< <

Άγιο Όρος. Ημερολόγιο ενός οδοιπορικού

Τρίτη 13/4

Καθισμένοι στην καρότσα ενός τρακτέρ ανεβαίνουμε τις στροφές του σκονισμένου χωματόδρομου που κόβει εγκάρσια τη χερσόνησο του Άθω για να μας φέρει μετά από 45′ στην είσοδο της μονής Εσφιγμένου. Με το μαύρο πανό «Ορθοδοξία ή Θάνατος» κρεμασμένο πάντα στον πύργο της εισόδου. Οι φιλόξενοι καλόγεροι ανοίγουν την τράπεζα και μας στρώνουν με όλα τα καλά. Τέτοιο περίσσευμα ψυχής σπάνια συναντάς πια στο Όρος.

Μια επίσκεψη στη μονή Χελανδαρίου επιβάλλεται, αφού η διαδρομή είναι μικρή και πανέμορφη. Η όψη του λαβωμένου από την πρόσφατη πυρκαγιά μοναστηριού σπαράζει τις καρδιές μας. Είναι μια βιβλική καταστροφή. Μάταια ψάχνουμε το περίκομψο αρχονταρίκι και το κελί που πέρυσι μας φιλοξένησε. Παντού χαλάσματα. Περισσότερο από το μισό συγκρότημα μετατράπηκε σε σωρούς ερειπίων. Για ώρα κοιτάμε αποσβολωμένοι, βουβοί. Κανείς δεν κυκλοφορεί στους διαδρόμους. Και γύρω από τα γκρεμισμένα τείχη, σφύζει η ζωή από τους χυμούς μιας άνοιξης παράφορης. Ένα αηδόνι τραγουδά. Όλα θα ξαναγίνουν όπως πριν. Ατέλειωτος κύκλος καταστροφής και δημιουργίας.

Τετάρτη 14/4

Μετά την πρωινή λειτουργία ξεκινάμε την πορεία για το Βατοπέδι. Ένας καλόγερος μας γυρίζει πίσω και μας βάζει να φάμε για να αντέξουμε το δρόμο. Αυτοί οι άνθρωποι μας έχουν υποχρεώσει. Ας είναι πάντα καλά!

Το μονοπάτι είναι όμορφο, περνά ψηλά πάνω από τη θάλασσα, μέσα σε πυκνές λόχμες πολλές φορές. Κατεβαίνει στην ακρογιαλιά και ξανανεβαίνει σε βαθύσκια περάσματα για να μας οδηγήσει μετά από 4 ώρες μπροστά στα πανύψηλα τείχη του Βατοπεδίου. Πλήθος προσκυνητών, Κύπριων κυρίως, κατακλύζουν το χώρο. Σε αυτή την τεράστια μοναστική πολιτεία θα μπορούσε κανείς για μέρες ολόκληρες να περιφέρεται. Σε κάθε βήμα σου μιλάς με την Ιστορία. Βασιλιάδες και πρίγκιπες πορφυρογέννητοι, καλλιτέχνες και πειρατές. Αιώνες ακμής και παρακμής που εναλλάσσονται. Και όμως, ο χρόνος στο Όρος μοιάζει ακίνητος, πετρωμένος. Όπως εδώ, μπροστά στον αρσανά, περιμένοντας το γέρμα του ήλιου.

Πέμπτη 15/4

Στο παρεκκλήσι της Αγίας Ζώνης για τον όρθρο. Χοντρές σταγόνες βροχής χτυπούν τα τζάμια. Αστραπές φωτίζουν το σκοτεινό ναό. Η μπόρα ξεσπά. Αδυσώπητη. Ποτάμια τρέχει το νερό στις πλάκες. Αργότερα η βροχή κοπάζει. Έρχεται το τζιπ που θα μας οδηγήσει στις Καρυές. Την πρωτεύουσα της Αθωνικής πολιτείας, που είναι πνιγμένη στην καταχνιά. Έτσι όπως την πρωτογνωρίσαμε πριν από δέκα χρόνια. Από εδώ με λεωφορείο στο λιμανάκι της Δάφνης και στη συνέχεια με καραβάκι στη μονή Γρηγορίου. Και μετά από σύντομη ξεκούραση στο μονοπάτι για τη Σιμωνόπετρα. Το πλέον εκπληκτικό των κτισμάτων που ισορροπεί μεταξύ ουρανού και γης. Δέος αισθάνεσαι φτάνοντας κάτω από τα τείχη του. Και ίλιγγο όταν βγεις στα μπαλκόνια του, 350 μέτρα πάνω από τη θάλασσα. Όποιος δε ήρθε μέχρι εδώ, δεν είδε τίποτε από το Όρος. Επιστρέφουμε στη Γρηγορίου, έχοντας όλο το χρόνο για να γνωρίσουμε τούτο το μικρό μοναστήρι με τους πολλούς φιλοξενούμενους.

Παρασκευή 16/4

Ένας υπέροχος ήλιος μας συνοδεύει στη σημερινή πορεία. Η ατέλειωτη ανηφόρα και τα βαριά σακίδια δοκιμάζουν την αντοχή μας. Κατεβαίνουμε κοντά στο επίπεδο της θάλασσας και περνάμε τον Γραβανιστή, το μεγαλύτερο καταρράκτη της χερσονήσου. Ανηφορίζουμε ξανά και κατηφορίζουμε για να φτάσουμε στη μονή Διονυσίου σε μιάμιση ώρα. Μια σύντομη ξεκούραση με τσίπουρο και λουκούμι και ξανά στο μονοπάτι για τη μονή Αγίου Παύλου Όποιος κάνει τη διαδρομή με το καραβάκι δεν μπορεί να φανταστεί την πυκνή βλάστηση που περιβάλλει το μονοπάτι. Ούτε την κούραση από το συνεχές ανεβοκατέβασμα στα κακοτράχαλους βράχια πάνω από τους γκρεμούς. Αλλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να γνωρίσεις πραγματικά αυτόν τον παραδεισένιο τόπο.

Στο μοναστήρι, οι αλλαγές από την προς εξαετίας εικόνα του είναι εμφανείς. Μένουμε στον νεόδμητο ξενώνα, έξω από ο μοναστήρι, κάτι που μας αποξενώνει από τη ζωή των μοναχών.

Σάββατο 17/4

Μέρα επιστροφής. Στα μυαλά μας έχουμε ήδη αποτυπώσει το επόμενο αγιορείτικο οδοιπορικό μας.

Have your say