< <

Ίταμος

Το πρόγραμμα της Κυριακής προέβλεπε Βουτσικάκι, μια από τις ψηλότερες κορυφές των Αγράφων. Όμως, κάτι οι δυσοίωνες προβλέψεις της ΕΜΥ, κάτι ο ανταριασμένος ουρανός, μας οδήγησαν στη φρονιμότερη λύση μιας κοντινότερης και πιο χαμηλής κορυφής.

Επιλέξαμε τον Ίταμο, ένα εύκολο βουνό που υψώνεται ανάμεσα στην Πύλη και το Μουζάκι. Είναι ένα προβούνι θα λέγαμε των Αγράφων, με ψηλότερη κορυφή το Αθήναιον, στα 1212 μέτρα. Η ανάβαση γίνεται από την Πορτή Καρδίτσας, από το μοναστήρι της Γκούρας, ή από την πλευρά του Ροπωτού.

Επιλέξαμε την πρώτη διαδρομή, που προσφέρει μακρύτερη, αλλά πιο ομαλή πορεία.

Αφήνοντας τα αυτοκίνητά μας έξω από το χωριό περπατήσαμε σε χωματόδρομο που διασχίζει ένα όμορφο δάσος με βαλανιδιές και καστανιές. Αφού περάσαμε από τα κιόσκια των αιωροπτεριστών με την πανέμορφη θέα στον κάμπο της Καρδίτσας, αφήσαμε δεξιά την κορυφή με τις κεραίες και ανηφορίσαμε το μονοπάτι για τη δεύτερη σε ύψος κορυφή του βουνού. Κάτω από το ψιλοβρόχι και τον παγωμένο βοριά, πατώντας σε γλιστερά βράχια, φτάσαμε στα ερείπια του κάστρου που στεφανώνει την κορυφή. Είναι αρχαιοελληνική κατασκευή του 5 ου π.Χ. αιώνα. Φτιάχτηκε από τους Αθαμάνες, ένα ηπειρωτικό φύλλο που κατοικούσε στην περιοχή των σημερινών Τζουμέρκων, για να ελέγχουν την κίνηση στα στενά, από το θεσσαλικό κάμπο προς την Ήπειρο. Πιθανολογείται και η ύπαρξη μιας μικρής πόλης δίπλα στο φρούριο. Ο Φίλιππος Ε’ κατέλαβε το φρούριο το 189 π.Χ. στον πόλεμο κατά των Αθαμάνων. Τελικά, καταστράφηκε από τους Ρωμαίους το 46 π.Χ.

Η επιδείνωση του καιρού μας ανάγκασε να επισπεύσουμε την επιστροφή μας. Από το μεσημέρι, το βουνό σκεπάστηκε με τα πρώτα χιόνια του χειμώνα, που κάλυψαν τα ίχνη της παρουσίας μας.

Have your say