< <

Ανάβαση στη Λουπάτα

Ο ορεινός όγκος του Αυγού ξεκινά ακριβώς πάνω απόν Ασπροπόταμο με την κορυφή Τσούκα και συνεχίζοντας με κατεύθυνση περίπου Α-Δ καταλήγει στον Πορταϊκό ποταμό. Οι σημαντικότερες κορυφές του είναι το Αυγό (2146 μ.) η Μαρόσα ή Όρνιο (2020 μ.) και η Λουπάτα (2060 μ.) Αυτές ονομάζονται και «Μπασιάρικα» που σημαίνει εκκλησιαστική περιουσία, όπως ήταν παλιότερα. Σήμερα στην εκκλησία ανήκει η ανατολική πλαγιά της Λουπάτας που λέγεται και «Καλογερομάντρι».

Οι κορυφές συνδέονται με θρύλους της περιοχής όπως εκείνος που διηγούνται στο Νεραϊδοχώρι: Ζούσαν κάποτε στο χωριό δυο πλουσιοκόριτσα, η Μαρία και η Νεράιδα. Όταν μπήκαν κλέφτες στο χωριό με σκοπό να τις αιχμαλωτίσουν για να ζητήσουν λύτρα, αυτές κατέφυγαν στις δυο αντικριστές κορφές, τη Νεράιδα (Μπουντούρα) και τη Μαρόσα που έχουν τώρα τα ονόματα των κοριτσιών. Όταν οι κλέφτες έφυγαν, τα κορίτσια δεν επέστρεψαν, αφού είχαν χαθεί στα δύσβατα βουνά. Λένε όμως οι ντόπιοι, πως τις φεγγαρόλουστες βραδιές, το τραγούδι τους φτάνει μέχρι το χωριό.

Στόχος της τελευταίας μας εξόρμησης ήταν η Λουπάτα. Αντί της συνηθισμένης πορείας που ξεκινά από τα Στουρναρέικα και κινείται στην κορυφογραμμή του σχηματισμού, προτιμήσαμε αυτή που αρχίζει από τη θέση «Λιβάδια Καλόγερου» όπου φτάνουμε ακολουθώντας χωματόδρομο που ξεκινά από το Νεραϊδοχώρι. Στο σημείο όπου μέχρι πρόσφατα υπήρχε ξυλογέφυρο περνάμε το ρέμα και μπαίνουμε στο δάσος. Χωρίς μονοπάτι, ακολουθούμε δυτική κατεύθυνση ανεβαίνοντας μέσα σε πυκνό δάσος ελάτης. Στο νοτισμένο χώμα φυτρώνουν κολχικά και μανιτάρια θυμίζοντάς μας ότι είμαστε πλέον στο φθινόπωρο.

Βγαίνουμε από το δάσος σε μια περίπου ώρα. Τώρα έχουμε μπροστά μας όλο τον ορεινό όγκο. Αυγό – Μαρόσα – Λουπάτα. Τεράστιοι πέτρινοι όγκοι υψώνονται μέχρι τα ουράνια. Πάνω από τα κεφάλια μας οι δίδυμες κορφές της Λουπάτας, 400 μέτρα ψηλότερα. Πετρώδες το έδαφος και η κλιση μεγάλη. Και ο καιρός, μια κλαίει και μια γελάει. Περνάμε μέσα από καρστικούς σχηματισμούς. Εντυπωσιακό τοπίο. Ξεχωρίζει η «Χιονότρυπα» μια δολίνη που λέγεται ότι κρατάει χιόνι ακόμα και το καλοκαίρι. Βέβαια, τέτοιον καιρό χιόνι δεν βρήκαμε.

Φτάνοντας στην κορυφή μας υποδέχτηκε παγωμένος αέρας που μας ανάγκασε να κατεβούμε λίγο χαμηλότερα για να ξεκουραστούμε και να φάμε πρόχειρα.
Οι πρώτες σταγόνες της βροχής μας πρόλαβαν στην επιστροφή. Όπως και ένα από τα τελευταία κοπάδια των προβάτων που βόσκουν ακόμα εδώ ψηλά. Σε λίγο κι αυτά θα φύγουν, οι βροχές θα γίνουν συχνότερες και το χιόνι θα σκεπάσει τις πλαγιές της Λουπάτας. Τότε θα επιστρέψουμε για μια χειμερινή πορεία όπως εξάλλου κάνουμε κάθε χρονιά.

Have your say