< <

Άγιο Όρος

Το Άγιον Όρος πέραν από τον ιδιαίτερο θρησκευτικό του χαρακτήρα και τη σπουδαία πολιτιστική του αξία αποτελεί έναν παράδεισο για κάθε πεζοπόρο, ελάχιστα γνωστό στη χώρα μας, αλλά περιέργως, κοινό μυστικό στο εξωτερικό. Στις κατά καιρούς περιπλανήσεις μας συναντήσαμε ανθρώπους από όλη την Ευρώπη και ιδιαίτερα Γερμανούς και Αυστριακούς, αλλά Έλληνες ελάχιστους, αφού αυτοί προτιμούν να κινούνται με τα οχήματα των μοναστηριών προσπαθώντας στις λίγες μέρες της διαμονής τους να οργώσουν το Όρος, επισκεπτόμενοι κάθε μονή, σκήτη και κελί.

Σκοπός της τελευταίας μας επίσκεψης η κεντροανατολική πλευρά της χερσονήσου. Μάλλον μακριά από την πολυσύχναστη δυτική ακτή, την εύκολα προσπελάσιμη από θαλάσσης, δεν προσελκύει και τόσο το ενδιαφέρον του κόσμου. Περίοδος της επίσκεψής μας η εβδομάδα της Διακαινησίμου ίσως η πιο χαλαρή ολόκληρης της χρονιάς, μέσα στην Αναστάσιμη ατμόσφαιρα και την αναγέννηση της φύσης, που εδώ μοιάζει με διαρκές πυροτέχνημα.

Για την πρώτη μας διανυκτέρευση επιλέξαμε τη σκήτη του Αγίου Ανδρέα, τη μεγαλύτερη του Όρους, με την τεράστια ομώνυμη εκκλησία και τα καταπληκτικά έργα μπαρόκ ζωγραφικής, δημιουργήματα της Ακαδημίας Τεχνών της Μόσχας, πριν 150 περίπου χρόνια. Η θερμή και άδολη φιλοξενία είναι μέρος της παράδοσης στο Όρος, κάτι που διαπιστώσαμε και εδώ, αν και οι επισκέπτες ήταν πολλαπλάσιοι των μοναχών.

Η επόμενη μέρα ξεκίνησε βροχερή και κρύα. Αυτό δεν μας απέτρεψε από την προγραμματισμένη μας πορεία: κατάβαση στον Ιβηρίτικο λάκκο, μια από τις ομορφότερες διαδρομές του Όρους, που αρκετές φορές είχαμε περπατήσει. Ποτέ όμως με τη συνοδεία της βροχής και τον αχό της θάλασσας να φτάνει ως τα αφτιά μας. Μια πορεία με διάρκεια μιάμιση περίπου ώρα μέσα σε πυκνή βλάστηση φυλλοβόλων δέντρων και θάμνων που διασταυρώνει ρέματα, πέτρινα γεφύρια και πλήθος μονοπάτια που οδηγούν σε κελιά αόρατα από παντού. Μέχρι να βρεθούμε ξαφνικά μπροστά στα τείχη της μονής Ιβήρων που υψώνονται πελώρια, βαμμένα στο χρώμα της ώχρας πάνω από περιβόλια καταπράσινα. Εδώ επιβάλλεται μια μικρή στάση για ξεκούραση και καφέ, για να κινηθούμε στη συνέχεια νοτιότερα ακολουθώντας το χωματόδρομο παράλληλα με την ακτογραμμή.

Σκοτεινό και αφρισμένο το Θρακικό πέλαγος, πελώρια κύματα σκάνε στην ακτή με πάταγο. Θαμπή η ατμόσφαιρα από τη αλισάχνη, μοιάζει χειμώνας στο τέλος του Απρίλη. Αρσανάς Φιλοθέου, Μυλοπόταμος, Αρσανάς Καρακάλου. Ο επιβλητικός πύργος με το πλήθος των γλάρων στις επάλξεις του δέρνεται από το κύμα ανελέητα.

Ακολουθούμε το σύντομο ανηφορικό μονοπάτι για να βρεθούμε σε μισή ώρα κάτω από το τείχος της μονής Καρακάλου, λίγο πριν ξεσπάσει η μπόρα. Στο μικρό αυτό μοναστήρι που είναι χτισμένο κάτω από τη σκιά του Άθω θα διανυκτερεύσουμε με τη συνοδεία της βροχής και τον ρόχθο της θάλασσας.

Η επομένη ξημερώνει λαμπρή και ιδανική για περπάτημα. Μετά από ένα πλούσιο πρωινό (που εδώ ισοδυναμεί με πλήρες γεύμα) αφήνουμε πίσω μας τον Άθω φορτωμένο με νέα χιόνια και παίρνουμε το μονοπάτι για Φιλοθέου. Λάμπουν οι σταγόνες της βροχής στα φύλλα νεαρών καστανιών και στα άνθη των ασφοδέλων. Δάσος πυκνό, μονοπάτι λιθόστρωτο, κάτω μακριά η θάλασσα, γαλανή και άσπρη. Η μαγεία που μόνο το Όρος μπορεί να προσφέρει!
Στη μικρή και αυστηρή μονή Φιλοθέου κάνουμε μια μικρή στάση και συνεχίζουμε κατηφορίζοντας προς τη μονή Ιβήρων. Πρέπει να ανακαλύψουμε το μονοπάτι αφού κανένας πλέον δεν το ακολουθεί μιας και ο δασικός δρόμος το έκοψε σε πολλά σημεία του.

Μετά την Ιβήρων συνεχίζουμε βόρεια ακολουθώντας το χωματόδρομο μιας και η τρικυμισμένη θάλασσα δεν μας επιτρέπει την πρόσβαση στο παραλιακή μονοπάτι. Μετά από δίωρη πεζοπορία φτάνουμε στη μονή Σταυρονικήτα, τη μικρότερη της μοναστικής πολιτείας. Είναι ένα κομψοτέχνημα που υψώνεται πάνω ακριβώς από το κύμα, παράγοντας που προκάλεσε προβλήματα ευστάθειας και δημιούργησε ρωγμές στο κτίσμα, πριν αντιμετωπιστεί με σύγχρονες τεχνικές μεθόδους. Ο γέρο αρχοντάρης μας προσφέρει λουκούμι και καφέ, στήριγμα για τη συνέχεια της πορείας μας.

Πάνω από τους γκρεμούς της ακτογραμμής και μέσα σε πυκνό στρώμα πρεμνοφυούς βλάστησης ένα μονοπάτι θα μας οδηγήσει μετά από σαράντα λεπτά στον τελικό προορισμό μας, τη μονή Παντοκράτωρος, το πιο χαρούμενο ίσως από τα είκοσι μοναστήρια. Απέναντί μας η σκήτη του Προφήτη Ηλία με την χαρακτηριστική τεράστια εκκλησία της που λάμπει στο φως του μεσημεριού μας προκαλεί να την ανακαλύψουμε. Δίπλα στο ρέμα βρίσκουμε το μονοπάτι που σε μισή ώρα μας οδηγεί στο εκπληκτικό μπαλκόνι με την απέραντη θέα στο πέλαγος.
Το πέσιμο της νύχτας μας βρίσκει στο κιόσκι της μονής να αγναντεύουμε την κορυφή του  Άθωνα σχεδιάζοντας την επόμενη επίσκεψή μας.

Have your say