< <

Άνεμος στο Κλουκουτσάρι

Νωρίς – νωρίς άσπρισαν φέτος τα Άγραφα. Με μιας νύχτας χιόνι, όλες οι πλαγιές πάνω από τα χίλια πεντακόσια μέτρα ξύπνησαν ολόλευκες. Και εμείς που σχεδιάζαμε να διασχίσουμε τις πλαγιές της Καράβας, από το διάσελο του Αγίου Νικολάου μέχρι τον Τύμπανο, πρέπει να ανοίξουμε βήματα σε είκοσι πόντους φρέσκο χιόνι. Είναι και ο αέρας που δυνατός και παγωμένος σαρώνει το διάσελο αρπάζοντας από τις οξιές τα τελευταία φύλλα τους σηκώνοντάς τα ψηλά, πολύ ψηλά στον ουρανό.

Φορώντας ότι πιο χοντρό έχουμε, ανηφορίζουμε στο δάσος, μέσα σε δέντρα απογυμνωμένα, που φαίνονται μαύρα μέσα στο άσπιλο λευκό. Παίζει με το χιόνι ο βοριάς φτιάχνοντας ανεμοσούρια και έπειτα τα σμιλεύει έτσι που να θυμίζουν αμμοθίνες. Βαθιά αφήνουμε πατήματα που σύντομα θα σκεπαστούν και θα χαθούν, λες και ποτέ δεν περάσαμε από εδώ.

Σύντομα το δάσος τελειώνει και προβάλλουν μπροστά μας οι κορφές της Καράβας, του ψηλότερου συγκροτήματος των Αγράφων. Μακρινή φαντάζει η Φούρκα, ο τελικός προορισμός μας, έτσι αποφασίζουμε την ανάβαση στο Κλουκουτσάρι, ψηλότερη κορφή αλλά με πιο σύντομη πορεία και μάλιστα νότια, για όσο το δυνατό λιγότερη έκθεση στον δυνατό βοριά.

Κατηφορίζουμε βουλιάζοντας στα χιόνια, χάνουμε το ύψος που με κόπο είχαμε κερδίσει. Όταν πλέον φτάνουμε κάτω από την κορυφή, βλέπουμε ότι έχουμε να παλέψουμε με έναν γίγαντα που πρέπει να στρέψουμε στον ουρανό τα κεφάλια μας για να δούμε την αρχή του. Και εκεί πάνω στροβιλίζεται το χιόνι, τρελό χορό στήνει ο άνεμος κάτω από έναν ουρανό τόσο γαλάζιο, που μόνο χέρι παιδικό μπορεί να ζωγραφίσει.
Και αυτό που τόσο όμορφο και ιδανικό φαίνεται από μακριά, πόσο σκληρό αποδεικνύεται όταν βγαίνουμε στη ράχη! Τώρα είμαστε και εμείς μέρος του τοπίου, γινόμαστε άθυρμα του αέρα που μας δέρνει ανελέητα. Που κουράγιο να φωτογραφίσεις τη μικρή λιμνούλα κάτω από τα πόδια σου όταν χιλιάδες παγοκρύσταλλοι δέρνουν αλύπητα το πρόσωπό σου. Πλαταγίζουν τα λουριά των σακιδίων και κάθε χαλαρό κομμάτι της εξάρτησής σου. Μα που είναι επιτέλους η κορφή;

Σύννεφα κατέβηκαν χαμηλά και όλα έγιναν ασπρόμαυρη φωτογραφία. Πατάμε σε παγωμένες πέτρες που ξεγυμνώνει ο άνεμος σωρεύοντας το χιόνι στο χείλος της πλαγιάς. Και όταν φτάνουμε στην κορυφή διαπιστώνουμε ότι εδώ δεν μπορούμε να σταθούμε ούτε δευτερόλεπτο. Πόλεμος ανελέητος. Στις στιγμές αυτές που η φύση εκδηλώνει τόσο μεγαλόπρεπα τη δύναμή της αισθάνεσαι τη ασημαντότητα της ύπαρξής σου. Δεν είσαι παρά ένα έρμαιο των διαθέσεων της. Νιώθεις όμως ευτυχής που βρέθηκες εδώ, μάρτυρας του μεγαλείου της. Και όταν μετά από ώρες επιστρέφοντας γυρίσεις το κεφάλι σου και δεις το μικρό λευκό σύννεφο που κινείται πάνω από την κορυφή, ξέρεις πολύ καλά πλέον τι αντιπροσωπεύει.

Have your say