< <

Ανάβαση στην Μαρόσα

Η Μαρόσα είναι η κορυφή που βλέπουμε πάνω ακριβώς από τις κεραίες της κινητής τηλεφωνίας καθώς οδεύουμε από το Νεραϊδοχώρι  προς την Πύρρα. Ανήκει στον ορεινό σχηματισμό του Αυγού και είναι η πιο απόκρημνη της πέτρινης δαντέλας που ξεκινά πάνω από τα Στουρναρέικα με τη Λουπάτα και σβήνει στην κοιλάδα του Ασπροποτάμου με την Τσούκα, πάνω από το Δροσοχώρι.

Από το κέντρο του Νεραϊδοχωρίου συνεχίζουμε σε χωματόδρομο κατεβαίνοντας στο Περτουλιώτικο ρέμα. Λίγο μετά τη γέφυρα στρίβουμε δεξιά και ακολουθούμε τον φαρδύ χωματόδρομο. Στην πρώτη δεξιά διακλάδωση ξεκινά ο δασικός δρόμος που φτάνει ως τις κεραίες. Είμαστε μέσα σε πυκνό δάσος που ξυλεύεται τακτικά όπως μαρτυρούν οι κορμοί των δέντρων που βρίσκονται στο πλάι του δρόμου, ξεφλουδισμένοι και μαρκαρισμένοι, έτοιμοι για φόρτωμα.

Φτάνοντας ψηλά, στο όριο του δάσους, αφήνουμε δεξιά ένα μαντρί και αμέσως μετά, στην πρώτη δεξιά στροφή εγκαταλείπουμε το δρόμο επιλέγοντας να βαδίσουμε δίπλα στο ρέμα. Ανηφορίζουμε απότομα. Μονοπάτι δεν υπάρχει. Αντίθετα το παχύ χορτάρι εναλλάσσεται με πλατιές ασβεστολιθικές πλάκες. Χρειάζεται προσοχή στα πατήματά μας καθώς το βουνό αυτό είναι ένας γνωστός φιδότοπος με έντονη την παρουσία της οχιάς όπως έχουμε διαπιστώσει από παλαιότερες αναβάσεις μας.

Χρειάστηκε μιας ώρας σκληρή ανάβαση για να φτάσουμε στην κορυφογραμμή. Εδώ, στεκόμαστε καθηλωμένοι στη θέα της πλαγιάς που κόβεται κατακόρυφα και πέφτει σε γκρεμό βάθους εκατοντάδων μέτρων. Την παρουσία μας αντιλαμβάνεται ένα μεγάλο ζευγάρι αρπακτικών που σηκώνονται από τα βράχια και κάνουν κύκλους πάνω από τα κεφάλια μας. Είναι φιδαετοί (Circaetus gallicus), μοναδικά όμορφα πλάσματα που μας δίνουν την ευκαιρία της φωτογράφισής τους. Έτσι όπως πετούν κόντρα στον ήλιο, φωτεινό και πάλλευκο φαίνεται το κάτω μέρος των φτερούγων τους. Πιο χαμηλά, ένα πυκνό σμήνος από κιτρινοκαλιακούδες (Pyrrhocorax graculus) φτεροκοπά. Πρόκειται για τον μεγαλύτερο αριθμό ατόμων του είδους (πάνω από 100) που έχουμε δει μέχρι τώρα.

Από εδώ και πέρα βαδίζουμε στην κορυφογραμμή με βόρεια κατεύθυνση. Αριστερά μας, τα απύθμενα βάραθρα αιχμαλωτίζουν την ματιά. Φτάνοντας στο τριγωνομετρικό (σπασμένο και ρημαγμένο από τις καιρικές συνθήκες) έχουμε αντίκρυ την ψηλότερη κορφή της Μαρόσας, το Όρνιο (υψ. 2022 μ.) μια απόκρημνη λίθινη κολώνα το σκαρφάλωμα της οποίας απαιτεί αναρρίχηση. Βορειότερα απλώνονται εκτεταμένα βοσκοτόπια που ανεβαίνουν μέχρι τις πλαγιές του Αυγού, της ψηλότερης κορυφής του συγκροτήματος (υψ. 2148 μ.). Φανταζόμαστε προσέγγισής του από εδώ, μια ενδιαφέρουσα πορεία που ίσως συμπεριλάβουμε σε επόμενο πρόγραμμα του συλλόγου μας.

Have your say