας είναι ακόμη παρών.
Φτάνοντας στο διάσελο ανάμεσα στις δίδυμες κορφές αποφασίζουμε να ανεβούμε στη βορειότερη, για να χαρούμε τη θέα προς τον κάμπο. Μάταιος κόπος αφού η ομίχλη έχει καλύψει τα πάντα. Η ορατότητα περιορίζεται σε λίγα μέτρα. Προλαβαίνουμε να ξεχωρίσουμε έναν τεράστιο μπούφο που τρομάζει από την παρουσία μας.

Επιστρέφουμε στο μοναστήρι με το κλείσιμο της αυλόπορτας, χάνοντας έτσι την ευκαιρία της επίσκεψής του.

Have your say