< <

Ανάβαση στην Κίσσα του Κόζιακα

Την περασμένη Κυριακή αφετηρία για την εξόρμησή μας ήταν η Κορομηλιά. Η Κορομηλιά λόγω της θέση της, δεσπόζει στο Βορειοδυτικό άκρο του Θεσσαλικού κάμπου και έχει την καλύτερη θέα προς την Καλαμπάκα και τους βράχους των Μετεώρων. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο περίπου 1150 μ και για να φτάσει εκεί κανείς πρέπει να ανέβει τον χωματόδρομο που ξεκινάει από τη Διάβα και στριφογυρίζει στην βορινή άκρη του Κόζιακα. Η τοποθεσία είναι πανέμορφη και η μόνη παραφωνία σε όλη την εικόνα είναι το πάρκο με τις κεραίες που αναμφισβήτητα ασχημαίνει το τοπίο.

Ανεβήκαμε στην βορειότερη κορυφή του Κόζιακα, την Κίσσα που έχει υψόμετρο 1652 μ. Με συννεφιά αφήσαμε την έρημη, αυτή την εποχή, πλατεία της Κορομηλιάς και κατευθυνθήκαμε νότια, προς την βρύση που βρίσκεται λίγο έξω από το χωριό, περάσαμε μπροστά από αυτή και πήραμε το μονοπάτι αριστερά. Μετά από λίγα λεπτά συναντήσαμε τον δασικό δρόμο που έρχεται από το μοναστήρι του Βυτουμά και στη συνέχεια ακολουθήσαμε ένα μονοπάτι δεξιά που στο μεγαλύτερο μέρος βρίσκεται μέσα σε δάσος. Το μονοπάτι είναι πολύ καλά σημαδεμένο, αλλά για τη επιστροφή χρειάζεται περισσότερη προσοχή γιατί είναι εύκολο να λοξοδρομήσει κανείς. Στο δάσος κυριαρχούν τα έλατα και τα σφενδάμια αλλά υπάρχει μεγάλη ποικιλία και βρίσκει κανείς σκόρπια ιπποκαστανιές, αγριοφουντουκιές μέχρι και δέντρα ιτάμου με τους παράξενους κόκκινους καρπούς. Ο ίταμος ζει μέχρι δύο χιλιάδες χρόνια και από το μέγεθος του κορμού, συμπεράναμε ότι είχαμε μπροστά μας κάποια υπεραιωνόβια δέντρα.

Μετά τις πρόσφατες βροχές εμφανίστηκαν και τα πρώτα μανιτάρια. Μεταξύ των άλλων αναγνωρίσαμε και το είδος Gaestrum Sessile που χαρακτηρίζεται σαν αρκετά σπάνιο. Είναι στρόγγυλο και περιφερειακά έχει τριγωνικές προεκτάσεις με μορφή αστεριού. Το χρώμα του είναι λευκό. Στο κέντρο έχει μικρό σάκο με σπόρια.

Έπειτα από δύο περίπου ώρες όλοι βρισκόμασταν στην κορυφή. Δυστυχώς η βαριά νέφωση δεν μας επέτρεπε να δούμε πολύ μακριά. Πότε -πότε τα σύννεφα μετακινούνταν και βλέπαμε απέναντι από την μια μεριά χαμηλά τα χωριά στην Τριγγία και από την άλλη λίγο τον Θεσσαλικό κάμπο.

Με την επιστροφή στην Κορομηλιά μας περίμενε ο Θανάσης που είχε φροντίσει να μας φιλέψει κόκορα κρασάτο. Φάγαμε με θέα τα Μετέωρα, τα Χάσια και τα Αντιχάσια και σκεφτήκαμε ότι είμαστε τυχεροί που τελικά δεν έβρεξε.

Have your say