< <

Άγρια καιρικά φαινόμενα

Tο πρόγραμμα του συλλόγου για το τριήμερο της 25ης Μαρτίου είχε ανακοινωθεί από καιρό:”Βάλια Κάλντα.Οδοιπορικό στην περιοχή – διαμονή στο Περιβόλι.” Οι προβλέψεις για τις καιρικές συνθήκες: άκρως δυσοίωνες. Παρά ταύτα, κάποιοι θαρραλέοι, κατ’ άλλους επιπόλαιοι και ριψοκίνδυνοι, αψήφησαν τις προειδοποιήσεις και αναχώρησαν το μεσημέρι του Σαββάτου από τα Τρίκαλα με την κρυφή ελπίδα ότι τα “ακραία καιρικά φαινόμενα” υπήρχαν μόνο στη φαντασία των μετεωρολόγων.

Ο δρόμος για το Περιβόλι δεν παρουσίασε καμία δυσκολία. Όμορφα τοπία, ανοιξιάτικα, λουσμένα στο φως και στο χρώμα. Το Περιβόλι, το πάλαι πότε βλαχικο κεφαλοχώρι, αξιοπρεπές στη μοναξιά του. Η άφιξή μας επισφραγίστηκε με ένα λουκούλλειο γεύμα στο μαγαζί της πλατείας. Δυστυχώς, οι δυσοίωνες προβλέψεις επιβεβαιώθηκαν από νωρίς το βράδυ, όταν οι πρώτες χιονονιφάδες άρχισαν δειλά-δειλά να πέφτουν. Τελικά το πρωί της Κυριακής το χιόνι είχε ξεπεράσει τους είκοσι πόντους και εξακολουθούσε ακάθεκτο. Υπό αυτές τις συνθήκες ,η διάσχιση της Βάλια Κάλντα ήταν αδύνατο να γίνει. Έτσι, περιοριστήκαμε σε μια τρίωρης διάρκειας πορεία μέσα στο χιόνι. Αφήσαμε πίσω μας το χωριό και ακολουθήσαμε το δασικό δρόμο. Δεξιά κι αριστερά μας πυκνές συστάδες δέντρων, κυρίως οξυά και μαύρη πεύκη. Τα κλαδιά  τους λύγιζαν από το βάρος  του χιονιού και ξαφνικά με ένα απότομο τίναγμα απελευθερώνονταν “λούζοντας” κυριολεκτικά όποιον ανυποψίαστο τύχαινε να βρίσκεται εκεί κοντά. Οι έκπληκτες φωνές μας και τα γέλια διασάλευαν την απόλυτη ησυχία Καταλήξαμε στην “Πάντια αλι τουρμπιά” (πεδιάδα της τρελής),που κατά τους θερινούς μήνες αποτελεί δημοφιλή χώρο κατασκήνωσης και αναψυχής. Κάποιοι από μας επέμειναν ακόμη περισσότερο και παρά την πυκνή χιονόπτωση έφτασαν μέχρι τον αυχένα του Κολεού. Οι υπόλοιποι αρκεστήκαμε στη θαλπωρή του ξενώνα ,που λειτουργεί εδώ και λίγο καιρό στο χωριό.

 Το απόγευμα, ο πρόεδρος του συλλόγου επέδειξε τις ικανότητες του στη κατασκευή ενός “ιγκλού” από φρέσκο χιόνι, με διαστάσεις ικανές ώστε να χωράει άνετα ένας άνθρωπος. Βέβαια, κανείς μας δεν επείσθη, παρά τις προτροπές, να περάσει εκεί τη νύχτα.

Παρόλο που τους χειμερινούς μήνες το Περιβόλι είναι σχεδόν ακατοίκητο, τις εορταστικές περιόδους άνθρωποι από όλη την Ελλάδα με κοινό σημείο αναφοράς τη βλάχικη καταγωγή, συρρέουν εκεί. Είναι πραγματικά συγκινητικό να παίρνει κανείς μέρος στο αντάμωμα αυτό, να τρώει και να πίνει μαζί τους ανακαλύπτοντας ξεχασμένους δεσμούς και συγγένειες.

Την ημέρα της εθνικής επετείου, ημέρα της αναχώρησής μας, το χιόνι είχε επιτέλους σταματήσει και περιμένοντας το εκχιονιστικό μηχάνημα να μας απεγκλωβίσει, περπατήσαμε το δρόμο που συνδέει το Περιβόλι με την Αβδέλλα. Ήταν μια διαδρομή πέντε χιλιομέτρων μέσα σε παχύ, απάτητο χιόνι. Θαυμάσαμε μια πανοραμική άποψη του χωριού από το ύψωμα Σουλιάτος,  περάσαμε από  τον “κήπο της Έλλης ” και καταλήξαμε στην Αβδέλλα που ήταν γεμάτη από κόσμο, τουρίστες και ντόπιους. έτοιμους προς αναχώρηση.

Είναι γεγονός ότι το ταξίδι της επιστροφής εμπεριέχει πάντοτε κάποια μελαγχολία. Ωστόσο, πιστεύω ότι παρόλο που οι επιθυμίες  μας για μεγάλες πορείες και περιπετειώδεις αναβάσεις δεν πραγματοποιήθηκαν, το τριήμερο που περάσαμε στο Περιβόλι ήταν με τον τρόπο του ενδιαφέρον, ξεχωριστό και ίσως λίγο πιο “τεμπέλικο” απ’ ό,τι συνήθως. Αλλά δεν πειράζει. Ακολουθούν και άλλες εξορμήσεις. Και σίγουρα η Βάλια Κάλντα παραμένει ως εκκρεμότητα.

Have your say