< <

Άγιο Όρος

Όπως και πέρυσι, έτσι και φέτος. Την Τρίτη της Διακαινησίμου, μια ομάδα μελών και φίλων του συλλόγου είχαμε την ευκαιρία να μείνουμε για πέντε μέρες στο Άγιο Όρος, να γνωρίσουμε από κοντά την ανυπέρβλητη ομορφιά της φύσης του αλλά και να έρθουμε σε επαφή με την διάχυτη πνευματικότητα του τόπου. Το πρόγραμμα προέβλεπε ανάβαση στην κορυφή του Άθω και διάσχιση του νότιου μέρους της χερσονήσου. Φορτωμένοι λοιπόν με ογκώδη σακίδια βρεθήκαμε το μεσημέρι της Τρίτης να ανηφορίζουμε ένα – ένα τα 2000 σκαλιά που ενώνουν τον αρσανά με τη σκήτη της Αγίας Άννας. Ένα σύνολο από παλιά και νέα κτίσματα, ένα μικρό χωριό είναι η Αγία Άννα, η αφιερωμένη στη μητέρα της Παναγίας. Στον περίβολο του Κυριακού αφήνουμε τη ματιά μας να χαθεί στα νερά του Συγγιτικού κόλπου. Το βράδυ κοιμόμαστε νωρίς για να συνέλθουμε από το πολύωρο ταξίδι. Η Τετάρτη θα είναι μια δύσκολη μέρα.

Μετά την πρωινή λειτουργία ανηφορίζουμε για τον Άθω. Η μεγάλη υψομετρική διαφορά και το βάρος που κουβαλάμε κάνουν την προσπάθεια δύσκολη. Είναι λοιπόν αναγκαίες οι συχνές στάσεις για ξεκούραση και νερό. Όταν το μεσημέρι πια, κατάκοποι φτάνουμε κάτω από την κορυφή, ο καιρός έχει χαλάσει για τα καλά. Ο παγωμένος αέρας μας αναγκάζει να βρούμε καταφύγιο στο εκκλησάκι της Παναγίας. Χτισμένο σε υψόμετρο 1500 μέτρα έχει πηγάδι όπου μαζεύεται το νερό της βροχής που κυλάει από τη στέγη του, τζάκι και ένα δωμάτιο για να κοιμηθεί κάποιος αν έχει μαζί του σλίπινγκ μπάνγκ. Αναβάλλουμε έτσι την ανάβαση στην κορυφή για το πρωί της επομένης.

Η Πέμπτη ξημερώνει βροχερή αλλά αφού δεν έχουμε άλλα χρονικά περιθώρια αποφασίζουμε να ανεβούμε. Σαν ανταμοιβή, στην κορυφή τα σύννεφα υποχωρούν και από το ύψος των 2033 μέτρων έχουμε την ευκαιρία να δούμε ολόκληρη τη χερσόνησο του Άθω και πολλά από τα μοναστήρια του. Κατεβαίνουμε νωρίς στο εκκλησάκι, αφού το δυσκολότερο κομμάτι του προγράμματος είναι μπροστά μας. Περνούμε από την Κερασιά και φτάνουμε στα Καυσοκαλύβια κατεβαίνοντας συνεχώς ένα πετρώδες μονοπάτι. Από τα 2000 μέτρα φτάνουμε στο επίπεδο της θάλασσας. Η ζέστη της μέρας είναι αισθητή και μας κάνει να κολυμπάμε στον ιδρώτα. Είμαστε στο νοτιότερο μέρος της χερσονήσου, το πιο άγριο αλλά και το πιο όμορφο του Αγίου Όρους. Ανεβοκατεβαίνουμε έχοντας κάτω από τα πόδια μας τη θάλασσα, άλλοτε πλησιάζοντας και άλλοτε απομακρυνόμενοι από αυτή. Υψηλότερο σημείο της διαδρομής ο Άγιος Νείλος, χτισμένος σε μια απόκρημνη κόψη. Φτάνουμε στη σκήτη του Τιμίου Προδρόμου μετά από συνολική πορεία 12 ωρών. Εδώ ζει μια πολύ φιλόξενη αδελφότητα Ρουμάνων μοναχών που μας προσφέρουν στέγη και τροφή. Στη λειτουργία της Παρασκευής γίνεται ο αγιασμός των υδάτων και έχουμε την τύχη να ακούσουμε τις πιο μελωδικές ψαλμωδίες, αλλά και να γευτούμε το καλύτερο κρασί του Αγίου Όρους στην τράπεζα που ακολουθεί.

Αφήνοντας πίσω μας τη φιλόξενη σκήτη και μετά από εύκολη πορεία μιας ώρας φτάνουμε στο μονή Μεγίστης Λαύρας, το αρχαιότερο και πρώτο στην τάξη μοναστήρι του Όρους. Εδώ ξεκουραζόμαστε από την προσπάθεια των προηγούμενων ημερών. Μέχρι το πρωί του Σαββάτου, που θα πάρουμε το δρόμο του γυρισμού. Έχοντας πάντα κατά νου την επόμενη επιστροφή μας.

Have your say