< <

Αγιουάρα

Αν κάθε περιοχή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί από ένα δέντρο, τότε χωρίς αμφιβολία οι κορφές γύρω από τη Βάλια Κάλντα θα ήταν η επικράτεια του Ρόμπολου (Pinus leucodermis). Πρόκειται για το εντυπωσιακότερο ίσως δέντρο της χώρας μας, αλλά και ένα από τα πιο ακριβοθώρητα, αφού πρέπει να ανεβούμε σε υψόμετρο μεγαλύτερο από τα 1500 μέτρα για να το συναντήσουμε. Τεράστιοι κορμοί ηλικίας πολλών αιώνων, αφού η ζωή τους φτάνει τη μισή χιλιετία, με χαρακτηριστικές ανοιχτόχρωμες φολίδες που μοιάζουν με λέπια ερπετού. Κλαδιά που ξεκινούν από χαμηλά, κοντά στη ρίζα του δέντρου και στρέφονται προς τα πάνω. Κορυφές κουτσουρεμένες από  τους ανέμους και τους κεραυνούς που βάζουν στόχο τα περήφανα αυτά δέντρα. Είναι γεγονός πως εδώ είναι το βασίλειο του κεραυνού, πράγμα που οφείλεται στο μικροκλίμα της περιοχής και στο σερπεντικό υπόβαθρο.

Είχαμε αρκετά χρόνια να ανεβούμε στην ανατολικότερη πλευρά της οροσειράς που από τους ντόπιους ονομάζεται Αγιουάρα (ή Γιουάρα δηλαδή άγριο γαρύφαλλο στα βλάχικα). Εν τω μεταξύ νέοι χωματόδρομοι χαράξανε τις παρειές του βουνού, έτσι που δύσκολα μπορέσαμε να προσανατολιστούμε και να βρούμε ένα σημείο εκκίνησης.

Μια αρχικά απότομη ανάβαση μέσα σε δάσος Μαύρης πεύκης (Pinus nigra) με εντυπωσιακούς κόκκινους κορμούς. Εύρωστα δέντρα πανύψηλα που κρύβουν τον ήλιο, σχηματίζουν πυκνό δάσος εναλλασσόμενα με τις οξιές σε μεγαλύτερο υψόμετρο. Η Οξιά (Fagus silvatica) το πιο χαριτωμένο δέντρο των μεγάλων υψομέτρων. Νέα πράσινα διάφανα φύλλα που διαθλούν το φως. Το παλιό φύλλωμα σωρεύεται στο έδαφος δίνοντας ζωή σε πλήθος οργανισμών. Τα νερά που τρέχουν από παντού, το κάλεσμα του κούκου. Μια άνοιξη φουριόζα αλλά και άστατη (δεν είναι τυχαία η μόνη θηλυκού γένους εποχή).

Με κομμένη την ανάσα φτάνουμε στον πάνω χωματόδρομο, το κανονικό σημείο από όπου έπρεπε να ξεκινήσουμε. Το χιόνι στα ρείθρα του αρκετό, ιδιαίτερα στα σκιερά σημεία.

Σύντομα η ομάδα μας χωρίζεται στα δυο. Οι μισοί θα συνεχίσουν για την Πυροστιά (υψ. 1967 μ.) και οι υπόλοιποι ανεβαίνουμε την πλαγιά της Αγιουάρας (υψ. 1852 μ.) Εδώ η κυριαρχία του ρόμπολου είναι απόλυτη. Νέα κυρίως δέντρα, ένα δάσος πυκνό και θαλερό. Κάποια από αυτά ενώνονται στις ρίζες τους σαν σιαμαία, ίσως για να αντιμετωπίσουν ευκολότερα τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες. Πολλοί κορμοί κάμπτονται από την πίεση του χιονιού και λυγίζουν σαν τεντωμένα τόξα.

Φτάνοντας στην κορυφή το δάσος αραιώνει. Γέρικοι κορμοί κεραυνοβολημένοι, κουτσουρεμένοι από τον άνεμο και τη βροχή απομένουν ακόμα όρθιοι, παράξενα γλυπτά, μοναδικά μνημεία της φύσης. Άλλα πάλι έπεσαν στο χώμα έχοντας ακόμα σφιχτά μπλεγμένες στις ρίζες τους μικρές και μεγάλες πέτρες.

Κατεβαίνουμε στη μικρή κοιλάδα που σχηματίζουν τα εποχιακά ρέματα, πλούσιο φρέσκο χορτάρι και άφθονο νερό όπου καθρεφτίζονται οι κρόκοι. Μωβ πινελιές σε φόντο πράσινο, εφήμερα λουλούδια που ξεφυτρώνουν κάτω από τα τελευταία χιόνια σημαδεύοντας τον ερχομό της άνοιξης.

Τα σύννεφα κύκλωσαν τις κορυφές και οι πρώτες σταγόνες της βροχής μας βρίσκουν στο δρόμο της επιστροφής. Αφήνουμε πίσω μας τα ρόμπολα κατηφορίζοντας μέσα στις οξιές. Στην απέναντι πλαγιά ένας καταρράκτης ύψους  πολλών μέτρων κυλά αφρίζοντας. Στην ασφάλεια των αυτοκινήτων μας ζητάμε καταφύγιο…

Have your say