< <

Ανάβαση στην Όχη, φαράγγι Καλλιανών

Υπάρχουν κάποιοι τόποι που μας μαγεύουνε και αιχμάλωτο κρατάνε το μυαλό μας. Σ’ αυτούς επιστρέφουμε ξανά και ξανά δέσμιοι της ομορφιάς τους. Ένας τέτοιος είναι και το Ζαγόρι. Με τα πανέμορφα χωριά του. Με το εκπληκτικό φυσικό περιβάλλον. Με την Γκαμήλα, το εντυπωσιακότερο ελληνικό βουνό.

Το μεσημέρι του Σαββάτου μας βρίσκει να οδηγούμε στους σκιερούς φιδίσιους δρόμους του κεντρικού Ζαγορίου. Φτάνοντας στο Δίλοφο δεν συναντάμε ψυχή στα έρημα καλντερίμια. Στη ζέστα του μεσημεριού ο γιγάντιος πλάτανος προσφέρει μια όαση δροσιάς. Ανακαλύπτουμε το μοναδικό ανοικτό μαγαζί του χωριού και στον ίσκιο της κληματαριάς χορταίνουμε την πείνα μας.

Επόμενη στάση μας το επιβλητικό γεφύρι του Κοκκόρου που είναι συνέχεια θαρρείς των βράχων που φαραγγιού. Στα πόδια του κάποτε τραγουδούσε ο Αώος, τώρα σιωπή. Συνεχίζουμε για τους Κήπους, το χωριό των γεφυριών. Εδώ συναντάμε το Καλογερικό γεφύρι, το διασημότερο του Ζαγορίου. Με τα τρία τόξα του δίνει από ψηλά την εντύπωση κάμπιας που κινείται. Ο δρόμος μας οδηγεί στους Νεγάδες, με το σπουδαίο ναό του Αγίου Γεωργίου, τρίκλιτη βασιλική με τρεις Άγιες Τράπεζες και τρεις Ωραίες Πύλες.

Επιστρέφοντας στον κεντρικό οδικό άξονα περνάμε από το Καπέσοβο. Απέναντί μας η «Σκάλα του Βραδέτου», λιθόστρωτο μονοπάτι μήκους 1500 μέτρων που κατηφορίζει από το Βραδέτο στο φαράγγι του Βίκου. Έργο μεγάλης αρχιτεκτονικής αξίας, ανθρώπινης υπομονής και ομορφιάς. Επόμενη στάση μας το Τσεπέλοβο, μεγάλο κεφαλοχώρι χτισμένο στην αγκαλιά της Γκαμήλας, τριγυρισμένο από δάση. Αρκετός κόσμος περπατά στα δρομάκια του, τα περισσότερο σπίτια είναι ανοικτά, μικρά παιδιά παίζουν στις αυλές. Ένα ζωντανό χωριό. Καταλήγουμε στο Σκαμνέλι, έξω από το οποίο κατασκηνώνουμε.

Χαράματα της Κυριακής, οδηγούμε στο χωματόδρομο που ανεβαίνει ψηλά, στα μαντριά του χωριού. Γεμίζουμε τα παγούρια μας στην τελευταία βρύση και ανηφορίζουμε ακολουθώντας μονοπάτι χωρίς σήμανση. Εδώ, στα νότιο άκρο της Γκαμήλας οι διαδρομές είναι άγνωστες στους πολλούς και μόνο με το χάρτη μπορούμε να κινηθούμε. Μπαίνουμε σε μια μικρή κοιλάδα, ανάμεσα στις κορφές Γκούρα και Μεγάλα Λιθάρια. Στα βάθος της ασπρίζουν τα τελευταία χιόνια τονίζοντας το πράσινο του χορταριού. Μια εντυπωσιακή ποικιλία από χιλιάδες αγριολούλουδα μας θυμίζει ότι εδώ η άνοιξη βρίσκεται στο φόρτε της. Γύρω μας τεράστια βράχια θυμίζουν μάχη γιγάντων. Πάνω από τα κεφάλια μας οι εντυπωσιακές ορθοπλαγιές της Γκούρας καταλήγουν σε μυτερά βράχια που τρυπάνε τον ουρανό. Να ένας μελλοντικός προορισμός μας. Και στο βάθος ο τωρινός μας στόχος, η Τσούκα Ρόσα. Το μονοπάτι ανηφορίζει απότομα μέχρι το διάσελο. Από εδώ χρειάζεται σκαρφάλωμα ως την κορυφή. Είμαστε πια στα 2377 μέτρα. Κάτω από τα πόδια μας ένα βάραθρο εκατοντάδων μέτρων που σβήνει στα πυκνά δάση του Βρυσοχωρίου. Στο βάθος ο Αώος. Ο Σμόλικας. Η Τραπεζίτσα. Ο Γράμος. Μπροστά μας η ψηλότερη κορφή του συγκροτήματος, απογειώνεται στα 2497 μέτρα πριν βουτήξει κάθετα στα νερά του Αώου.

Μεσημέρι πια κατεβαίνουμε στο Σκαμνέλι και από εκεί συνεχίζουμε ανατολικά. Γυφτόκαμπος, Ηλιοχώρι, Βρυσοχώρι, τα χωριά της λάκας του Αώου. Ένας μαραθώνιος οδήγησης. Σαν τελευταία εικόνα κρατάμε αυτήν από την πλατεία του Βρυσοχωρίου. Απέναντί μας ολόκληρο το πανόραμα των κορυφών της Γκαμήλας με τις τεράστιες ορθοπλαγιές να εκτοξεύονται στα ύψη. Ένα από τα εντυπωσιακότερα θεάματα που προσφέρονται στα μάτια του ανθρώπου.

Have your say