< <

Ανάβαση στην Λουπάτα

Η Λουπάτα είναι μια κορυφή – παλιά μας γνώριμη. Γνώριμη και αγαπημένη αφού εδώ επιχειρήσαμε τις πρώτες μας ορειβατικές διαδρομές. Με σκληρά άρβυλα που φουσκάλιαζαν τα πόδια μας και σακίδια εκδρομικά κατάλληλα μόνο για πικ νικ. Με μπόλικο ενθουσιασμό και προσμονή για τη θέα από ψηλά. Γιατί από την κορυφή της βλέπουμε τη μισή Ελλάδα. Από το Αιγαίο μέχρι το Ιόνιο και από τη Γκαμήλα έως τα βουνά της Ρούμελης. Από εκεί συνειδητοποιήσαμε ότι η χώρα μας δεν είναι παρά σειρές βουνών και κάπου – κάπου ανάμεσα και κάποιες πεδιάδες.

Η αγαπημένη μας διαδρομή ξεκινά από τη διασταύρωση του χωματόδρομου Στουρναρέικα –Περτούλι –πυροφυλάκιο. Στη συνέχεια πιάνουμε το ξώραχο με την υπέροχη θέα προς τα βουνά της Γκρόπας, τον Κόζιακα και το Μαυροπούλι. Συχνά – πυκνά το βλέμμα μας στρέφεται πίσω για να δούμε τη λίμνη του Μέγδοβα που αναδύεται από τις πρωινές ομίχλες καθώς η ήλιος φωτίζει το χείμαρρο των Αγραφιώτικων κορυφών.

Βρισκόμαστε στα μέσα του χειμώνα και το χιόνι είναι ελάχιστο. Σημείο των καιρών ή έργο του ανθρώπου; Μόνο ο αέρας που σφυρίζει στα αυτιά μας θυμίζει το χειμώνα. Κι όμως, η μέρα είναι ζεστή και ο ουρανός απίστευτα γαλάζιος. Είμαστε μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων που αργά κινείται ανάμεσα στα βράχια στα βράχια, στην απότομη πλαγιά πριν το πυροφυλάκιο. Να και λίγα χιόνια, σ’ ένα λούκι στενό και απότομο. Όμορφη εικόνα, τα πολύχρωμα ρούχα, το λευκό χιόνι, ο βαθυγάλαζος ουρανός. Τα μπατόν που χτυπούνε στις πέτρες, οι μπότες που βουλιάζουν, το τελικό λαχάνιασμα πριν τα πόδια πατήσουν στο διάσελο του πυροφυλάκιου. Εδώ μια ανασυγκρότηση, η κορυφή είναι μια πρόκληση όπως υψώνεται απότομα, εκτοξεύεται θαρρείς.

Μοναχικά πατήματα, μάλλον χθεσινά σημαδεύουν την πορεία μας. Τα ακολουθούμε. Πρώτη κορυφή, δεύτερη, ένα μικρό κατέβασμα και νάμαστε ψηλά, πολύ ψηλά, στα 2066 μέτρα. Και στο έλεος του δυνατού ανέμου που δεν μας αφήνει να χορτάσουμε όπως θα θέλαμε το μεγαλείο της ραχοκοκαλιάς της Πίνδου, έτσι όπως απλώνεται μπροστά μας. Από το Αυγό και τη Μαρόσα, τα Τζουμέρκα και την Κακαρδίτσα μέχρι το Περιστέρι και την Γκαμήλα.

Από την κόψη της Λουπάτας δεν μπορείς να προχωρήσεις παραπέρα. Απλά, έχεις τον κόσμο κάτω από τα πόδια σου …

Have your say